Συστράτευση

Προσοχή: ακολουθεί αντιδημοφιλές περιεχόμενο σχετικό με τις ευρωεκλογές. Το παρακάτω ρεπορτάζ δηλαδή ΔΕΝ έχει σχέση ούτε με τον Πολάκη ούτε με τις διακοπές του Πρωθυπουργού ή τις παρτίδες του θείου του με τη χούντα. Και το χειρότερο απ’ όλα: ΔΕΝ δίνει διαφωτιστικές απαντήσεις για τη σχέση της αριστερής ιδεολογίας με τον Χριστό.

Το κυριακάτικο πρωτοσέλιδο της ιταλικής Repubblica, λοιπόν, αναφερόταν στις πυρετώδεις διεργασίες για μια μεγάλη συμμαχία «από τον Μακρόν ώς τον Τσίπρα» που θα αντιμετωπίσει την επέλαση του λαϊκισμού. Η ιδέα δεν είναι καινούργια, την πρωτοπέταξε πριν από έναν μήνα ο νέος γραμματέας του Δημοκρατικού Κόμματος Νικόλα Τσινγκαρέτι. Το κόμμα του ανήκει στους ευρωσοσιαλιστές, αντίθετα με τη République en Marche (που μόλις ανακοίνωσε τη συμμαχία της με το φιλελεύθερο ALDE του Γκι Φέρχοφστατ) και τον ΣΥΡΙΖΑ (που παίζει σε πολλά ταμπλό προσπαθώντας να διασπάσει τους αντιπάλους του). Μπροστά στoν κοινό σκοπό, όμως, όλοι οι καλοί χωράνε.

Είναι κρίμα που στην προσπάθεια αυτή φαίνεται πως δεν θα λάβουν μέρος ο Παπαδημούλης κι ο Κούλογλου. Αυτό όμως δεν είναι το μόνο πρόβλημα. Οι Ciudadanos, ο προνομιακός σύμμαχος του Μακρόν, δεν θέλουν ούτε να δουν στα μάτια τους τους σοσιαλιστές (ή μήπως αυτό αφορά μόνο τους Ισπανούς;) και στην Ανδαλουσία έχουν συμμαχήσει με το ακροδεξιό Vox (που μάλλον δεν θα προσκληθεί στο Μέτωπο του Καλού). Τους οικολόγους, πάλι, δεν τους παίζει κανείς. Κι ας σημειώνουν άνοδο σε διάφορες χώρες, κι ας δείχνουν οι δημοσκοπήσεις ότι οι Ευρωπαίοι θέλουν μια πιο πράσινη ήπειρο.

Τα μηνύματα από το στρατόπεδο του εχθρού είναι ανησυχητικά. Ο Σαλβίνι συντονίζει τη δράση του με τον Ορμπαν (που έγινε δεκτός χθες από τον Τραμπ). Η Μαρίν Λεπέν βλέπει πρωτιά στις ευρωεκλογές. Και ο Νάιτζελ Φάρατζ, τον οποίο ο Ντέιβιντ Κάμερον αποκαλούσε «κλόουν» προτού αποδειχθεί ότι ο μεγαλύτερος κλόουν ήταν ο ίδιος, καλπάζει, φιλοδοξώντας να αναστατώσει την Ευρώπη πριν πάρει τη χώρα του και φύγει.

Στο πρώτο σκέλος (αλλά όχι πλέον στο δεύτερο) συγκλίνουν μαζί του και οι σύμμαχοί του. Η Λαϊκιστική Διεθνής ελπίζει να κερδίσει το ένα τρίτο των εδρών και να μπλοκάρει τη λειτουργία των κοινοτικών οργάνων. Η μεγαλύτερη ελπίδα δεν βρίσκεται στην αφύπνιση του ευρωπαϊκού τόξου, αλλά στους καβγάδες που εμπόδιζαν πάντα την κοινή δράση των αντιευρωπαίων. Ο Πολωνός Κατσίνσκι, ας πούμε, δεν βλέπει με καλό μάτι τους οικονομικούς δεσμούς της Λέγκας με το Κρεμλίνο του Πούτιν. Και ο Ορμπαν δεν έχει αποφασίσει αν θα παραμείνει στο ΕΛΚ ή θα δώσει τις έδρες του στον Σαλβίνι.

Για να επιστρέψουμε όμως στην ιδέα της μεγάλης συστράτευσης: σοβαρά τώρα ο σύντροφος Τσινγκαρέτι θεωρεί πιο Ευρωπαίο τον Τσίπρα από τον Μητσοτάκη; Τζάμπα είπε χθες ο Κουμουτσάκος ότι μόνο η ελληνική Μακεδονία είναι δική μας;