Η παγίδα του επιλεκτικού σοκ

Τι σοκάρει περισσότερο; Η φράση «περιφέρεται ως γλάστρα» για έναν άνθρωπο με ειδικές ανάγκες που εκστόμισε ο Αλέξης Τσίπρας ή το σύνθημα «νάτος νάτος ο Τσίπρας ο σκαφάτος» που φώναξε ο Κυριάκος Μητσοτάκης; Το «Είσαι πολύ λίγος εσύ να μιλάς για μένα» ή το «θα σας έκραζαν όλοι»; Ποιος έριξε καλύτερα το «επίπεδο στα τάρταρα», όπως είπε ο απηυδισμένος κυβερνητικός εκπρόσωπος; Ποιος είναι πιο «ανυπόφορα κίτρινος», όπως ξαναείπε ο ίδιος;

Αν κάποιος δεν έχει την υποχρέωση του κυβερνητικού εκπροσώπου να σοκάρεται επιλεκτικά μπορεί και να μην επιλέξει στρατόπεδο. Μπορεί απλώς να συμφωνήσει με τη Φώφη Γεννηματά πως αυτό ακριβώς είναι το είδος της αντιπαράθεσης που ρίχνει νερό στον μύλο της Ακρας Δεξιάς. Πως εκτός από το αισθητικό σοκ που προκαλεί ένας τέτοιος διάλογος είναι πολύ πιθανό να προκαλέσει και ένα πολιτικό σοκ. Και πως έτσι ένα πολιτικό σύστημα δεν πάει σε εκλογές αλλά σε μια μάχη αλληλοεξόντωσης μέχρι εσχάτης με το δημοκρατικό τόξο ξεψυχισμένο και τα τέρατα των άκρων πιο ισχυρά από ποτέ.

Για να μη συμβεί αυτό όμως δεν αρκεί όταν συζητάει κανείς για τον Πολάκη να μη μιλάει σαν τον Πολάκη. Χρειάζεται κάτι περισσότερο από αυτό. Χρειάζεται να θυμηθεί ποιος εκπαίδευσε τη Βουλή στο ύφος του κουτσαβακισμού και το ήθος του κιτρινισμού. Χρειάζεται να σοκαριστεί μεταχρονολογημένα, να πιάσει το νήμα από το «στα τέσσερα εσείς» του Καμμένου, να απηυδήσει για όλες εκείνες τις φορές που το επίπεδο έπεσε στα τάρταρα και ο κιτρινισμός έγινε ανυπόφορος.

Το επιλεκτικό σοκ, όχι μόνο του κυβερνητικού εκπροσώπου αλλά και όποιου πρέπει ή αισθάνεται την ανάγκη να επιλέξει στρατόπεδο, είναι ο πιο ασφαλής τρόπος για να ξαναπέσει το επίπεδο στα τάρταρα με γλάστρες και συνθήματα και να ξαναρχίσει άλλος ένας γύρος επιλεκτικών σοκ όπου το κίτρινο του κιτρινισμού θα ποτίζει, ας πούμε, μόνο πάνω στο μπλε της ΝΔ ενώ θα ξεβάφει πάνω στο κόκκινο του ΣΥΡΙΖΑ.