Κάποιοι αριστεροί που ντρέπονται

Ηρθε, λοιπόν, μέσω των χυδαίων τσαμπουκάδων του κακομαθημένου Πολάκη, η ώρα της Αριστεράς. Η ώρα, δηλαδή, κατά την οποία ο «μάγος της στρατηγικής» Αλέξης Τσίπρας θα υπερασπίσει στο Κοινοβούλιο τη χυδαιότητα, την αδιακρισία και τον κοινωνικό ρατσισμό κατά των ανθρώπων με αναπηρίες. Και μάλιστα θα την υπερασπίσει στο όνομα της ιδεολογίας του. Μάλιστα κύριοι, θα πει, έχουμε το ηθικό πλεονέκτημα κι αυτό μας δίνει το δικαίωμα να βρίζουμε, να χυδαιολογούμε, να ευνοούμε μουσολινικές διακρίσεις – γενικώς μας δίνει το δικαίωμα να κάνουμε ό,τι θέλουμε. Αβάντι!

Ο χθεσινός ελιγμός Τσίπρα, να μετατρέψει την πρόταση μομφής της ΝΔ κατά του Πολάκη σε ψήφο εμπιστοσύνης για το κόμμα του, μπορεί για ορισμένους που θαυμάζουν την υποτιθέμενη μεγαλοσύνη του να φαντάζει πολιτικός θρίαμβος. Σύντομα θα κατανοήσουν ότι, ακόμα κι αν η κυβέρνησή του πάρει παράταση, είναι το πολιτικό Βατερλό του. Κι αυτό επειδή, για πρώτη φορά τόσο ξεκάθαρα και τόσο πομπωδώς, ο Τσίπρας απευθύνεται με τέτοια ωμότητα στους πολίτες της Αριστεράς, σε εκείνους που πιθανόν αγωνίζονται για τις ιδέες τους, σε όσους το ηθικό βάρος της πολιτικής στράτευσής τους μετράει περισσότερο από την εξουσία, και τους λέει ότι τους έχει γραμμένους. Οτι η διαφορετικότητα, κάθε είδους, απλώς χρησιμοποιήθηκε ως εργαλείο. Οτι η ηθική βάση της ιδεολογίας τους είναι ένα πρόσχημα κι ότι σημασία έχει η εξουσία, η άσκηση και η νομή της. Ερχονται ο Πολάκης και ο Τσίπρας και το ομολογούν. Αβάντι!

Θα δεχτούν άραγε οι αριστεροί αυτή την επίδειξη κυνισμού, αυτή την περιφρόνηση κάθε ιδεολογικού μέτρου; Θα συνεχίσουν να στηρίζουν τον Τσίπρα, ο οποίος το μόνο που κάνει είναι να υποστηλώνει τον εξουσιαστικό μηχανισμό του; Εως τώρα πείστηκαν ότι τους έλεγε υπερβολές επειδή εξαπατήθηκε, ότι ψήφισε Μνημόνιο επειδή ήταν ο μόνος τρόπος να σωθεί η χώρα αλλά και για να μας βγάλει ο ίδιος από τα Μνημόνια, ότι η Μόρια είναι παραπάνω από τις δυνάμεις του, ότι ο Καμμένος ήταν αναγκαίο κακό κι ότι ο Πέτρος Κόκκαλης είναι κάτι σαν διανοούμενος της Αριστεράς. Αλλά τώρα; Τώρα θα υποστηρίξει μια κυβέρνηση που θα συμβολίζεται από έναν «σύντροφο» ο οποίος εξυβρίζει την ανθρώπινη αδυναμία; Αβάντι;

Νομίζω ότι το ρεσιτάλ κυνισμού και αγριανθρωπιάς φτάνει στο τέλος. Επειδή, δεν γίνεται, κάπως, κάπου, θα μιλήσουν και κάποιοι αριστεροί που ντρέπονται.