«Εγώ δεν {LF}είμαι αλαζόνας, {LF}ούτε βλέπω {LF}φαντάσματα!»

Το βράδυ της Μεγάλης Παρασκευής, την ώρα που το καθ’ άπασαν την ελληνικήν επικράτειαν χριστεπώνυμον πλήθος περιέφερε στους δρόμους τον Επιτάφιο, στη Βιτόρια ο Δημήτρης Ιτούδης έβλεπε τον δικό του κακοτράχαλο και ανηφορικό Γολγοθά να καταλήγει σε μια ισιάδα!

Εβλεπε την ΤΣΣΚΑ (του) να τρέχει ένα 15-0, να αλώνει τη Βιτόρια με 92-83, να γραπώνει την πρόκριση στο 19ο φάιναλ φορ της ιστορίας της, στο 16ο στα τελευταία 17 και στο πέμπτο σε ισάριθμες απόπειρες επί των ημερών του στον πάγκο και να δίνει μια ηχηρή απάντηση στους doubters και – θου Κύριε φυλακήν τω στόματί του – στους haters τους!

Μα στ’ αλήθεια, βρε χρυσέ μου Δημήτρη, υφίσταται τέτοιο κίνημα στην Ευρώπη; Υπάρχουν άραγε άνθρωποι που αμφισβητούν και κυρίως μισούν τη ρωσική ομάδα;

«Δεν ξύπνησα ξαφνικά ένα πρωί βλέποντας φαντάσματα» εξηγεί στα «ΝΕΑ» ο προπονητής της ρωσικής ομάδας. «Κάποιοι δεν μας γουστάρουν και αυτό το θεωρώ ως μια φυσιολογική συνέπεια της διαχρονικής επιτυχίας μας. Υπάρχουν άνθρωποι που είτε σταμάτησαν να πιστεύουν σε εμάς, είτε μας κολακεύουν σε τέτοιο βαθμό, ώστε να μας δημιουργούν την υποσυνείδητη αίσθηση ότι τάχα είμαστε ανίκητοι και αδιάφθοροι. Πώς λοιπόν πρέπει να αντιδράσουμε; Να χρησιμοποιήσουμε την αμφισβήτηση ή ακόμη και το μίσος ως ένα επιπλέον κίνητρο για να προχωρήσουμε. Επρεπε να πωρωθούμε ακόμη περισσότερο και αυτό ακριβώς είπα μετά τον αγώνα της Μεγάλης Παρασκευής: φέρτε μας και άλλους αμφισβητίες και haters, ώστε να κάνουμε το αδύνατο δυνατό».

Ενστασις κύριε πρόεδρε! Από πού κι ως πολύ συνιστά αδύνατο η πρόκριση μιας ομάδας, που έχει τα φάιναλ φορ για πρωινό ή μάλλον για ένα ποτήρι βότκα, που το κατεβάζει κιόλας μονορούφι εδώ και τόσα χρόνια;

«Κάποιοι το θεωρούν απλό και δεδομένο, αλλά κάνουν λάθος. Προκριθήκαμε, είμαστε πολύ χαρούμενοι και νιώθουμε υπερήφανοι, αλλά μόνο εμείς ξέρουμε πόσο μοχθούμε και υποφέρουμε όλη τη χρονιά για να είμαστε συνεπείς και να βρισκόμαστε εδώ, πολλώ δε μάλλον στην εφετινή σεζόν στην οποία είχαμε πολλά σκαμπανεβάσματα στην απόδοσή μας και παρουσιαστήκαμε διαφορετικοί σε σχέση με το παρελθόν» τονίζει και διευκρινίζει τι εννοεί: «Πρώτα απ’ όλα παίξαμε πολύ καλύτερα στα εκτός έδρας ματς απ’ ό,τι στη Μόσχα, ενώ ταυτοχρόνως έπρεπε να ανταποκριθούμε στο καθεστώς της πίεσης και επίσης να διαχειριστούμε το “πρέπει” της πρόκρισης και της επιτυχίας».

«Αυτή είναι η δουλειά μου»

Τολμώ να ρωτήσω τον 49χρονο προπονητή εάν με όλα αυτά αισθάνεται κιόλας ότι οφείλει διαρκώς να αποδεικνύει πως δεν είναι ελέφαντας! «Ευτυχώς όχι. Καθόλου μάλιστα» απαντά γελώντας. «Αυτή άλλωστε είναι η δουλειά μου: να δουλεύω σκληρά και να κρατώ όλη την ομάδα σε εγρήγορση. Το ίδιο έκανα και στην Μπάνβιτ, απλώς οι απαιτήσεις και οι προσδοκίες στην ΤΣΣΚΑ είναι πολύ μεγαλύτερες. Οι ήττες δεν στραπατσάρουν την εικόνα μας, εφόσον δεν αποβαίνουν μοιραίες, αλλά οι πέντε προκρίσεις σε πέντε σεζόν δεν είναι ούτε δεδομένες, ούτε και ευκαταφρόνητες».

Τη Μεγάλη Παρασκευή οι Μοσχοβίτες άλωσαν για δεύτερη φορά τη Βιτόρια σε ένα ματς στο οποίο επί τριάντα λεπτά πέρασαν δύσκολες στιγμές. «Δεν ήμασταν καλοί στην άμυνα, αλλά στο τελευταίο δεκάλεπτο ρισκάραμε και δικαιωθήκαμε. Παίξαμε με χαμηλό σχήμα και με αλλαγές στα σκριν στην άμυνα, ενώ η Μπασκόνια είχε στην πεντάδα της τον Πουαριέ και τον Φόιγκτμαν. Αυτό το come back και τις ιδιάζουσες συνθήκες είχα στο μυαλό μου όταν είπα ότι έπρεπε να κάνουμε δυνατό το αδύνατο. Ενας αγώνας ρέει και μεταλλάσσεται από στιγμή σε στιγμή, δεν είναι σαν το… play station. Εγώ δεν υποτιμώ κανέναν αντίπαλο, ουδέποτε στη ζωή μου υπήρξα αλαζών και δεν ξέρω γιατί κάποιοι πιστεύουν ότι έχω τέτοια συμπεριφορά…».

Μπαρουτοκαπνισμένος μετά τα οκτώ φάιναλ φορ με τον Παναθηναϊκό (στο πλευρό του Ζέλικο Ομπράντοβιτς) και τα τέσσερα της σόλο καριέρας του, ο εκ Βεροίας ορμώμενος προπονητής ξέρει τι να περιμένει. «Πηγαίνεις να παίξεις ένα ματς την Παρασκευή και ύστερα άλλο ένα την Κυριακή. Δεν υπάρχει τρόπαιο χωρίς τον τελικό, ούτε τελικός χωρίς τον ημιτελικό, στον οποίο θα αντιμετωπίσουμε τη Ρεάλ Μαδρίτης από την οποία ηττηθήκαμε πέρυσι στο Βελιγράδι, αλλά κάθε ημέρα είναι μια καινούργια ημέρα. Εχουμε απέναντι μας μια πλήρη, έμπειρη και πολύ ποιοτική ομάδα με έναν σπουδαίο προπονητή, χώρια η ένδοξη ιστορία της και πρέπει να είμαστε πανέτοιμοι από αγωνιστικής και πνευματικής πλευράς για να παίξουμε εναντίον τους».

Να τριτώσει το καλό των αίσιων οιωνών!

Για τον Δημήτρη Ιτούδη οι συμπτώσεις και οι οιωνοί έχουν πράγματι το χάζι τους, αλλά και την ίντριγκά τους…
Στις 16 Μαΐου, παραμονή του ημιτελικού με τη Ρεάλ Μαδρίτης, θα σβήσει 14 κεράκια στην τούρτα των γενεθλίων της η κόρη του Αλεξάνδρα και προφανώς ως καλός μπαμπάς θέλει να της κάνει ένα όμορφο δώρο, όπως είχε συμβεί και πριν από τρία χρόνια στο Βερολίνο…
Συν τοις άλλοις, υπάρχουν οι αίσιοι οιωνοί από το παρελθόν και ο προπονητής της ΤΣΣΚΑ τούς έχει υπόψη του και εύχεται να (τους) τριτώσει το καλό! Οι Μοσχοβίτες ηττήθηκαν στον δεύτερο εντός έδρας αγώνα των πλέι οφ από την Μπασκόνια και την προηγούμενη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο (το 2008, με αντίπαλο τον Ολυμπιακό) είχαν διανύσει όλο τον δρόμο και στέφθηκαν πρωταθλητές Ευρώπης στη Μαδρίτη.
Η ΤΣΣΚΑ απέκλεισε με 3-1 την οικοδέσποινα του φάιναλ φορ, Μπασκόνια και την προηγούμενη φορά που συνέβη κάτι τέτοιο (το 2011 στη σειρά του Παναθηναϊκού με την Μπαρτσελόνα και μάλιστα με μειονέκτημα έδρας) ο Ιτούδης πανηγύρισε ύστερα από σαράντα βράδια την κατάκτηση του τίτλου! Ξόρκισε κιόλας με τις δυο νίκες στη Βιτόρια τους δαίμονες που τον καταδίωκαν από την ήττα του ΠΑΟΚ στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων το 1996 (όταν βρισκόταν στο πλάι του Ζέλικο Λούκαϊτς), οπότε ποιος τη χάρη του!