Η εποχή των «μικρομεσαίων»

«Teen Spirit» (ΗΠΑ, 2019). Δραματική μουσική του Μαξ Μινγκέλα. Το τραγούδι όπως και ο διαγωνισμός ταλέντου στον οποίο η αγρότισσα κεντρική ηρωίδα αυτής της ταινίας θέλει να λάβει μέρος, είναι απλώς τα εργαλεία. Ο Μαξ Μινγκέλα τοποθετεί στην καρδιά της ταινίας του τη σχέση ανάμεσα στο ταλαντούχο, αγέλαστο αυτό κορίτσι (Ελ Φάνινγκ) και στον «τελειωμένο» ρώσο «ατζέντη» της (Ζλάτκο Μπούριτς), βετεράνο τραγουδιστή της όπερας, παροπλισμένο πλέον στα αμερικανικά παρακμιακά μπαρ. Είναι η ιστορία μιας κοπέλας που στο πρόσωπο αυτού του ευαίσθητου ρεμαλιού «βλέπει» τον πατέρα που ποτέ δεν γνώρισε. Γι’ αυτό και η ευαισθησία της ταινίας του Μαξ Μινγκέλα (γιου του σκηνοθέτη Αντονι Μινγκέλα) είναι τόσο γνήσια και αναγνωρίσιμη. Αλλά και η Φάνινγκ που τραγουδά χωρίς αντικαταστάτρια αποδεικνύεται ηθοποιός ταλαντούχα που μπορεί να προκαλέσει συγκίνηση παρά το παγωμένο πρόσωπό της. Ολα αυτά βέβαια σε μια ταινία που με τον δικό της, ανορθόδοξο τρόπο ακολουθεί τα χνάρια του πασίγνωστου μύθου που λέγεται «Ενα αστέρι γεννιέται».

Βαθμολογία: 6

«Αγάπη είναι» («C’ Est Ça l’ Amour», Γαλλία, 2018). Οικογενειακό δράμα της Κλερ Μπερζέ. Ο έκτακτος – αν και άγνωστος στη χώρα μας – βέλγος ηθοποιός Μπουλί Λανέρ είναι ο Μάριο, το κεντρικό πρόσωπο της ταινίας: ένας τροφαντός, με πονεμένη όψη, μα καλόψυχος δημόσιος υπάλληλος που έχει βρεθεί στην πολύ δυσάρεστη θέση (χωρίς να το έχει επιδιώξει) να προσπαθεί με κόπο να διατηρήσει αρμονία μέσα στο σπίτι του. Η μεν μικρή κόρη του τού επιρρίπτει ευθύνες για τη φυγή της μάνας της, η δε μεγάλη περνά φάση της «ανεξαρτησίας». Αλλά να που ο Μάριο αποδεικνύεται σπάνιο δείγμα στοργικού πατέρα, το απόλυτο μοντέλο της υπομονής και της ψυχραιμίας, που έχει επιλέξει να κοιτάζει τη ζωή σαν μισογεμάτο αντί μισοάδειο ποτήρι. Αυτή ακριβώς είναι και η διάθεση της ταινίας που χωρίς να αποτελεί κάτι το συνταρακτικό, σε κρατάει γερά από το χέρι.

Βαθμολογία: 6

«Το πραξικόπημα» («Anons», Τουρκία, 2018). Κοινωνική ταινία του Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν. Κλασική περίπτωση ταινίας όπου για να καταλάβεις τι ακριβώς γίνεται θα πρέπει ή να περιμένεις πάρα πολύ ή να έχεις διαβάσει από πριν την υπόθεση στο δελτίο Τύπου.

Χωρίς να λέγεται ποτέ, το πλαίσιο εδώ – όπως μαθαίνουμε ή μάλλον υποψιαζόμαστε κάποια στιγμή – είναι ένα από τα πολλά αποτυχημένα πραξικοπήματα που έχουν γίνει στη χώρα· το συγκεκριμένο, στα μέσα της δεκαετίας του 1960. Τέσσερις άνδρες (πραξικοπηματίες, όπως θα μάθουμε αργότερα) αναλαμβάνουν την κατάληψη του εθνικού ραδιοφώνου και ο σκηνοθέτης Μαχμούτ Φαζίλ Κοσκούν, χωρίς να ενδιαφέρεται τόσο για το ίδιο το πραξικόπημα, τους κινηματογραφεί κατά τη διάρκεια μιας νύχτας. Περιφέρονται μέσα σε ατελείωτης διάρκειας μονοπλάνα, συζητούν, απειλούν, σκοτώνουν, πίνουν, τρώνε και προσπαθούν αμήχανα να καταλάβουν τι ακριβώς θέλουν να κάνουν – κι εμείς μαζί τους (παίζουν: Aλι Σεκινέρ Αλίτσι, Ταρχάν Καραγκόζ, Μουράτ Κιλίς κ.ά.).

Βαθμολογία: 4

«Ο αξιαγάπητος κύριος Τροχίδης» («Raoul Taburin a un Secret», Γαλλία, 2018). Κομεντί του Πιερ Γκοντό. Χιούμορ, νοσταλγία, μελαγχολία, τα συστατικά της ευπρόσωπης και συμπαθέστατης αυτής γαλλικής κομεντί, βάση της οποίας το μυθιστόρημα του Ζαν-Ζακ Σεμπέ (δημιουργός του «Μικρού Νικόλα»). Ο βέλγος ηθοποιός Μπενουά Πελβούρ είναι ο Ραούλ, μηχανικός ποδηλάτων με ενοχές που ποτέ δεν κατάφερε να μάθει ο ίδιος ποδήλατο. Η ζωή του Ραούλ σε διάφορες φάσεις και πάντα στο γραφικό χωριουδάκι όπου γεννήθηκε, μεγάλωσε και κατοικεί είναι γεμάτη από παράξενα μικροεπεισόδια, τα οποία δίνουν στην ταινία χαρακτήρα. Ερωτες, γκάφες, η προσπάθεια να μάθει ποδήλατο, το κατά λάθος «λούπινγκ» του που τον έστειλε στο νερό. Αναπόληση, όνειρα που χάθηκαν, αλλά και μια αισιοδοξία για το μέλλον, χωρίς τίποτε από όλα αυτά να είναι αξέχαστο. Απλώς περνάμε καλά…

Βαθμολογία: 5

«Ο Κορσικανός» («Une Vie Violente», Γαλλία, 2017). Δράμα του Τιερί ντε Περέτι. Η ιστορία ενός νεαρού μέλους εθνικιστικής οργάνωσης των Κορσικανών (Zαν Μικελαντζελί), ο οποίος αναγκάζεται να μεταναστεύσει στη Γαλλία προκειμένου να ξεφύγει από το βίαιο παρελθόν του. Ο επίσης κορσικανός σκηνοθέτης Τιερί ντε Περέτι καταδικάζει τις ολέθριες επιπτώσεις των δραστηριοτήτων των εθνικιστικών κινημάτων, αλλά παρότι το θέμα κινεί (σχετικά) το ενδιαφέρον, το σενάριο είναι φορτωμένο με πολιτικής φύσης, συγκεκριμένες ιστορικές λεπτομέρειες που δύσκολα μπορείς να ακολουθήσεις αν δεν γνωρίζεις καλά τα όσα συνδέουν την ιστορία της Κορσικής με τη Γαλλία.

Βαθμολογία: 5

Προβάλλονται επίσης

Αποκλειστικά στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος προβάλλεται η τρυφερή και συγκινητική αφρικανική ταινία του Λικαριόν Γουαϊνάινα «Σούπα Μόντο» («Supa Modo», Kένυα / Γερμανία, 2018) που εστιάζει στην περίπτωση μιας πιτσιρίκας (Στάισι Γουαγέρου) που πρόκειται να πεθάνει από μια ανίατη ασθένεια και «βλέπει» τον εαυτό της ως σούπερ ηρωίδα.

Βαθμολογία: 2

Αποκλειστικά στον Μικρόκοσμο, η ελληνική ταινία «Η δεξιά τσέπη του ράσου» (2018) του Γιάννη Λαπατά είναι το ταξίδι της στεγνωμένης και μοναξιασμένης ψυχής ενός καλόγερου, που ακούει τη δική του φωνή όταν καταρρέει και διαλύεται από μια «ταπεινή» για τους πολλούς αφορμή.

Βαθμολογία: –

Αποκλειστικά στο Στούντιο προβάλλεται το «Πορτρέτο της Τερέζα» («Retrato de Teresa»), μια κουβανέζικη ταινία του 1979 (που δεν έχει ξαναπαιχτεί στη χώρα μας), στην οποία ο κατά βάση ντοκιμαντερίστας Πάστορ Βέγκα απεικονίζει τα προβλήματα των γυναικών στην Κούβα κατά τη διάρκεια της Επανάστασης.

Βαθμολογία: –

«Οι βράχοι της ελευθερίας» («Cliffs of Freedom», HΠA, 2019). Αισθηματική περιπέτεια εποχής του Βαν Λινγκ. Η ιστορία ενός άτυχου έρωτα μεταξύ μιας νεαρής ελληνίδας χωριατοπούλας και ενός τούρκου αξιωματικού (Τάνια Ρέιμοντ – Γιαν Ουντίν) κατά την αυγή του πολέμου για την ανεξαρτησία της Ελλάδας ενάντια στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, το 1821.

Βαθμολογία: –