Πελατειακός δικαιωματισμός με ηθικό πλεονέκτημα

Εχει μια ειρωνεία ότι τα γράφω αυτά Μεγάλη Τρίτη. Η Μεγάλη Τρίτη, όπως θα ξέρετε οι πιστοί ή όσοι ενδιαφέρεστε για τις τελετουργίες που μας ενώνουν, είναι μια μέρα που διαβάζονται μερικά από τα πιο ενδιαφέροντα των ημερών: η καταγγελία των Φαρισαίων, η παραβολή των δέκα παρθένων (που οι πέντε ήταν οι φρόνιμες κι οι άλλες πέντε ήταν οι γνωστές μας «μωρές παρθένες») και το τροπάριο της Κασσιανής, που αναφέρεται και στον Θεόφιλο, που τον έφαγε η περηφάνεια του και το στραβό του το κεφάλι. Δεν έχει σημασία αν είστε χριστιανοί, τα κείμενα αυτά είναι διαχρονικά ως εξόχως διδακτικά.

Στις ευρωεκλογές κατεβαίνει υποψήφιος με τη Νέα Δημοκρατία ο Στέλιος Κυμπουρόπουλος. Δεν τον γνωρίζω, να το ξεκαθαρίσω, για τους πονηρούς. Ο κ. Κυμπουρόπουλος είναι ψυχίατρος και εργάζεται στο νοσοκομείο Αττικόν. Επίσης πάσχει από νωτιαία μυϊκή ατροφία. Είναι, δηλαδή, ένας άνθρωπος με βαριά αναπηρία. Εύχομαι να μην έχετε εικόνα πόσο δύσκολη είναι η ζωή για ανθρώπους με αναπηρία στην Ελλάδα.

Εκανε μια ανάρτηση στην οποία έγραφε πως αυτό που αποζητά κι αυτό για το οποίο πολιτεύεται είναι οι ίσες ευκαιρίες.

Ο αναπληρωτής υπουργός Υγείας και, κυρίως, συνάδελφός του γιατρός, ο Παύλος Πολάκης, ανήρτησε τον διορισμό του κ. Κυμπουρόπουλου στο Facebook, καταγγέλλοντάς τον ότι ψεύδεται, επειδή, για να προσληφθεί, έκανε χρήση των δικαιωμάτων που του δίνουν οι νόμοι ως άνθρωπος με αναπηρία κι όχι όπως όλοι οι συνάδελφοί του. Τον κ. Πολάκη επαίνεσαν και συνέδραμαν με τα σχόλιά τους στελέχη και ψηφοφόροι του ΣΥΡΙΖΑ.

Η υπερανάλυσή τους δεν βοηθά. Ούτε τα νεύρα μας ούτε τη συζήτηση. Το πράγμα είναι εξαιρετικά απλό.

Οποιος ξέρει πέντε γράμματα για τις πολιτικές δικαιωμάτων, όπως παινεύονται πως γνωρίζουν κάποιοι στο κυβερνών κόμμα, γνωρίζει τι σημαίνει «affirmative action». Πρόκειται για θετικές δράσεις μόνιμου χαρακτήρα ή συγκυριακές, μέτρα «θετικής διάκρισης», όπως αναφέρονται συχνά, με σκοπό την εξισορρόπηση διακρίσεων και ανισοτήτων που υφίστανται άνθρωποι λόγω φυλής, φύλου, αναπηρίας, σεξουαλικής κατεύθυνσης, άνθρωποι που είναι θύματα εγκλημάτων βίας, πολέμων, φυσικών καταστροφών κ.λπ. Είναι, δηλαδή, μέτρα εξισσοροπιστικά καταστατικών ανισοτήτων ή εξαιρετικών συνθηκών.

Φυσικά, όπως κάθε πολιτική, υπόκεινται σε κριτική. Η κριτική μπορεί να είναι γενικευμένη, δηλαδή υπάρχουν κάποιοι οι οποίοι δηλώνουν γενικώς κατά των θετικών μέτρων (μήπως να τα πούμε «αντίμετρα» που είναι πιο συριζαϊκό;). Μεταξύ μας: λίγοι το εννοούν πραγματικά, όταν στριμώχνονται περιπτωσιολογικά πάντα βρίσκονται «εξαιρέσεις». Συνήθως η κριτική γίνεται επί του κάθε μέτρου όταν λαμβάνεται ή όταν επαναξιολογείται επί της αναγκαιότητας και αποτελεσματικότητάς του.

Μερικά παραδείγματα είναι η ποσόστωση για τη συμμετοχή γυναικών σε όργανα, η ποσόστωση που διευκόλυνε την είσοδο των παιδιών της μουσουλμανικής μειονότητας στην τριτοβάθμια εκπαίδευση, μοριοδότηση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων στους διαγωνισμούς του ΑΣΕΠ, απαλλαγή θυμάτων φυσικών καταστροφών από πρόστιμα που επιβαρύνουν τον γενικό πληθυσμό και πολλά πολλά άλλα.  Μερικά από τα πιο ιστορικά παραδείγματα θετικών δράσεων μας έρχονται από την ιστορία των ΗΠΑ. Ο πρώτος διδάξας ήταν ο Ρούζβελτ (για τους φίλους FDR) που εφάρμοσε πολιτικές κατάργησης διακρίσεων, προστασίας του συνδικαλισμού και εφήρμοσε σύστημα ποσόστωσης στις προσλήψεις. Μερικές δεκαετίες αργότερα, ένας από τους πιο σημαντικούς και σκληρούς νόμους υπέρ της κατάργησης των φυλετικών διακρίσεων στην εργασία ψηφίστηκε από την κυβέρνηση του Ρίτσαρντ Νίξον. Που δεν τον έλεγες και σοσιαλιστή ε;

Εδώ δεν είδαμε κριτική κανονική, επί της ουσίας. Διάβασα ανθρώπους να καταλογίζουν αντίφαση λόγων και πεπραγμένων στον κ. Κυμπουρόπουλο. Γι’ αυτούς πρέπει να ισχύουν συγκεκριμενα πράγματα. Το πρώτο είναι να είναι βαθύτατα ανίδεοι. Το δεύτερο είναι να είναι πιο νεοφιλελεύθεροι κι από την πιο υγρή νεοφιλελεύθερη φαντασίωσή τους, παρότι δηλώνουν (τρομάρα τους) αριστεροί. Το τρίτο είναι να μην έχουν αντίρρηση σε τέτοια θετικά μέτρα αρκεί να αφορούν όσους γουστάρουν οι ίδιοι. Πελατειακός δικαιωματισμός δηλαδή, που το ξέρουμε ότι υπάρχει. Αλλά αν έχει και ηθικό πλεονέκτημα έχει άλλο γούστο, άλλη χάρη. Το ζήτημα δεν είναι ο κ. Πολάκης προσωπικά, έχει πάψει προ πολλού δηλαδή να μας αφορά προσωπικά, αφού έχει αποδειχθεί τοις πράγμασι ότι εκφράζει την κυβέρνηση.

Το ζήτημα είναι ότι δεν πέφτουμε πια από τα σύννεφα με τα χειροκροτήματα σε τέτοιου επιπέδου κριτική, γιατί συνηθίσαμε να ζούμε στη χώρα που ο Σόιμπλε σχολιαζόταν πολιτικά ως «κουτσός» ή «σακάτης» και που γινόταν πολιτική σάτιρα με ιλαρές απεικονίσεις σημερινών αξιωματούχων ως ναζί και αστειάκια ή αναλογίες με το Ολοκαύτωμα.

Βλέπεις, αν κάνεις χαβαλέ με τα πειράματα του Μένγκελε δεν μπορώ να περιμένω πολλά από σένα και δεν με εκπλήσσει η κανονικοποίηση της έλλειψης ενσυναίσθησης. Και με πειράζει πολύ που με έφτασες εκεί. Με πειράζει που δεν σοκάρομαι.