Μια καριέρα γεμάτη τίτλους

Ξεφυλλίζοντας το άλμπουμ της καριέρας της, η Φιλιώ Μανωλιουδάκη αισθάνεται γεμάτη, έπειτα από 19 χρόνια στον χώρο του πόλο. Από το 2000, όταν βούτηξε για πρώτη φορά στην πισίνα των Χανίων, τότε αθλήτρια του τοπικού ναυτικού ομίλου, μέχρι το βράδυ της περασμένης Πέμπτης, όταν σηκώνοντας το τρόπαιο του έκτου συνεχόμενου πρωταθλήματος αποθεώθηκε από τον κόσμο του Ολυμπιακού, ξέρει ότι μόνο μία σελίδα απέμεινε κενή.

«Κατέκτησα τα πάντα, κι όμως, μου λείπει κάτι. Μία συμμετοχή στους Ολυμπιακούς Αγώνες. Τρεις φορές προσπαθήσαμε, αλλά δεν τα καταφέραμε».

Η τελευταία γιορτή στο κολυμβητήριο του Πειραιά ήταν ιδανικός αποχαιρετισμός στο σκουφάκι με το Νο 5, το οποίο φορούσε τα τελευταία 12 χρόνια. «Ολα ήταν τόσο ονειρικά, ώστε ακόμα δεν έχω συνειδητοποιήσει πως δεν πρόκειται να είμαι στην έναρξη της προετοιμασίας της ομάδας. Προς το παρόν έχω ακόμα ένα τεράστιο χαμόγελο. Ηταν δύσκολη χρονιά. Η αποτυχία στο Κύπελλο, η προσπάθεια για την έκπληξη στον τελικό της Ευρωλίγκας, η δυνατή κόντρα με τη Βουλιαγμένη στους τελικούς».

Ο Ολυμπιακός μετά τον τρίτο τελικό βρέθηκε με την πλάτη στον τοίχο, ωστόσο η Μανωλιουδάκη παρέμεινε αισιόδοξη: «Για να είμαι ειλικρινής, μου πέρασε από το μυαλό ότι μπορούσαμε να χάσουμε τον τίτλο. Ομως κατάφερα να παραμείνω αισιόδοξη. Ηξερα την ομάδα, τις συμπαίκτριές μου και ήμουν σίγουρη πως θα καταφέρναμε να κάνουμε την ανατροπή, όπως τελικά και έγινε».

Σαν σκηνές από ταινία

Στο μυαλό της έρχεται ξανά η απονομή του μεταλλίου από τον Βαγγέλη Μαρινάκη: «Ηταν μια ξεχωριστή στιγμή, να μου δίνει το μετάλλιο ο άνθρωπος που αγαπάει τόσο την ομάδα. Ο κ. Μαρινάκης, αλλά και ο κ. Κουντούρης είναι αυτοί που ενισχύουν συνεχώς τον σύλλογο. Σπάνια θα βρεις άνθρωπο να αγαπάει τόσο τον Ολυμπιακό και τον Πειραιά».

Αρχίζουν να περνούν από μπροστά της, σαν σκηνές από ταινία, όλες οι σημαντικές στιγμές της καριέρας της.

Η πρώτη συμμετοχή με την εθνική ομάδα, ήταν και το πρώτο χρυσό μετάλλιο, στο World League, στο Κίρισι. «Κι από τότε αυτή η πόλη μας έγινε συνήθεια. Ούτε θυμάμαι πόσες φορές ταξιδέψαμε εκεί».

Ο πρώτος τίτλος με τον Ολυμπιακό το 2009. «Ο πιο γλυκός. Νικήσαμε στο κολυμβητήριο του Λαιμού, στον πέμπτο τελικό, μία Βουλιαγμένη που ήταν πρωταθλήτρια Ευρώπης».

Τα δάκρυα χαράς για τους ευρωπαϊκούς τίτλους. «Οταν κατακτήσαμε το Λεν Τρόφι στη Φλωρεντία, μία από τις αγαπημένες μου πόλεις. Στη συνέχεια, η γιορτή του 2015 με το τρόπαιο της Ευρωλίγκας».

Η επόμενη σκηνή τη βρίσκει στη Σαγκάη. Η Εθνική στέφεται παγκόσμια πρωταθλήτρια το 2011. «Θυμάμαι τα τελευταία δευτερόλεπτα, τον Εθνικό Υμνο στο βάθρο, είμαστε μια ομάδα – οικογένεια, δύσκολο αυτό για γυναίκες. Αλλά ήταν και ο Γιώργος Μορφέσης, ο πιο πετυχημένος προπονητής στο γυναικείο πόλο. Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος που γνωρίζει πώς πρέπει να μας αντιμετωπίσει. Να το πω πιο απλά, έχει βρει το κουμπί μας».

Φλωρεντία λοιπόν, «λόγω του πρώτου ευρωπαϊκού τίτλου», Σαγκάη, «όχι ως προορισμός, αλλά ως ανάμνηση», αλλά και Βαρκελώνη. «Αγαπώ πολύ αυτή την πόλη. Οι άνθρωποι αγαπούν και σέβονται τους αθλητές, προσέχουν τα πάντα, τις συνθήκες στις εγκαταστάσεις, γενικά υπάρχει αθλητική παιδεία. Είναι κάτι που δεν το συναντάς παντού».

Μια ολόκληρη ζωή

Ο χώρος του πόλο είναι η ζωή της. Μέσα από αυτόν γνώρισε φίλους και ανθρώπους με τους οποίους είμαι χρόνια μαζί. «Τον σύζυγό μου, Μάρκο Μίσιτς, ο οποίος είχε έρθει να παίζει πόλο στον Εθνικό και είμαστε μαζί εννέα χρόνια, αλλά και την κουμπάρα μου, τη Σταυρούλα Αντωνάκου, που τόσα έχει προσφέρει στο πόλο και με την οποία είμαστε πολλά χρόνια φίλες. Κυρίως έμαθα να έχω πείσμα, υπομονή και να μην εγκαταλείπω ποτέ την προσπάθεια».

Κάτοικος Πειραιά εδώ και χρόνια, η Φιλιώ Μανωλιουδάκη αισθάνεται υπέροχα να κυκλοφορεί στην πόλη. «Ο Πειραιάς μου θυμίζει τα Χανιά. Μ’ αρέσει που ζω σε αυτή την πόλη, οι άνθρωποι είναι φιλικοί, ευγενικοί. Είμαι ενθουσιασμένη που θα ασχοληθώ με τα κοινά, καθώς είμαι υποψήφια στις δημοτικές εκλογές, με τον νυν δήμαρχο Γιάννη Μώραλη. Δεν ξέρω κατά πόσο μπορώ να ανταποκριθώ. Πιστεύω πως δίπλα στη Σταυρούλα, η οποία έχει κάνει πολλά στη θητεία της στον δήμο, μπορώ να μάθω πολλά πράγματα».

Επιθυμία της είναι να κάνει οικογένεια και φυσικά να παραμείνει στον χώρο του πόλο: «Ναι, αυτό θα μου άρεσε. Να προσπαθήσω να βοηθήσω το άθλημα κι από διαφορετικό πόστο. Κάτι που είναι πολύ συνηθισμένο στην Ευρώπη και τα τελευταία χρόνια συμβαίνει και στη χώρα μας».