Το τέλος των απονενοημένων εγκαινίων

«Σήμερα σας καλέσαμε εδώ για να δείτε με τα μάτια σας πως το τζαμί δεν είναι μια υπόσχεση γενική και αόριστη, αλλά μια πραγματικότητα». Η φράση είναι από την ομιλία του υπουργού Παιδείας στο τέμενος του Βοτανικού και παραπέμπει σε – τι άλλο; – εγκαίνια. Γι’ αυτόν τον λόγο και μόνο δεν θα πρέπει να την πάρει κανείς απολύτως τοις μετρητοίς. Γιατί το τέμενος δεν θα γίνει πραγματική πραγματικότητα πριν από τον ερχόμενο Σεπτέμβριο. Θα χρειαστούν τουλάχιστον τρεις ολόκληροι μήνες για να λειτουργήσει, παρά το κάλεσμα του υπουργού στους παρευρισκόμενους να εμπιστευτούν και πάλι την όρασή τους και να πιστέψουν πως το τέμενος είναι καθ’ όλα έτοιμο. «Οπως βλέπετε», είπε, «το έργο έχει ολοκληρωθεί».

Εχει; Οχι, ακριβώς. Λείπουν ακόμη όχι μόνο αυτά που στη γλώσσα της μαστορικής ονομάζονται μερεμέτια, αλλά και μια σειρά από διοικητικές πράξεις για να μπορέσουν να προσευχηθούν οι μουσουλμάνοι πολίτες στο πρώτο τζαμί της Αθήνας. Εκεί, κάπου ανάμεσα στο πηλοφόρι και τη γραφειοκρατία, ο υπουργός Γαβρόγλου έζησε τη μοναξιά μιας επίσκεψης που επισήμως είχε τον τίτλο «επιθεώρηση έργων», ενώ θα ήθελε να είχε χαρακτήρα εγκαινίων. Θα είχε τον χαρακτήρα εγκαινίων έστω και χωρίς ζωγραφισμένους μουσαμάδες, όπως συνέβη με τον σταθμό του μετρό της Θεσσαλονίκης και τα εκδοτήρια που ζωγραφίστηκαν για τις ανάγκες των εγκαινίων από τον Πρωθυπουργό.

Αυτή στο τέμενος δεν ήταν πρωθυπουργική φιέστα, ο πήχης μπήκε επομένως πολύ πιο χαμηλά. Οπως φαίνεται όμως, ο υπουργός Γαβρόγλου πέρασε κάτω και από τον χαμηλό πήχη. Στα εγκαίνια που δεν ήταν εγκαίνια δεν έδωσε το «παρών», όπως ήθελαν οι πληροφορίες, ο μετρ των φέικ εγκαινίων Χρήστος Σπίρτζης, αλλά ούτε και ένας πρώην, ένας νυν και ένας επόμενος δήμαρχος της Αθήνας που είχαν επίσης προσκληθεί. Δεν ήταν εκεί ούτε ο Γιώργος Καμίνης, ούτε ο Γιώργος Μπρούλιας, αλλά ούτε και ο Κώστας Μπακογιάννης.

Ηταν μια άρνηση πολιτικής νομιμοποίησης φέικ εγκαινίων, των πέμπτων ή έκτων στη σειρά, που δεν πέρασε απαρατήρητη. Δεν πέρασε απαρατήρητος ούτε ο λυρισμός του υπουργού Γαβρόγλου: «Εδώ που συναντιέται η αρχαία Ιστορία με το σήμερα, εδώ που ο τόπος ήταν πάντα ένας τόπος συνδεδεμένος με το ιερό, επέλεξε η ελληνική πολιτεία να χτίσει το τζαμί» είπε πριν μεταφέρει τον χαιρετισμό «του Πρωθυπουργού προσωπικά και της κυβέρνησής μας».

Η σεμνή τελετή έλαβε κάπως έτσι τέλος. Δεν ήταν απλώς το τέλος της επιθεώρησης έργων στο τέμενος. Ηταν το τέλος των προεκλογικών εγκαινίων σε έργα που δεν έχουν τελειώσει. Ο Βοτανικός μοιάζει να είναι ο τελευταίος στη λίστα. Σαν να πρέπει η ελπίδα πως θα κατευθυνθεί στον ΣΥΡΙΖΑ η μουσουλμανική ψήφος, να πεθάνει κι αυτή τελευταία. Από αυτήν την άποψη τα εγκαίνια στον Βοτανικό δεν ήταν μόνο τα τελευταία. Ηταν και τα πιο απονενοημένα.

ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ

Αν ανιχνεύεται κάπου πως η ελπίδα θα μείνει μάλλον ελπίδα, είναι στις ευχαριστίες του ιμάμη του τεμένους. Ο ιμάμης Μοχάμεντ Ζάκι ευχαρίστησε τον θεό του, αλλά όχι την κυβέρνηση και την ελληνική πολιτεία. Οι ευχαριστίες στον Αλλάχ και μόνο «που τελικά έχουμε ένα τζαμί όπου μπορούμε να προσευχόμαστε και να μαζευόμαστε» αφήνουν χώρο στην υπόθεση πως ο υπουργός Γαβρόγλου περίμενε μάλλον πολλά από μια μουσουλμανική κοινότητα στην οποία το τέμενος δεν θυμίζει τέμενος αλλά «μεγάλο περίπτερο».