Η Γη της Επαγγελίας (δεν) είναι Κολιάτσου – Παγκράτι

«Είναι κακό να συνηθίσει κάποιος στην ευτυχία» είχε πει κάποτε ο Σύρος Ποπλίλιος, αλλά στην προκειμένη περίπτωση ο Παναθηναϊκός εδώ και επτά σεζόν βιώνει κάτι χειρότερο… Συνήθισε στη δυστυχία!

Από την ευτυχία των έντεκα φάιναλ φορ και των έξι στεμμάτων μέσα σε 17 χρόνια, βρέθηκε και διαβιώνει καθ’ έξιν και κατ’ εξακολούθησιν πλέον, στην άλλη, στη σκοτεινή πλευρά του φεγγαριού με ό,τι αυτό συνεπάγεται!

Συνεπάγεται κάμποσα πράγματα ο έβδομος απανωτός εξοβελισμός των Πρασίνων από την κορυφαία τετράδα της Ευρωλίγκας, χώρια τα συμπαρομαρτούντα του: σε αυτά συμπεριλαμβάνονται οι κάθε λογής αποκλεισμοί (με πλεονέκτημα, με μειονέκτημα, με break εκτός έδρας και με όλη την γκάμα των σκορ), οι 21 ήττες στα τελευταία 27 ματς των πλέι οφ, έξι εκ των οποίων στη σειρά είχαν θύτη τη Ρεάλ, η οποία τρέχει πλέον ένα σερί 8-0 απέναντί τους και εξελίσσεται σε κακό δαίμονα.

Εδώ είναι το ζήτημα: στην πραγματικότητα ο Παναθηναϊκός κατατρύχεται από τους δικούς του δαίμονες, διότι καλόμαθε στην ευημερία και προφανώς δεν μπορεί να ανεχτεί τη μακρά απουσία από το προσκήνιο της Ευρωλίγκας, ούτε επίσης να χωνέψει τα τρία «σκουπίσματα» που έχει υποστεί στην τελευταία τετραετία από την Μπασκόνια το 2016, τη Φενέρμπαχτσε το 2017 και τη Ρεάλ το 2019.

Σε αυτό το γαϊτανάκι των επτά μαζεμένων αποτυχιών ποικίλλουν τα σενάρια, οι συνθήκες, οι εκάστοτε συγκυρίες και τα μοιραία πρόσωπα…

Από το 2012 που σηματοδότησε την τελευταία παρουσία του σε φάιναλ φορ (Κωνσταντινούπολη), ο Παναθηναϊκός έχει αλλάξει ένα σωρό από (Ελληνες και ξένους) παίκτες και προπονητές, ειδικότερα δε οι δεύτεροι τείνουν να συστήσουν μια εκατόμβη και πάντως κοντεύουν τους δέκα σε μια επταετία!

Στη σειρά η οποία προχθές το βράδυ τερματίσθηκε πρόωρα και άδοξα (αλλά δεν εμπόδισε τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού να αποθεώσουν τον… βασανισμένο Καλάθη και να επευφημήσουν όλη την ομάδα στη λήξη της αναμέτρησης) ο Παναθηναϊκός εμφανιζόταν ως το εκ προοιμίου και εξ ορισμού αουτσάιντερ απέναντι στο γκραν φαβορί!

Οι Πράσινοι είχαν ήδη καταφέρει μια μεγάλη – και για πολλούς απροσδόκητη – υπέρβαση με τις επτά νίκες στα τελευταία οκτώ ματς της κανονικής περιόδου και σημάδευαν μια ακόμη μεγαλύτερη που ωστόσο απέβη ατελέσφορη: να αποκλείσουν με μειονέκτημα έδρας τη δεκάκις πρωταθλήτρια Ευρώπης Ρεάλ Μαδρίτης, η οποία αφενός υπερασπίζεται τα σκήπτρα του Βελιγραδίου και αφετέρου στις επτά δικές τους διαδοχικές αποτυχίες έχει να αντιπαραβάλει ακριβώς στο ίδιο χρονικό διάστημα έξι προκρίσεις, τέσσερις τελικούς και δύο τίτλους!

Η μεγαλύτερη διαφορά

Η ομάδα που ξεροσταλιάζει στα πλέι οφ εδώ και επτά χρόνια βρέθηκε απέναντι στην κορυφαία και πιο επιτυχημένη της Ευρώπης κατά την τελευταία οκταετία, οπότε εδώ τελειώνει η κουβέντα…

Ή μάλλον αυτή η κουβέντα έχει άλλη μια κυνική διάσταση, την οποία έθεσε ως δάκτυλον επί τον τύπον των ήλων προχθές το βράδυ ο Ρικ Πιτίνο: «Δεκαπέντε φορές να παίζαμε με τη Ρεάλ, δεν θα νικούσαμε πάνω από τρεις. Σε κανέναν δεν αρέσει η ήττα, αλλά κάποιες στιγμές παραδεχόμαστε την ανωτερότητα των αντιπάλων και αναγνωρίζουμε ότι ο Κάρι και ο Ντουράντ είναι καλύτεροι από εμάς»! Σχηματικά το είπε αυτό ο αμερικανός προπονητής, αλλά θα μπορούσε να διανείμει τους ρόλους για τις ανάγκες της προχθεσινής περίστασης και δη της παράστασης που έδωσαν ο Καμπάτσο και ο Αγιόν.

Εδώ έγκειται η μεγαλύτερη διαφορά των δυο ομάδων, πέρα από τους προϋπολογισμούς, τον πλουραλισμό, την ποσότητα και την ποιότητα του ταλέντου: η Ρεάλ, όπως ορθότατα σχολίασε ο Αντονι Ράντολφ, «έχει σχεδιασθεί ώστε να καλύπτει κάθε απουσία»!

Οι Μαδριλένοι όχι απλώς καμούφλαραν, αλλά υπερκάλυψαν την απουσία του Γιουλ και τις ισχνές και πάντως μη καταλυτικές εμφανίσεις κάποιων σπουδαίων παικτών τους στη σειρά, μηδέ εκείνης του κορυφαίου σουτέρ της Ευρώπης, ονόματι Τζέι Σι Κάρολ.

Στον αντίποδα ο Παναθηναϊκός δεν είχε ούτε την πολυτέλεια, ούτε καν την παραμικρή δυνατότητα να βρει εναλλακτικές πηγές δημιουργίας και εκτέλεσης στη σκιώδη παρουσία του Καλάθη στο Game 2 ή να διορθώσει τις κακοτεχνίες του στα τελευταία τέσσερα λεπτά του πρώτου και του τρίτου αγώνα.

Συν τοις άλλοις, οι Μαδριλένοι έχουν ως πολιορκητικό κριό ένα καθοριστικό στοιχείο το οποίο βρίσκεται σε αχρησία στον Παναθηναϊκό: την τεχνογνωσία σε τέτοιες σειρές κρίσιμων αγώνων…

Ειδικότης αποκτηθείσα εν τω στρατεύματι, όπως λένε και οι παλιοί φαντάροι! Τι σημαίνει αυτό; Απλούστατα ότι στη σκακιέρα του ματς η Ρεάλ (λόγω και του χρώματος της στολής της) έπαιζε με τα λευκά πιόνια: με τον αέρα του πλεονεκτήματος έδρας, με την πανοπλία του 2-0, με την κάβα των τριών match balls και βεβαίως με την αυτοπεποίθηση που απορρέει από το know-how…

Ο Παναθηναϊκός αναζητεί επι ματαίω εδώ και επτά χρόνια μια Ιθάκη, η οποία για τους λεγάμενους έχει γίνει σαν το δρομολόγιο Κολιάτσου – Παγκράτι ένα πράγμα!

Η ΠΛΑΚΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΒΟΥΓΙΟΥΚΑ

Τα τσιγάρα {LF}και η λεκάνη

Την ώρα που ο Ιαν Βουγιούκας παραδεχόταν ότι «θα περάσει πολύς καιρός για να φύγει από το μυαλό μας το πρώτο ματς στη Μαδρίτη», ο Ρικ Πιτίνο τον έβρισκε… Αμερικανάκι και τον δούλευε!
Ή μάλλον δούλευε τον κόσμο, διότι ο 34χρονος σέντερ είναι αμερικανοθρεμμένος και προφανώς ξέρει ή εν πάση περιπτώσει κατάλαβε το χιούμορ που έκανε ο προπονητής του λέγοντας ότι «ο Ιαν πρέπει να μειώσει τα πέντε τσιγάρα στα δυο και να κόψει το κρασί για να έχει καλύτερη φυσική κατάσταση και να μη μου ζητάει αλλαγή»!
Σε αυτό έκανε (αμερικάνικη) πλάκα, αλλά η έκπληξή του για το γεγονός ότι «από τότε που ήρθα παρακαλώ να μου καθαρίσουν το γραφείο και να αντικαταστήσουν τη σπασμένη λεκάνη στην τουαλέτα, αλλά έπρεπε να μπούμε στα πλέι οφ για να γίνει αυτό» δεν ενέπιπτε στην ίδια κατηγορία…
Ιδού λοιπόν άλλος ένας λόγος για τον οποίο στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ», ο αμερικανός προπονητής είχε πει ότι «υπάρχουν κάποια πράγματα που με ενοχλούν και εάν μείνω θα ζητήσω να μετακομίσουμε σε ένα άλλο προπονητήριο».
Εάν μείνει, λέει… Θα μείνει άραγε; «Εκτός από τους δημοσιογράφους, δεν έχω μιλήσει ποτέ και με κανέναν γι’ αυτό το θέμα. Αν μείνω – και αυτό το «αν» είναι μεγάλο – θα κάνω ό,τι μπορώ για να πάρουμε παίκτες και να δημιουργήσουμε μια καλύτερη ομάδα, όχι για να προκριθεί στο φάιναλ φορ, αλλά για να κατακτήσει τον τίτλο».