OXI σημαίνει ΟΧΙ

O κινέζος δισεκατομμυριούχος Ρίτσαρντ Λιου μπαίνει στην πολυκατοικία γύρω στις 10 το βράδυ, με τη νεαρή γυναίκα γερμένη πάνω του. Η βοηθός του δεν τους ακολουθεί στο ασανσέρ. Η βιντεοκάμερα δείχνει στη συνέχεια τη γυναίκα να ανοίγει την πόρτα του διαμερίσματός της και να καλεί τον συνοδό της μέσα. Το τι συνέβη μετά είναι άγνωστο. Εκείνη υποστηρίζει ότι έπεσε θύμα βιασμού. Εκείνος το αρνείται. Και για μεγάλο μέρος της κοινής γνώμης, η εικόνα από την κάμερα τον δικαιώνει.

Μιλάμε βέβαια για την Κίνα, όπου οι συζητήσεις περί βιασμών απαγορεύονται και οποιοδήποτε κοινωνικό κίνημα καταστέλλεται. Ακόμη κι εκεί, όμως, η συζήτηση δεν τελείωσε με αυτό το βίντεο. Πολλές γυναίκες αντεπιτέθηκαν χρησιμοποιώντας hashtags όπως το #NoPerfectVictim, το οποίο είδαν πάνω από 17 εκατομμύρια άνθρωποι. Με άλλα λόγια, κανένας δεν είναι τέλειος, και πολύ περισσότερο ένα θύμα σεξουαλικής επίθεσης που δεν μπορεί εύκολα να αποδείξει τους ισχυρισμούς του. Το κριτήριο λοιπόν είναι ένα και μοναδικό. Οχι πώς ντύνεται μια γυναίκα. Ούτε αν ήπιε μερικά ποτά με κάποιον. Ούτε καν αν τον κάλεσε στο διαμέρισμά της. Αλλά αν την κρίσιμη στιγμή υπήρξε συναίνεση.

Αυτή είναι η λέξη – κλειδί. Σε αυτήν στηρίζεται πλέον η νομοθεσία σε όλο και περισσότερες χώρες της Δύσης. Και αυτή είναι που έλειπε από το άρθρο 336 του νέου Ποινικού Κώδικα τον οποίο κατέθεσε αρχικά ο υπουργός Δικαιοσύνης στη Βουλή. Το κριτήριο της βίας δεν είναι πλέον αρκετό για τον ορισμό του βιασμού – πολύ περισσότερο μάλιστα όταν αυτή η βία χωρίζεται σε σωματική και ψυχολογική. Ούτε είναι αρκετό το επιχείρημα που προέβαλε ο Μιχάλης Καλογήρου ότι οι ποινές θα είναι πλέον εκτιτέες. Είναι αυτονόητο ότι  πρέπει να μπαίνουν οι βιαστές στη φυλακή. Δεν πρόκειται για κάποια «κατάκτηση» του φεμινιστικού κινήματος που πρέπει να «αντισταθμιστεί» με κάτι άλλο.

Ο υπουργός ενδέχεται να είχε καλές προθέσεις. Πολλά μπορεί να πει κανείς για τον ΣΥΡΙΖΑ, όχι όμως ότι υπερασπίζεται και τους βιαστές. Ο στόχος ενδεχομένως να ήταν μια ρεαλιστική αντιμετώπιση του ζητήματος της σεξουαλικής βίας και η εξασφάλιση μιας αναλογικότητας στις ποινές που επιβάλλονται. Στην εποχή του #MeToo, όμως, η δυσπιστία είναι στα ύψη. Οι γυναίκες έχουν υποστεί πολλούς εξευτελισμούς για πολλά χρόνια και απαιτούν αυστηρότητα. Ορθώς λοιπόν επελέγη τελικά η διατύπωση πως «όποιος επιχειρεί γενετήσια πράξη χωρίς τη συναίνεση του παθόντος τιμωρείται με ποινή κάθειρξης έως δέκα έτη». Θα ήταν καλύτερα μάλιστα αν ο όρος ήταν «της παθούσης».

Θα υπάρξουν δυσκολίες, είναι βέβαιο. Η αναγνώριση του βιασμού μέσα σε ένα σπίτι αποτελεί ακόμη ταμπού. Θα υπάρξουν αδικίες και υπερβολές – κάτι ξέρει και ο Γούντι Αλεν. Κάποια στιγμή όμως οι ισορροπίες θα αποκατασταθούν. Και θα είναι πλέον σαφές σε όλους ότι το ΟΧΙ σημαίνει ΟΧΙ.