Στο μυαλό ενός (ανήσυχου) φιλευρωπαίου

Είναι παραμονές ευρωεκλογών, των εκλογών που θα κρίνουν το μέλλον της ηπείρου, καθώς λένε, και μόνον ο χρόνος θα κρίνει αν ήταν αυτό υπερβολικό. Είσαι φιλευρωπαίος, ένθερμα φιλευρωπαίος, ένας από αυτούς που πιστεύουν πως η Ευρωπαϊκή Ενωση, με την ειρήνη και τη σταθερότητα που έφερε σε εκατομμύρια ανθρώπους, είναι το μεγάλο θαύμα του δεύτερου μισού του 20ού αιώνα. Αλλά και πως κανένα άλλο «θαύμα» δεν πλάσαρε ποτέ τον εαυτό του χειρότερα.

Είναι παραμονές των ευρωεκλογών του 2019 και εσύ πέφτεις στη «Monde» πάνω σε ένα κείμενο του 1848, τη μεταγραφή της εναρκτήριας ομιλίας που απηύθυνε στις 21 Αυγούστου του 1848 στο συνέδριο των φίλων της οικουμενικής ειρήνης, στο Παρίσι, ο συγγραφέας και νεόκοπος τότε βουλευτής Βίκτωρ Ουγκώ. Μεταφέρεσαι 171 χρόνια πίσω, σε εποχές ταραγμένες, πολύ πιο ταραγμένες, και είναι σαν να ακούς τον Βίκτωρα Ουγκώ να λέει: «Θα έρθει μια μέρα που δεν θα υπάρχουν πλέον άλλα πεδία μαχών, παρά μόνον οι αγορές που ανοίγονται στο εμπόριο και τα πνεύματα που ανοίγονται στις ιδέες. Θα έρθει μια μέρα που θα δούμε αυτές τις δύο τεράστιες ομάδες, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής, τις Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης, τη μία απέναντι στην άλλη, να τείνουν το χέρι πάνω από τη θάλασσα», σαν να τον βλέπεις να οραματίζεται το «σβήσιμο των συνόρων πάνω στον χάρτη και των προκαταλήψεων μέσα στις καρδιές», την «εξαφάνιση της δυστυχίας στο εσωτερικό, την εξαφάνιση του πολέμου στο εξωτερικό», την «αποκατάσταση της ιστορικής ενότητας των λαών και τη σύνδεση αυτής της ενότητας με τον πολιτισμό μέσω της ειρήνης», τις «Ηνωμένες Πολιτείες της Ευρώπης», μοναδική εγγυήτρια της «αδελφοσύνης των ανθρώπων».

Είσαι φιλευρωπαίος, οι ώρες είναι κρίσιμες, τα λόγια αυτά που έρχονται από το βάθος του χρόνου σε συγκινούν. Κι έπειτα, στην ίδια γαλλική εφημερίδα, πέφτεις πάνω σε ένα κείμενο πολύ πρόσφατο, «Πανάκριβό μου Ευρωκοινοβούλιο» τιτλοφορείται, «το 2020» γράφει ο υπότιτλος, «ο προϋπολογισμός του αναμένεται να ξεπεράσει τα δύο δισεκατομμύρια ευρώ, μια αύξηση που συνδέεται με ακατανόητα πρόσθετα κόστη αλλά και έναν ορισμένο αριθμό παρεκτροπών». Εχουμε και λέμε λοιπόν. Παρά την αναμενόμενη μείωση του αριθμού των ευρωβουλευτών από τους 751 στους 705 (αν γίνει βέβαια ποτέ πραγματικότητα το Brexit), το μπάτζετ του Ευρωκοινοβουλίου πρόκειται να αυξηθεί εκ νέου, κατά 2,68%, παρότι είναι ήδη κάτι περισσότερο από γενναιόδωρο, ετησίως αντιστοιχούν σε κάθε ευρωβουλευτή κάπου 2,5 εκατομμύρια ευρώ.

Πιο συγκεκριμένα. Κάθε ευρωβουλευτής έχει λαμβάνειν μηνιαίως καθαρό μισθό 6.825 ευρώ, καθώς και 320 ευρώ ανά «ημέρα παρουσίας», 4.513 ευρώ μηνιαίως για «γενικά έξοδα», πέρα από τα ταξίδια του τα οποία αποζημιώνονται ξεχωριστά, καθώς και 24.943 ευρώ ανά μήνα για τους κοινοβουλευτικούς βοηθούς που απασχολεί. Σημειωτέον ότι, παρότι απαγορεύεται να προσλαμβάνουν συγγενείς, οι έλεγχοι όσον αφορά το πραγματικό της εργασίας που παράγουν οι βοηθοί είναι πρακτικά ανύπαρκτοι. Το 2015, βέβαια, ο τότε πρόεδρος του Ευρωκοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς άνοιξε το κουτί της Πανδώρας καταγγέλλοντας στον OLAF, την Ευρωπαϊκή Υπηρεσία Καταπολέμησης της Απάτης, τους ευρωβουλευτές του γαλλικού Εθνικού Μετώπου, ένας από αυτούς και η Μαρίν Λεπέν, ότι πλήρωναν με χρήματα του Ευρωκοινοβουλίου συνεργάτες τους πίσω στην πατρίδα. Αμέσως, Λεπέν και Σία κατήγγειλαν ότι και άλλοι (γάλλοι και όχι μόνο) ευρωβουλευτές χρησιμοποιούσαν παρόμοιες πρακτικές. Αλλά το κουτί της Πανδώρας έκλεισε γρήγορα, μόνο οι ευρωβουλευτές του Εθνικού Μετώπου υπέστησαν κυρώσεις από τη διοίκηση του Ευρωκοινοβουλίου, καμία άλλη έρευνα δεν έγινε. Μέχρι σήμερα, μόνον οι Πράσινοι καθώς και οι βρετανοί ευρωβουλευτές (λόγω του σκανδάλου που ξέσπασε το 2009 με τις εξωφρενικές δαπάνες στο Ουέστμινστερ) έχουν δεσμευτεί να δημοσιεύουν αναλυτικά τις δαπάνες τους.

Η επίσημη έδρα του Ευρωκοινοβουλίου βρίσκεται, ως γνωστόν, στο Στρασβούργο. Το μεγαλύτερο τμήμα των εργασιών σε επίπεδο επιτροπών, ωστόσο, πραγματοποιείται στο πελώριο κτίριό του στις Βρυξέλλες – το οποίο ολοκληρώθηκε μόλις στα μέσα της δεκαετίας του 1990, χρειάζεται όμως ήδη ανακαίνιση, η οποία εκτιμάται πως θα κοστίσει περισσότερα από 300 εκατομμύρια ευρώ. Στο μεταξύ, η Γενική Γραμματεία του Ευρωκοινοβουλίου στεγάζεται στο Λουξεμβούργο, στο κτίριο Κόνραντ Αντενάουερ – το κόστος των εργασιών επέκτασης και ανακαίνισής του έφτασε στα 432 εκατομμύρια ευρώ, κάπου 115 εκατομμύρια περισσότερα από ό,τι είχε αρχικά προβλεφθεί. Η δε μετακόμιση, κάθε μήνα, για τρία βράδια, των ευρωβουλευτών, μαζί και κάποιων βοηθών τους και υπαλλήλων, στο Στρασβούργο, για την Ολομέλεια του Ευρωκοινοβουλίου, κοστίζει 114 εκατομμύρια ετησίως. Και οι μισθοί κάποιων από τους 7.698 υπαλλήλους του Ευρωκοινοβουλίου δεν είναι απλώς πολύ γενναιόδωροι, όπως όλων των υπολοίπων, είναι εξωφρενικοί: πολύ συγκεκριμένα, 338 λειτουργοί του εισπράττουν μηνιαίως από 14.546 έως 20.219 ευρώ καθαρά.

Είναι παραμονές κρίσιμων ευρωεκλογών, είσαι ένθερμος φιλευρωπαίος, πρέπει να τα ξέρεις και αυτά, να τα αναγνωρίζεις, ειδάλλως η μάχη με τους εχθρούς της Ευρώπης αργά ή γρήγορα θα χαθεί.