Στον δρόμο προς τη δόξα

Από την αρχή της νέας χρονιάς, η Μαρία Σάκκαρη έδειχνε πως κάτι καλό περίμενε. Η πετυχημένη πορεία της στο Hopman Cup, παρέα με τον Στέφανο Τσιτσιπά, αλλά και η αξιοπρεπής παρουσία της λίγο αργότερα στο Australian Open, ήταν θετικοί οιωνοί για τις μελλοντικές υποχρεώσεις.

Η 23χρονη πρωταθλήτρια προέρχεται από μία οικογένεια στην οποία το τένις ήταν στην καθημερινότητα. Ετσι, το πιο βασικό στοιχείο που θα έμαθε από τη μητέρα της, Αγγελική Κανελλοπούλου, ήταν πως θα έπρεπε να διαθέτει υπομονή. Κι ασφαλώς για να φτάσει στον πρώτο τίτλο της καριέρας της, η επιμονή και η διάθεση για δουλειά ήταν απαραίτητα εφόδια. Κάπως έτσι έγινε η πρώτη ελληνίδα αθλήτρια που κράτησε στα χέρια της τρόπαιο της WTA, ένδεκα χρόνια μετά τη νίκη της Λένας Δανιηλίδου στο Χόμπαρτ.

Η πορεία της, σε αυτούς τους τέσσερις μήνες του 2019, αυτό έδειξε. Οι εμφανίσεις της στις σκληρές επιφάνειες μετά το Οπεν της Μελβούρνης δεν ήταν αυτές που θα ήθελε. Ετσι, από το Νο 41 που ήταν στις 7 Ιανουαρίου, κατρακύλησε δέκα θέσεις και στις 29 Απριλίου βρέθηκε στο Νο 51. Είχε αρχίσει όμως, η περίοδος στις χωμάτινες επιφάνειες και η Σάκκαρη ήταν πλέον δυνατή και αποφασισμένη να διεκδικήσει κάτι περισσότερο. Το χρωστούσε στον εαυτό της, αλλά και στον προπονητή της, Τομ Χιλ. Αυτόν άλλωστε έσπευσε να ευχαριστήσει  το απόγευμα του περασμένου Σαββάτου, μετά τη νίκη της επί της Τζοάνα Κόντα στον τελικό του τουρνουά στο Ραμπάτ. «Χωρίς τον προπονητή μου δεν θα κρατούσα στα χέρια μου αυτό το τρόπαιο», είπε… Μπορεί να σκεφτόταν, «ναι, το πρώτο», αλλά έχει μάθει να κάνει υπομονή. Να περιμένει να έρθουν και άλλα… Οπως, την επιστροφή της στο Τοπ 30 της παγκόσμιας κατάταξης. Ηταν στις 24/9/2018, όταν είχε βρεθεί στο Νο 29. Χωρίς αμφιβολία, το μυαλό της είναι στραμμένο σε πολύ υψηλότερες θέσεις.

Χημεία

Το πρώτο θετικό δείγμα γραφής, ήταν στην πρεμιέρα της σε τουρνουά με χωμάτινη επιφάνεια, στο Τσάρλεστον. Εφτασε έως την προημιτελική φάση αλλά αποκλείστηκε από την έμπειρη Καρολίν Βοζνιάκι. Στη φάση των 16 είχε αποκλείσει την Κίκι Μπέρτενς από την Ολλανδία, αθλήτρια του Τοπ 10.

Στο Ραμπάτ, είχε έρθει η δική της στιγμή. Αποκλείοντας  στα προημιτελικά τη Βελγίδα Ελίσε Μέρτενς, κάτοχο του τίτλου και Νο 18 στην WTA, κατάλαβε ότι ο δρόμος είχε ανοίξει και πως το τρόπαιο την περίμενε.

Στο Μαρόκο η Σάκκαρη έδειχνε πως είχε βρει την ηρεμία της. Το 2018 ήταν μία δύσκολη χρονιά, χρειάστηκε να αλλάξει τρεις προπονητές, αλλά με τον Τομ Χιλ φαίνεται πως υπάρχει η κατάλληλη χημεία. Φάνηκε και από τον τρόπο που συζητούσαν στις δύο φορές κατά τη διάρκεια του τελικού με την Κόντα. Ο Τομ Χιλ «έβγαζε» μία ηρεμία στις κουβέντες του και αυτό ακριβώς τη βοήθησε να επιστρέψει στο παιχνίδι και να κατακτήσει τη νίκη. Το σερί της 23χρονης πρωταθλήτριας από τα μισά του δεύτερου σετ έως το τέλος του αγώνα, ήταν 10-1 γκέιμ. Εκτόξευσε το ποσοστό επιτυχίας της στο πρώτο σερβίς  στο 70% (από 43%) και με οκτώ άσους έφτασε στο τρόπαιο.  Αυτή τη φορά η αντίδρασή της ήταν διαφορετική από εκείνη στον τελικό του Σαν Χοσέ, τον περασμένο Αύγουστο.

Είναι σίγουρο ότι η νίκη στο Ραμπάτ της έδωσε μεγάλη αυτοπεποίθηση για τη συνέχεια. Στάθηκε όμως άτυχη, καθώς ο χρόνος που είχε στη διάθεσή της δεν ήταν αρκετός για να ξεκουραστεί. Επρεπε να ταξιδέψει για τη Μαδρίτη όπου 24 ώρες μετά τον αγώνα με την Κόντα έπρεπε να αντιμετωπίσει την Ισπανίδα Κάρλα Σουάρεθ Ναβάρο στον πρώτο γύρο του Masters στην ισπανική πρωτεύουσα. Η κούραση έφερε την ήττα.

Επόμενος σταθμός είναι η Ρώμη την επόμενη εβδομάδα και η περίοδος της χωμάτινης επιφάνειας ολοκληρώνεται με το Ρολάν Γκαρός. Τουλάχιστον τώρα θα έχει λίγο χρόνο για ξεκούραση.