Ξεκάθαρη διαφορά

Τελικά το μόνο που είχαν κοινό στον τελικό ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ ήταν η επιθυμία να κρατήσουν το ενός λεπτού σιγή στη μνήμη της Γενοκτονίας των Ποντίων.

Από εκεί και πέρα, έστω και αν ο ΠΑΟΚ έπαιξε σχεδόν «σβηστός» όλο το δεύτερο ημίχρονο η διαφορά του από την ΑΕΚ ήταν τεράστια και δικαίως έφτασε στην τρίτη συνεχόμενη κατάκτηση του Κυπέλλου, με την ίδια αντίπαλο, αυτή τη φορά επικρατώντας με 1-0 με το ψαλιδάκι του δαιμόνιου Ακπομ στις καθυστερήσεις του ημιχρόνου.

Πέρυσι ο Δικέφαλος του Βορρά είχε τρομερό κίνητρο για το χαμένο πρωτάθλημα στα δικαστήρια από την Ενωση και στον τελικό έπαιξε σαν τη γάτα με το ποντίκι με την ΑΕΚ την οποία σαφώς και κολάκευε το τελικό 2-0.

Παρά τις απουσίες

Αυτή τη φορά το τεράστιο κίνητρο να σώσει μια τραγική χρονιά το είχε η ΑΕΚ, αλλά η διαφορά ήταν τέτοια που ο ΠΑΟΚ παρά τις πολύ σημαντικές απουσίες των Βιεϊρίνια και Μαουρίτσιο (κυρίως), αλλά και των Βέρνμπλουμ και Ελ Καντουρί, στο δεύτερο ημίχρονο δεν κινδύνεψε καν. Πολύ απλά γιατί «έσβηνε» σε ρυθμό… προπόνησης κάθε προσπάθεια μιας αναιμικής ΑΕΚ, που σε αντίθεση με πέρυσι, εφέτος όχι μόνο δεν κατάφερε να νικήσει κανένα ντέρμπι (τρεις ήττες και τέσσερις ισοπαλίες με ΠΑΟΚ, Ολυμπιακό ακόμα και με τον ανανεωμένο με πιτσιρικάδες Παναθηναϊκό), αλλά σχεδόν σε όλα είχε παθητικό ρόλο και απογοήτευσε οικτρά τους οπαδούς της.

Είναι καθαρά στα χέρια της διοίκησης (που είχε το μεγαλύτερο κομμάτι ευθύνης) αν θα επιχειρήσει να αλλάξει τη νέα χρονιά την εικόνα, ή θα αφήσει και πάλι την ομάδα να είναι κομπάρσος πίσω από ΠΑΟΚ και Ολυμπιακό.

Οι επενδύσεις δεν έγιναν

Διότι ας είμαστε ειλικρινείς, εφέτος στην ΑΕΚ κέρδισαν πολλά από την παρουσία στους ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ, τα χρήματα όμως δεν επενδύθηκαν σε μεταγραφές, κάτι που φάνηκε πως είχε μεγάλη ανάγκη η ομάδα. Αγωνιστικά η ΑΕΚ έχει κενά και το μόνο που προκαλεί χαμόγελα είναι η κατασκευή του γηπέδου της.

Ο Μαρίνος Ουζουνίδης (αρχικά) και ο Μανόλο Χιμένεθ (στη συνέχεια) συμβιβάστηκαν με αυτή την ιδέα – πως δεν θα δοθούν πολλά χρήματα για μεταγραφές – και το πλήρωσαν είτε με τη θέση τους (ο πρώτος) είτε με τραγικές εμφανίσεις (και ο πρώτος και ο δεύτερος) σε ντέρμπι και Τσάμπιονς Λιγκ.

Από την άλλη πλευρά, μια ομάδα όπου ο ισχυρός της άνδρας στα μέσα της σεζόν φρόντισε να ενισχύσει το ρόστερ, παρά τη φυγή του Πρίγιοβιτς. Κάπως έτσι, ναι μεν υπήρχαν απουσίες στον τελικό, αλλά η ομάδα είναι τόσο «γεμάτη» ώστε κάθε κενό καλύπτεται με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Αυτή ήταν και η μεγάλη διαφορά του ΠΑΟΚ με την ΑΕΚ.

Πλαγιοκοπήσεις

Πέλκας και Μπίσεσβαρ έκαναν άνω – κάτω με συνεχείς πλαγιοκοπήσεις τα ύφαλα του καραβιού της Ενωσης και στο κρίσιμο σημείο (45′ +) κατάφεραν το καίριο χτύπημα με τον Ακπομ, που σκόραρε με ανάποδο ψαλίδι, ύστερα από εξαιρετική ενέργεια και σέντρα του Πέλκα.

Στη συνέχεια αρκούσε να λειτουργήσει το απροσπέλαστο δίδυμο (συμπλήρωσαν 100 αγώνες παρέα στον τελικό) Κρέσπο – Βαρέλα, έστω και με πρόβλημα στο χέρι ο δεύτερος, για να απορροφήσει κάθε ισχνό κραδασμό από την ΑΕΚ που θα έπρεπε να πετάει φωτιές στο δεύτερο ημίχρονο, αλλά δεν μπορούσε αφού ήταν ξεθυμασμένη και χωρίς καθαρό μυαλό λύσεις.

Αντίθετα, κάθε αντεπίθεση (δεν ήταν πολλές) του ΠΑΟΚ μύριζε γκολ τα οποία χάθηκαν κυρίως λόγω Μπάρκα αλλά και κακών τελειωμάτων από Ζαμπά και Κάνιας.

Ετσι καταγράφηκε ένα από τα μεγαλύτερα σερί στην ιστορία των τελικών Κυπέλλου και μάλιστα σε ντέρμπι και ήρθε το πρώτο νταμπλ στην ιστορία του Δικεφάλου του Βορρά. Στο πρώτο παιχνίδι στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου με χρήση VAR με τον γερμανό ρέφερι Φέλιξ Τσβάιερ να το συμβουλεύεται προσωπικά στο πέναλτι που ζήτησε η ΑΕΚ σε χέρι του Κάνιας (53′).

ΠΑΟΚ (Ραζβάν Λουτσέσκου): Πασχαλάκης, Μάτος, Βαρέλα, Κρέσπο, Γιαννούλης, Σάχοφ, Κάνιας, Ζαμπά (66′ Λημνιός), Πέλκας (80′ λ. τρ. Ολιβέιρα), Μπίσεσβαρ (90’+3′ Ινγκασον), Ακπομ.

ΑΕΚ (Μανόλο Χιμένεθ): Μπάρκας, Μπακάκης (80′ Γαλανόπουλος), Οικονόμου, Τσιγκρίνσκι, Χουλτ, Σιμόες, Κρίστιτσιτς (77′ Μπογέ), Μπακασέτας (71′ Γκάλο), Λιβάγια, Μάνταλος, Πόνσε.