Η έκτη φορά της Λίβερπουλ

Γυρίζοντας από τη Μαδρίτη σκεφτόμουν πόσο παράξενο είναι το επάγγελμα του προπονητή και πόσο μοιάζει με αυτό του τζογαδόρου. Ο Μαουρίτσιο Ποτσετίνο, ο τεχνικός της Τότεναμ, ήταν φέτος ο άνθρωπος πίσω από όλες τις επιτυχίες της καταπληκτικής αυτής ομάδας που αναστάτωσε ευχάριστα το Τσάμπιονς Λιγκ. Ωστόσο, όπως στη Μαδρίτη αποδείχτηκε, κάθε του επιτυχία τον οδηγούσε στο να ρισκάρει στο επόμενο ματς κάτι παραπάνω – λες κι αυτό ήταν απαραίτητο. Ενας λογικός άνθρωπος θα εμφάνιζε στο υπέροχο γήπεδο της Ατλέτικο την ομάδα που απέκλεισε τον Αγιαξ σκοράροντας τρεις φορές σε ένα ημίχρονο – αλλά οι προπονητές πολλές φορές πληρώνονται για να κάνουν πράγματα πέρα από τη λογική ή τουλάχιστον έτσι νιώθουν οι πιο καλοί από δαύτους. Ο Ποτσετίνο όχι μόνο πείραξε την ομάδα που του έδωσε την πρόκριση, αλλά απέκλεισε από τη βασική ενδεκάδα και τον μεγάλο πρωταγωνιστή της σημαντικότερης βραδιάς της ιστορίας της Τότεναμ, δηλαδή τον Λούκας Μόουρα, τον άνθρωπο που πέτυχε τρία γκολ σε σαράντα πέντε λεπτά στο Αμστερνταμ! Ισως μάλιστα αυτό το αυστηρό πέναλτι στα 30 δευτερόλεπτά μετά την έναρξη του ματς που έδωσε σε βάρος της Τότεναμ ο διαιτητή Σκόμινα να ήταν ένα είδος τιμωρίας: κάτι εκτός λογικής (ποιος περίμενε ότι θα δει εκτέλεση πέναλτι στο πρώτο λεπτό του τελικού του Τσάμπιονς Λιγκ;) με το οποίο τιμωρήθηκε μια απόφαση εκτός λογικής.

Κατάκοποι

Η Λίβερπουλ κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ χωρίς στον τελικό να εντυπωσιάσει: ο πρακτικός Γιούργκεν Κλοπ, ο άνθρωπος που μέχρι το Σάββατο είχε χάσει έξι τελικούς, έκανε τα απλά και απολύτως απαραίτητα. Χρησιμοποίησε τους γνωστούς βασικούς του (μερικοί από τους οποίους στη λήξη μιας σκληρής περιόδου ήταν κατάκοποι) και «πόρωσε» την ομάδα του ώστε να μπει δυνατά, γνωρίζοντας ότι η Τότεναμ έχει πάντα δυσκολίες στην αρχή των αγώνων της. Οι δυο νίκες του Κλοπ επί των Λονδρέζων στην Πρέμιερ Λιγκ (με γκολ στην αρχή και γκολ στο τέλος) αποδείχτηκαν ένα πολύ καλό εγχειρίδιο επιτυχίας: η Λίβερπουλ ήξερε πώς να κερδίσει χωρίς να εντυπωσιάσει κι αυτό έκανε. Οι πάνω από 50 χιλιάδες οπαδοί της που πήγαν στη Μαδρίτη ήθελαν το τρόπαιο κι όχι να δουν μια επιβλητική εμφάνιση – τέτοιες, χωρίς τελικό αντίκρισμα – είδαν στην Πρέμιερ Λιγκ πολλές.

Γραμμή

Στον Κλοπ αρκούσε τελικά ότι είχε τους τρεις απαραίτητους καλούς παίκτες (ένα σε κάθε γραμμή) που μια ομάδα χρειάζεται για να κερδίσει ένα σύνθετο ματς λεπτομερειών όπως είναι κάθε τελικός. Ο Γερμανός είχε τον αέρινο Μανέ στην επίθεση, που κατατρόμαζε τους αργούς στόπερ της Τότεναμ, είχε στη μεσαία γραμμή ένα εξαιρετικά ώριμο Φαμπίνιο που βοηθούσε και στο μοίρασμα της μπάλας, και είχε στην άμυνα τον MVP του ματς, τον Ολλανδό Φαν Ντάικ, που με την πληθωρική του παρουσία κάνει τους συμπαίκτες του στα μετόπισθεν να νιώθουν πιο σίγουροι και να παίζουν καλύτερα. Μαζί με αυτούς, ο Κλοπ είχε φέτος κι ό,τι πέρυσι του έλειψε, δηλαδή έναν τερματοφύλακα. Ο Αλισον πληρώθηκε πάνω από 80 εκατ. ευρώ το περασμένο καλοκαίρι, αλλά η απόκτησή του από τη Ρόμα αποδείχτηκε μια άριστη επένδυση. Στο ποδόσφαιρο του καιρού μας που «ό,τι πληρώνεις παίρνεις», η Λίβερπουλ πλήρωσε πολλά για έναν τερματοφύλακα και κέρδισε ένα Τσάμπιονς Λιγκ.

Σχέδιο

Στους νικητές της διοργάνωσης θα πρόσθετα και την εξαιρετική ισπανική αστυνομία. Τρεις μέρες ογδόντα χιλιάδες μεθυσμένοι Αγγλοι έκαναν τη Μαδρίτη να μοιάζει με πόλη υπό κατάληψη, αλλά δεν συνέβη το παραμικρό. Πώς το κατάφεραν οι Ισπανοί; Με λογικούς τρόπους. Πρώτα από όλα σε συνεργασία με τη βρετανική αστυνομία απαγόρευσαν σε περίπου δύο χιλιάδες Αγγλους να πατήσουν το πόδι τους στη Μαδρίτη διότι είχαν παρελθόν βίαιης συμπεριφοράς σε ευρωπαϊκά ματς. Επειτα είχαν ένα επιχειρησιακό σχέδιο – το ίδιο που είχαν χρησιμοποιήσει στη διοργάνωση του ματς Ρίβερ Πλέιτ – Μπόκα Τζούνιορς όταν και τότε οι Αργεντίνοι της Ευρώπης είχαν καταλάβει τη Μαδρίτη και μάλιστα με διαθέσεις χειρότερες. Οι 5.000 αστυνομικοί που χρησιμοποιήθηκαν πρόσεξαν κάθε λεπτομέρεια, με πιο σημαντική το πώς θα κλείσουν το βράδυ τα στενά υποχρεώνοντας τους Αγγλους να κινούνται στις μεγάλες και φωτισμένες πλατείες. Φρόντισαν επίσης να «σπάσουν» σε πολλά μέρη πολλά από τα event της διοργάνωσης ώστε το πλήθος να μην είναι συγκεντρωμένο σε ένα και μόνο σημείο – γεγονός που κάνει την αστυνόμευση ευκολότερη. Τέλος φρόντισαν να υπάρχει μπόλικο περπάτημα πριν από την είσοδο στο γήπεδο, αλλά και μετά την έξοδο από αυτό. Ετσι δεν υπήρξαν συντεταγμένες λεγεώνες μπεκρήδων που πλησίασαν το Γουάντα Μετροπολιτάνα, αλλά μόνο μεμονωμένοι οπαδοί που μετρούσαν κάθε λεπτό για να φτάσουν επιτέλους στις εξέδρες. Ολα αυτά είχαν ως αποτέλεσμα ήσυχες βραδιές, μολονότι οι Αγγλοι τραγουδούσαν και ούρλιαζαν.

Προσκυνητές

Μεγάλη στον τελικό και η παρουσία των Ελλήνων. Πάνω από πεντακόσιοι Ελληνες έφτασαν στη Μαδρίτη από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη κυρίως – από ό,τι έμαθα οι αεροπορικές εταιρείες είχαν προνοήσει ώστε να υπάρχουν και επιπλέον πτήσεις. Ο τελικός του Τσάμπιονς Λιγκ, με τη μεγαλοπρέπειά του, το εντυπωσιακό του αρχικό τελετουργικό και την κοσμοπολίτικη ατμόσφαιρά του έχει εξελιχτεί σε κάτι που μοιάζει με προσκύνημα σε Αγίους Τόπους! Ο εφετινός ήταν από τους χειρότερους σε ό,τι έχει να κάνει με το θέαμα και τις συγκινήσεις, αλλά όλοι έδωσαν ραντεβού για την Κωνσταντινούπολη που θα τον φιλοξενήσει του χρόνου.

Παρουσία

Μικρή αντιθέτως ήταν η παρουσία ελλήνων παραγόντων. Ο πρόεδρος της ΕΠΟ Βαγγέλης Γραμμένος αποφεύγει αυτού του είδους τα γεγονότα – ίσως το Σάββατο το βράδυ να είχε κάτι καλύτερο να παρακολουθήσει, ίσως να έχει ορκιστεί ότι θα πάει σε τελικό μόνο αν παίξει σε αυτόν ο ΠΑΟΚ (αν είναι και χωρίς θεατές καλύτερα). Δυο εισιτήρια ζήτησε και πήρε από την UEFA και ο υφυπουργός Ποδοσφαίρου Γιώργος Βασιλειάδης, αλλά δεν ήταν για αυτόν: κάποιον θα ήθελε να εξυπηρετήσει ο άνθρωπος – εκλογές έρχονται. Την ομοσπονδία εκπροσώπησε ο Λεωνίδας Θωμαΐδης, που δεν λείπει ποτέ από αυτήν τη διοργάνωση – ταξίδευε και πριν γίνει σύμβουλος της ομοσπονδίας γιατί αγαπάει το ποδόσφαιρο πιο πολύ από όλους στην ΕΠΟ.

Σάββας

Κατά τα άλλα είναι πάντα υπέροχο να βλέπεις σε αυτό το μεγάλο πανηγύρι τον Σάββα Θεοδωρίδη να γίνεται αντικείμενο λατρείας από αστέρια όπως ο Καμπιάσο, ο Καρεμπέ, ο Ντάρκο Κοβάσεβιτς κ.λπ. Μοίραζε σε όλους φιλιά ο Σάββας και καμάρωνε για τον Κύρο Βασσάρα που ήταν παρατηρητής διαιτησίας στον τελικό. «Εχουμε μια τέτοια προσωπικότητα και την ελληνική διαιτησία διοικούν ο Περέιρα και κάτι άλλοι που δεν τους ξέρει η μάνα τους» έλεγε σε όλους. Κι έψαχνε τον πρόεδρο Τσέφεριν, τον Χιου Ντάλας, τον Κολίνα και άλλους πολλούς για να τους τα πει…