«Να μάθουν από νωρίς τα παιδιά ότι είναι πολιτικά όντα»

«Μια παρέα παιδιών μπουκάρει σε μια άδεια ημιτελή οικοδομή στο Βερολίνο. Ενα κτίριο που λειτουργεί σαν τρύπα για μπουν σε έναν κόσμο απαγορευμένο, στον κόσμο της αναζήτησης της απαγορευμένης εμπειρίας». Με τα λόγια αυτά περιγράφει ο ηθοποιός και σκηνοθέτης Βασίλης Κουκαλάνι τη νέα θεατρική παράσταση για παιδιά «Το κενό στον φράχτη», μία ώρα πριν από την πρεμιέρα της. Ενα έργο που σκηνοθετεί με αφορμή την επέτειο των 50 ετών του θεάτρου Grips, το οποίο έχει τις ρίζες του στο φοιτητικό κίνημα του τότε Δυτικού Βερολίνου και το οποίο εδραιώθηκε ως ελεύθερη θεατρική ομάδα που άλλαξε το τοπίο του θεάτρου για παιδιά σε όλο τον κόσμο. Η παράσταση θα παίζεται εκεί για τα επόμενα τρία χρόνια.

«Πρόκειται για ένα έργο που μιλά για τη φιλοσοφία του ελεύθερου παιχνιδιού, σε μια εποχή που το άσκοπο πλέον είναι πολύ περιορισμένο. Τι έγιναν τα αλητάκια; Οι εμπειρίες που μας πήγαιναν ακαριαία πολύ μπροστά; Εκείνες μέσα από τις οποίες βιώναμε την αλληλεγγύη, την περηφάνια, τον θρίαμβο; Σήμερα κυριαρχεί η αντίληψη ότι τα παιδιά πρέπει να αποδίδουν στο σχολείο, να κάνουν δραστηριότητες, ειδικά στη Γερμανία. Στην Ελλάδα η κρίση έγινε αφορμή ο κόσμος να ξαναβγεί στους δρόμους. Το 2012-13 είδα ξανά ποδήλατα, skateboards, πατίνια στα Πατήσια, την Κυψέλη, τα Πετράλωνα» συνεχίζει ο δημιουργός της Συντεχνίας του Γέλιου (2012) μέσα από τις παραστάσεις της οποίας επιχειρεί να προσεγγίσει τα σύγχρονα προβλήματα και τις αναζητήσεις των παιδιών.

ΟΧΙ ΑΛΛΕΣ ΠΡΙΓΚΙΠΙΣΣΕΣ. «Οταν δουν ότι ως ενήλικος συνηγορείς στα θέματα που τα απασχολούν, σου ανοίγονται και σου ζητούν να γράψεις γι’ αυτά. Είναι ευθύνη των ενηλίκων να βλέπουν τα πράγματα μέσα από την οπτική των παιδιών. Δεν νομίζω ότι ενδιαφέρονται πλέον για πριγκίπισσες, βασιλιάδες και ανάκτορα. Μπορεί να θαμπωθούν για λίγο, αλλά δεν θα τα πάρουν μαζί τους, καθώς δεν τα αφορά πλέον ο διδακτισμός και η αισθητική του 19ου αιώνα. Εχει σημασία να κερδίσεις την εμπιστοσύνη τους. Να βλέπεις τα πράγματα μέσα από τα μάτια του κοινού σου και κυρίως να τους δείχνεις ότι υπάρχει δυνατότητα αλλαγής στα κακώς κείμενα» συνεχίζει ο Βασίλης Κουκαλάνι που βλέπει δύο ακόμη παραστάσεις, τον «Μορμόλη» (σε σκηνοθεσία Γιώργου Παλούμπη και δική του) να παίζεται το Σάββατο στο αμφιθέατρο της Ακαδημίας των Τεχνών του Βερολίνου και το «Πιο δυνατός κι από τον Σούπερμαν» (σε σκηνοθεσία δική του και Αντώνη Ρέλλα) να παρουσιάζεται στις 14 Ιουνίου στο Grips Podewil, σε ταυτόχρονη διερμηνεία στα γερμανικά, στο πλαίσιο του «On the Child’s Side». Πρόκειται για ένα σημαντικό διεθνές φεστιβάλ που φιλοξενεί παραστάσεις από την Ινδία, τη Νότια Κορέα, την Αίγυπτο, τη Γαλλία και την Ουγκάντα. Αξίζει δε να σημειωθεί ότι η ομάδα Συντεχνία του Γέλιου ταξιδεύει για δεύτερη φορά για να συναντήσει το Grips, μετά το 2014 και την παράσταση «Μια Γιορτή στου Νουριάν».

«Η Συντεχνία του Γέλιου και η εμπειρία του αντιαυταρχικού θεάτρου για παιδιά και νέους στην Ελλάδα, αναγνωρίζεται ως κινητήριος δύναμη και πηγή έμπνευσης στην εξέλιξη του θεάτρου Grips τα τελευταία χρόνια», εξηγεί στο «Νσυν» ο ελληνοϊρανός θεατράνθρωπος τη σύνδεση ανάμεσα στις δύο πλευρές.

«Για μένα το συγκεκριμένο είδος παιδικού θεάτρου αποτελεί κοινωνική και πολιτική στάση. Πολλά από τα έργα μας έχουν παίξει καθοριστικό ρόλο στον δημόσιο διάλογο, είτε σχετικά με τις αναπηρίες είτε με τους πρόσφυγες. Είναι σημαντικό να συνειδητοποιήσουν από νωρίς τα παιδιά ότι είναι πολιτικά όντα» καταλήγει.

INFO{CR}«Το κενό στον φράχτη» προγραμματίζεται να παρουσιαστεί στο Σύγχρονο Θέατρο στις 1 και 2 Νοεμβρίου με ταυτόχρονη μετάφραση στα ελληνικά