Εξακόσιες χιλιάδες {LF}με ήσυχη συνείδηση…

Κάθε εκλογική αναμέτρηση στο τέλος της είναι μια ιστορία που αποτυπώνεται με τη δύναμη των αριθμών. Ο ΣΥΡΙΖΑ από τις 1.925.904 ψήφους που πήρε τον Σεπτέμβριο του 2015, έλαβε στις ευρωεκλογές 1.343.816 – έχασε δηλαδή περίπου 600.000 ψηφοφόρους. Η ΝΔ του Κυριάκου Μητσοτάκη, που τον Σεπτέμβριο του 2015 είχε πάρει 1.526.205 ψήφους, έφτασε τις 1.872.814 ξεπερνώντας και τις 1.718.815 που είχε πάρει τον Ιανουάριο του 2015 με αρχηγό τον Αντώνη Σαμαρά. Με απλά λόγια το εκλογικό αποτέλεσμα διαμορφώθηκε γιατί ο Μητσοτάκης «επαναπάτρισε» στη ΝΔ χιλιάδες ψηφοφόρους της, που δεν την είχαν ψηφίσει τον Σεπτέμβριο του 2015, ενώ την είχαν ψηφίσει τον Ιανουάριο. Κυρίως όμως τη διαφορά την έκαναν οι 600.000 που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ χωρίς μάλιστα να πάνε στη ΝΔ – θα ήταν άλλωστε δύσκολο.

Οι όψιμοι υποστηρικτές του Πρωθυπουργού μάς λέγανε ότι «ο Τσίπρας μπορεί να έχει ελαττώματα, αλλά είναι καλός παίκτης». Συγγνώμη, αλλά ο καλός παίκτης δεν φαίνεται όταν κερδίζει, αλλά όταν χάνει. Το να καβαλήσεις το ρεύμα του αντιμνημονίου και της αγανάκτησης και να υπόσχεσαι στον Ελληνα ό,τι θέλει να ακούσει (λανθασμένα, κατά τη γνώμη μου, διότι θα σε ψήφιζε εξαιτίας του θυμού του έτσι κι αλλιώς) δεν συνιστά κάποιου τύπου έξυπνη στρατηγική – είναι απλός πολιτικός καιροσκοπισμός. Το να ανατρέψεις μια κατάσταση που έχει διαμορφωθεί εις βάρος σου χρειάζεται πολιτική ικανότητα – αλλά αυτό απαιτεί κάτι που δεν μοιάζει να υπάρχει, δηλαδή αυτοκριτική. Μόνο αν αυτό συνέβαινε θα απεδείκνυε ο Πρωθυπουργός ότι κατάλαβε τι έγινε στις ευρωεκλογές – γιατί δηλαδή έφυγαν από το ΣΥΡΙΖΑ πάνω από 600.000 ψηφοφόροι.

Τους κέρδισε αυτούς η μεταρρυθμιστική ατζέντα του Μητσοτάκη; Δεν νομίζω. Τον τιμώρησαν για τη Συμφωνία των Πρεσπών; Πιστεύω όχι – λίγοι από όσους ψήφισαν ΣΥΡΙΖΑ το 2015 είχαν τέτοια προβλήματα. Δεν του συγχώρεσαν το τρίτο κι άχρηστο Μνημόνιο; Ισως κάποιοι ναι – αλλά και πάλι ήταν λίγοι: τον Σεπτέμβριο του 2015 το είχε ήδη υπογράψει. Νομίζω ότι οι πιο πολλοί από αυτούς τους ανθρώπους έχασαν κάθε διάθεση υποστήριξης της κυβέρνησης παρακολουθώντας την ηθική κυρίως κατρακύλα της. Στον Τσίπρα στοίχισε πολύ το στραπατσάρισμα της εικόνας του: η λατρεία της καρέκλας, η «κυβέρνηση – κουρελού», η διγλωσσία του, η «σύσκεψη – παρωδία» ενώ καιγόταν το Μάτι, η ανάγκη του να πουλάει επιτυχίες εκεί που δεν υπάρχουν, η αδυναμία του να πει κάτι που να θυμίζει Αριστερά, ώστε να σβήσει την εικόνα του με τα πούρα στο κότερο. Του στοίχισε επίσης και η υπεράσπιση συμπεριφορών και ανθρώπων που δεν έχουν σχέση με την Αριστερά, την ιστορία και τον λόγο της: πληρώθηκαν οι αγκαλιές με τον Καμμένο, ο έρωτας με επιχειρηματίες που η Αριστερά κάποτε κατήγγελλε, η κάλυψη του Πολάκη, η φροντίδα των κομματόσκυλων και φυσικά και ο νεποτισμός – όλα αυτά έναν κόσμο της Αριστεράς τον αρρώστησαν. Ο Πρωθυπουργός νόμιζε ότι η δαιμονοποίηση του Μητσοτάκη αρκεί: δεν είχε καταλάβει ότι για πολλούς πρώην ψηφοφόρους του ο αληθινός δαίμονας, αυτός που πούλησε την ψυχή της Αριστεράς στη διαπλοκή και στον αμοραλισμό της εξουσίας, είναι ο ίδιος. Για τη συντριπτική μερίδα του κόσμου που εγκατέλειψε τον ΣΥΡΙΖΑ, είτε αρνούμενος να ψηφίσει είτε επιλέγοντας κόμματα αριστερότερα, η συνέπεια της Αριστεράς μετρά περισσότερο από την εξουσία – πόσω μάλλον από μια εκλογική νίκη κάποιων που άνετα θα έκαναν κρουαζιέρες με το σκάφος της Παναγοπούλου καπνίζοντας πούρα με τον Πέτρο Κόκκαλη.

Μετά τις εκλογές ο Αλέξης Τσίπρας ανέχτηκε τον Πολάκη να βρίζει την Ελένη Γλύκατζη – Αρβελέρ, πρόσθεσε στον πρωινό καφέ του τη Μαριλίζα και τον Γιάννη για να συζητάνε για το ΠΑΣΟΚ του μέλλοντός τους, θυμήθηκε να καταγγείλει υποκριτικά τους σκληρούς των Βρυξελλών, την ώρα που η Βουλή έμεινε ανοιχτή για να κάνει ρουσφέτια. Ας του πει κάποιος πως 600.000 άνθρωποι βλέποντας αυτά νιώθουν ήσυχοι με τη συνείδησή τους γιατί δεν τον ξαναψήφισαν…