{T16}Με αφρικανούς διαιτητές{T16}{CR}

Ο υποβιβασμός του Ολυμπιακού στην Α2 είναι γεγονός. Χρειάστηκε να περάσουν 96 μέρες. Από εκείνο το βράδυ της 13ης Φεβρουαρίου. Κι εκείνο το ματς Παναθηναϊκού – Ολυμπιακού, που δεν τελείωσε ποτέ. Συσκέψεις επί συσκέψεων. Ενστάσεις, εξώδικα, προσφυγές, λεκτικές αψιμαχίες και κάτι ψιλές στο γραφείο του υφυπουργού. Ενα απαξιωμένο πρωτάθλημα, ένα απαξιωμένο προϊόν, έφτασε στο τέλος του. Μοιραίο. Αναπόφευκτο. Οταν ένα πρωτάθλημα είναι τύποις 14 ομάδων, αλλά ουσιαστικά παίζουν δύο, η κατάρρευσή του (με τον έναν ή τον άλλον τρόπο) είναι θέμα χρόνου. Και πολύ κράτησε θα λέγαμε. Οι πρωταθλητές, πλην των Αιωνίων, ανατρέχουν στο 2002 η ΑΕΚ και στο 1992 ο ΠΑΟΚ. Δύο στα τελευταία 27 χρόνια. Πόσο να κρατήσει ένα ψευτοπρωτάθλημα δύο ομάδων; Που κανέναν άλλον δεν απασχολεί και ουδείς άλλος ενδιαφέρεται. Πλην της Θύρας 13 και της Θύρας 7.

Αντιπαλότητα

Ο Βασιλειάδης που πήγε να μπερδευτεί, ηττήθηκε κατά κράτος. Ο Βασιλακόπουλος, ούτε το τηλέφωνο δεν σηκώνει. Ο ΕΣΑΚΕ δεν μπορεί να κάνει τίποτα. Αντιπαλότητα πάντα υπήρχε. Υψηλού επιπέδου όμως. Αρης – ΠΑΟΚ τη δεκαετία του ’80. Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός από τη δεκαετία του ’90. Πρώτα και πάνω απ’ όλα υπήρχε μπάσκετ. Εννιά Κύπελλα Ευρώπης. Παρουσίες στα φάιναλ φορ. Ομαδάρες και παιχταράδες. Γκάλης – Γιαννάκης. Στογιάκοβιτς – Φασούλας. Ντομινίκ – Μποντιρόγκα. Πάσπαλι – Τάρπλεϊ. Προπονητές επιπέδου Ομπράντοβιτς και Ιβκοβιτς. Ποιος πάει να δει σήμερα Παναθηναϊκός – Κύμη; Ολυμπιακός – Λαύριο; Ούτε δωρεάν. Ούτε σινεμά δεν γεμίζουνε οι θεατές. Οι εισπράξεις δεν φτάνουν ούτε για το φως και το νερό σε ΣΕΦ και ΟΑΚΑ. Οταν παίζουν μεταξύ τους Χολαργός – Κολοσσός, τρεις κι ο κούκος. Οι συγγενείς και οι φίλοι των αθλητών. Προβλήματα με τη διαιτησία πάντα υπήρχαν. Αντεγκλήσεις, φασαρίες, τσακωμοί.

Φασαρία

Τα ξεπερνούσε το ίδιο το άθλημα. Η κρίση ου γαρ έρχεται μόνη. Το μπάσκετ αργά αλλά σταθερά πέρασε σε δεύτερη μοίρα. Στο περιθώριο. Μ’ ένα ψευτοπρωτάθλημα ξαναλέμε, που δεν έχει το παραμικρό «αντίκρισμα». Πέραν της ικανοποίησης της ματαιοδοξίας. Ποιος θα καταφέρει να το σηκώσει, έναντι του άλλου. Σαν τους γέρους στα καφενεία, που παίζουνε πρέφα το λουκούμι. Τρεις και ξεσηκώνουνε τον κόσμο από τη φασαρία. Στο πρωτάθλημα της Α1 πού να βρεθεί τρίτος; Μεταξύ τους παίζουνε Ολυμπιακός – Παναθηναϊκός, μεταξύ τους τσακώνονται. Πέντε-έξι ματς όλο τον χρόνο είναι όλο κι όλο το πρωτάθλημα. Τα δύο στην κανονική περίοδο κι όσα γίνουνε στα πλέι οφ. Πέραν τούτων ουδέν. Κάποια στιγμή, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, αυτή η φούσκα θα έσκαγε. Κι έσκασε. Δεν έχουνε και φαντασία. Δεν έχουνε και χιούμορ. Να σκεφτούν κάτι το πρωτότυπο. Το εντυπωσιακό. Κάτι που θα αναβαθμίσει το άθλημα και θα το κάνει ελκυστικό.

Τσακωμοί

Αφού έτσι ή αλλιώς όλο τα άθλημα είναι αυτοί οι δύο, να θεσμοθετήσουν τουρνουά. Κύπελλο 28ης Οκτωβρίου. Κύπελλο Χριστουγέννων. Κύπελλο 25ης Μαρτίου. Κύπελλο Πάσχα. Κύπελλο Πρωτομαγιάς. Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός. Στις τρεις νίκες. Και κάθε φορά με διαφορετικούς διαιτητές. Στο ένα τουρνουά να σφυρίζουν ευρωπαίοι διαιτητές. Στο άλλο Αμερικανοί. Στο επόμενο Ασιάτες, κατά προτίμηση Κινέζοι, στο μεθεπόμενο Αφρικανοί. Και στο τελευταίο Ελληνες. Εναν θα ορίζουν οι αδελφοί Αγγελόπουλοι, έναν ο Γιαννακόπουλος και τον τρίτο ο Βασιλειάδης. Και ποικιλία θα υπάρχει και το τεκμήριο της αντικειμενικότητας. Αυτός που θα κατακτήσει τα περισσότερα τουρνουά θα είναι ο πολυνίκης της σεζόν. Χωρίς αμφισβήτηση. Αντί για πρωτάθλημα δύο ομάδων, θα έχουμε τουρνουά δύο ομάδων. Ποιο είναι το διάφορο; Κι αν τα βρίσκανε σ’ αυτή τη βάση σταματάγανε οι τσακωμοί και το άθλημα θα άλλαζε επίπεδο.

Τα πτυχία του θα έσκιζε αν ζούσε ο Νίκος Φώσκολος, με το βιντεοκλίπ της Δούρου για τη φωτιά στο Μάτι.       – Ομπσέρβερ