«Διαπολιτισμική Ορχήστρα, {LF}η έναρξη {LF}ενός διαλόγου»

Ο Χουσεΐν Μπαντράν γεννήθηκε στη Συρία πριν από 24 χρόνια στο Ρας Aλ Αΐν, μια πόλη με κουρδικό πληθυσμό, στα βορειοανατολικά σύνορα με την Τουρκία. Η φρίκη του πολέμου τον οδήγησε πριν από περίπου δυόμισι χρόνια στην Ελλάδα και η περιπέτεια της επιβίωσης στο στρατόπεδο προσφύγων στη Σάμο. Η πορεία όμως για τον νεαρό Χουσεΐν είχε και φωτεινές στιγμές. Ο ανήσυχος σύρος καλλιτέχνης και ουτίστας είναι πια μέλος της Διαπολιτισμικής Ορχήστρας, την οποία δημιούργησε η Εναλλακτική Σκηνή της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, τον περασμένο Οκτώβριο. Αυτό το σύνολο των είκοσι πέντε μουσικών – επαγγελματιών και ερασιτεχνών, μόνιμων ή προσωρινών κατοίκων των Αθηνών – γίνεται το βήμα για να ακουστεί η φωνή του, μέσα μάλιστα από ένα τραγούδι που συνέθεσε ο ίδιος: το «Al Medina». Η παραπάνω αφήγηση εμπεριέχει και την αξία ενός τέτοιου μουσικού σχήματος, με όλες τις δυσκολίες και πρακτικές αναποδιές που μπορεί να έχει η λειτουργία του. Για τον Χάρη Λαμπράκη – τον εξαίρετο πιανίστα και σολίστα του νέι, ο οποίος έχει την ευθύνη της Διαπολιτισμικής Ορχήστρας – κάθε καλλιτεχνική έκφραση μπορεί να γίνει η αφορμή για συνάντηση. Αυτό είναι ένα μικρό βήμα, όπως λέει, «για να μαθαίνεις, να επικοινωνείς και να δέχεσαι τους ανθρώπους. Η τέχνη είναι ο καλύτερος τρόπος, αν όχι ο μοναδικός. Η δημιουργία μιας ορχήστρας με αυτό τον χαρακτήρα είναι η έναρξη ενός διαλόγου». Η σημασία ενός τέτοιου σχήματος, επισημαίνει ο Χάρης Λαμπράκης – μέλος του σχήματος Primavera en Solonico -, βαθαίνει εάν προκύψουν και οι συνθήκες δημιουργίας. «Ανθρωποι από τόσες διαφορετικές χώρες για τις ανάγκες της παράστασης, των προβών και της προετοιμασίας για χάρη της μουσικής μαθαίνουν να συντονίζονται σε κάτι κοινό. Ισως είναι υπερβολή για να πούμε ότι αρκεί η τέχνη για να καταρριφθούν οι προκαταλήψεις και τα στερεότυπα. Είναι όμως ένα βήμα: ζούμε όλοι στην Αθήνα, βρισκόμαστε και επικοινωνούμε μέσω της μουσικής».

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ. Η ευθύνη της οργάνωσης αυτή της ομάδας, δημιούργησε στον Χάρη Λαμπράκη την επιθυμία της μακροημέρευσής της. «Ο χαρακτήρας της είναι κυρίως εκπαιδευτικός και μάλιστα με δυσκολίες. Για πολλούς από τους πρόσφυγες που συμμετέχουν η Αθήνα δεν είναι προορισμός, αλλά ενδιάμεσος σταθμός, μέχρι να καταφέρουν να φύγουν για τη χώρα που επιθυμούν. Ως εκ τούτου κάποιες στιγμές πρέπει να γίνουν οι πρόβες από την αρχή, παρόλο που έχουμε εργαστεί και σχεδόν ολοκληρώσει ένα κομμάτι». Παραδέχεται όμως ότι ακόμη και αυτή η δυσμενής εξέλιξη έχει και τη θετική της πλευρά που συνδέεται με τον εκπαιδευτικό χαρακτήρα του συνόλου. Οι συνθήκες παραμένουν πάντα οι ίδιες αφού σε αυτό το σύνολο η συνύπαρξη λειτουργεί ως κέντρο ισότιμης συνάντησης και αλληλεπίδρασης. «Ο στόχος μας είναι μέσα από τόσες διαφορετικές γλώσσες και μελωδίες να δοθεί ένας καινούργιος κόσμος – έστω και για τις ώρες που διαρκεί η παράσταση – όπου τίποτα δεν χωρίζει κανέναν. Να ανοίξουν οι προοπτικές οι οποίες θα προσφέρουν ελπίδα για ενσωμάτωση και αποδοχή καθετί διαφορετικού».

Να σημειωθεί ότι στη συναυλία θα κυριαρχήσουν κυρίως μουσικές από την Ελλάδα, τη Συρία, την Τουρκία, το Σουδάν, την Ιταλία, την Κύπρο, το Ιράν, την Γαλλία και την Πορτογαλία – και συνθέσεις των μελών της Ορχήστρας. Τη χορωδία θα διευθύνει η Βασούλα Δελλή.