«Δεν μπορώ να συνεχίσω, θα συνεχίσω»

Είναι ένα από τα ωραιότερα και πιο δυνατά κείμενα του Σάμιουελ Μπέκετ. Εχει λόγο τολμηρό, σαρκαστικό και ποιητικό. Δεν είναι όμως από τα χαρακτηριστικά του θεατρικά έργα, αλλά ένα αφήγημα που μεταφέρεται στη σκηνή και παίρνει διαστάσεις μονολόγου. Λίγο πριν από την εκπνοή της θεατρικής σεζόν, ο Δημήτρης Καταλειφός παρουσιάζει «Το τέλος» στο θέατρο Εμπορικόν για μόλις πέντε παραστάσεις σε σκηνοθεσία Γιώργου Σκεύα. «Εχω αρχίσει να ασχολούμαι με τον Μπέκετ από το 2013. Κι επειδή είναι ένας συγγραφέας που με συγκινεί και με γοητεύει, πάντα ήθελα να ασχοληθώ με αυτό το κείμενο. Ταυτόχρονα, όποτε μπορώ μ’ αρέσει τον Μάιο να κάνω για λίγες παραστάσεις κάτι σαν δώρο προς τον εαυτό μου, ειδικότερο, κάτι που δεν μπορεί να τρέχει μια σεζόν» αναφέρει ο ηθοποιός στο «Νσυν».

Το αφήγημα του Μπέκετ είναι γραμμένο σε πρώτο πρόσωπο και αναδεικνύει τη σταδιακή αποξένωση και εξουθένωση, τόσο σωματική όσο και ψυχική ή πνευματική, του ήρωα. «Αυτό είναι το πολύ συγκινητικό όλου του έργου και της φιλοσοφίας του Μπέκετ. Οτι ενώ φαίνεται πως η ζωή είναι δύσκολη, σε πολλά σημεία ανυπόφορη, ίσως και παράλογη, άλλη τόση είναι η δύναμη ώστε να συνεχίσεις. Το μότο του Μπέκετ άλλωστε είναι μια φράση που λέει “Δεν μπορώ να συνεχίσω, θα συνεχίσω”. Μέσα σ’ αυτήν την πολύ μικρή φράση συνοψίζεται πάρα πολύ η θέση του πάνω στη ζωή του. Δηλαδή αυτή τη δύναμη που έχει ο άνθρωπος και το κουράγιο να συνεχίζει. Αυτό είναι που με συγκινεί σ’ αυτό το έργο. Δηλαδή μια φθίνουσα πορεία που όλοι θα αντιμετωπίσουμε στη ζωή μας και ότι παρ’ όλ’ αυτά έχει μια τέτοια δύναμη για συνέχεια που αυτό είναι πάρα πολύ ανθρώπινο» επισημαίνει ο Καταλειφός.

ΤΟ ΥΦΟΣ ΤΟΥ ΜΠΕΚΕΤ. Στον μονόλογό του, ο πρωταγωνιστής χρησιμοποιεί τη γλώσσα και το ύφος του Μπέκετ για να μιλήσει επί της ουσίας για θέματα που τον απασχολούν και τον ίδιο. «Οταν μεγαλώνει ο άνθρωπος όπως κι εγώ, συναντάει μέσα σε κάποια κείμενα πολλά πράγματα που είναι σαν να ήθελε να τα πει ο ίδιος και τα βλέπει πολύ ωραία γραμμένα από κάποιον συγγραφέα. Μέσα από τη δική μου ζωή τα συναντάω αυτά τα πράγματα στο κείμενο του Μπέκετ. Είναι κάτι που αυτή την εποχή, αν μπορούσα να μιλήσω για μένα, το κάνει πολύ καλύτερα ο Μπέκετ. Είναι μία περίοδος αυτή για την οποία μιλάει ο Μπέκετ που τα πράγματα αρχίζουν και γίνονται γκρίζα. Είναι αυτή η περίοδος στη ζωή του ανθρώπου, γι’ αυτό και λέγεται τέλος που είναι ας πούμε μια γκρίζα περίοδος. Αυτήν καλώς ή κακώς την αντιμετωπίζω κι εγώ φτάνοντας αισίως τα 65 και αυτό το γκρίζο χρώμα του έργου ήρθε να συναντήσει πολύ την γκρίζα μου οπτική στα πράγματα» παραδέχεται ο Καταλειφός για να καταλήξει. «Ο Μπέκετ ζητάει από τον άνθρωπο να κάνει κουράγιο για τη ζωή, η οποία είναι σαφώς κάτι πάρα πολύ δύσκολο. Ο καθένας μας κουβαλάει έναν σταυρό καλώς ή κακώς. Ενώ πολλές φορές όλα σε οδηγούν στο να εγκαταλείψεις αυτό το παιχνίδι, το οποίο πολλές φορές είναι και μάταιο, ο Μπέκετ μέσα από τον τρόπο του σου λέει “Κάνε κουράγιο και προχώρα. Συνέχισε”. Αυτό το συνέχισε μ’ αρέσει στον Μπέκετ».

INFO

«Το τέλος» στις 29, 30, 31 Μαΐου και 1, 2 Ιουνίου στο Θέατρο Εμπορικόν (Σαρρή 11, Αθήνα, τηλ. 210-3211750, είσοδος 15 ευρώ)