Η καλλιέπεια του μπρουτάλ καθεστωτισμού

Σε σχέση με πέντε ημέρες σιωπής, 1.300 λέξεις θα φαντάζουν πάντα σαν υπερπαραγωγή γραπτού λόγου. Σαν μια ακατάσχετη έκλυση φαιάς ουσίας, σαν ένας ασυγκράτητος χείμαρρος σκέψης. Αλλά να που τόσες λέξεις μπορεί να λένε λιγότερα και από τη σιωπή. Να που ο χείμαρρος μπορεί να έχει την αποφορά του οχετού, αλλά ο ήχος του να πνίγεται στην εκκωφαντική σιωπή. Και τα ερωτήματα να εξακολουθούν να αιωρούνται: ζήτησε ή δεν ζήτησε το Μαξίμου από τον Μαρινάκη να δανείσει στον Καλογρίτσα; Ζήτησε ή δεν ζήτησε να τοποθετήσει διευθυντές της αρεσκείας του στο «Βήμα» και στα «ΝΕΑ», όπως ακριβώς είχε συμβεί σε άλλο μιντιακό όμιλο;

Είναι σε αυτά τα δύο πολύ συγκεκριμένα ερωτήματα που δεν έχει απαντήσει το Μαξίμου. Αλλωστε, είναι πλέον γνωστό σε ολόκληρο τον ελληνικό λαό, ότι η κυβέρνηση και τα υπόγεια του Μαξίμου στις αποκαλύψεις για την αθέμιτη επιδίωξή τους ελέγχου των μέσων ενημέρωσης, αντί ουσιαστικών απαντήσεων παραληρούν ψευδόμενοι. Δεν απάντησε όμως ούτε ο διευθυντής του γραφείου Τύπου του Μαξίμου στο κείμενο των 1.300 λέξεων που ανέβασε στα σόσιαλ μίντια. Ποινικοποιείται η σχέση ανάμεσα σε υπουργούς και έναν επιχειρηματία; ρωτάει. Οχι, δεν ποινικοποιείται, απαντάει μόνος του. Είναι διαπλοκή μια τέτοια συνάντηση; Οχι, δεν είναι. Μόνο που κανένα ερώτημα δεν αφορά τη συνάντηση. Δεν αφορά καν τη σχέση. Η ταμπακιέρα είναι για το αίτημα που διατυπώθηκε στη συνάντηση. Κι εκεί ο συντάκτης των 1.300 λέξεων επιλέγει τη σεναριολογία. Μπορεί να ζήτησαν κάτι αυτοί, αλλά μπορεί να ζήτησε και ο άλλος, γράφει, πού ξέρεις. Εμείς δεν ήμασταν εκεί και αφού δεν ήμασταν δεν έχουμε παρά να επιλέξουμε ποιον θα πιστέψουμε. Μα γιατί δεν ρωτάει τους πολιτικούς του προϊσταμένους στο κυβερνητικό κτίριο που ψωμίζεται; Γιατί δεν ανεβαίνει τα λίγα σκαλιά που χωρίζουν τα άδυτα της εξουσίας όπου διαβιοί ο ίδιος από τα σαλόνια της για να μάθει;

Προπαγάνδα

Δεν είναι δύσκολο να το φανταστεί κανείς. Από την εποχή των μαρουλιών του Τσερνόμπιλ ο προϊστάμενος του γραφείου Τύπου δεν κάνει δημοσιογραφία. Κάνει «μισθωτή προπαγάνδα», όπως γράφει, όχι για τον εαυτό του αλλά για όλους τους άλλους που ασκούν κριτική στην κυβέρνησή του. Και κάνει μισθωτή προπαγάνδα θεσμικά: αυτό που απευθύνει στους άλλους ως μομφή, για τον ίδιο είναι απλώς δουλειά, σε κομματικά έντυπα άλλοτε (ως «όργανο προπαγάνδας του ΚΚΕ» συστηνόταν ο «Ριζοσπάστης») και τώρα στο γραφείο Τύπου της κυβέρνησης.

Σεναριολογία

Ας πούμε πως καμία δουλειά δεν είναι ντροπή. Δεν είναι ούτε του κυβερνητικού σχολιαστή σε τηλεοπτικό δίκτυο ακόμη και αν ο κυβερνητικός σχολιαστής επιβάλλεται από την ίδια την κυβέρνηση. Αλλά τι δουλειά κάνει πραγματικά ο Καρτερός; Κάνει μια χρήσιμη δουλειά. Δείχνει τι συμβαίνει όταν η αμήχανη σεναριολογία υποκαθιστά τη δημοσιογραφία ή όταν η δημοσιογραφία της πεποίθησης υποσκελίζει εκείνη των γεγονότων. Αλλά δείχνει ακόμη ότι η δημοσιογραφία που υπηρέτησε κάποτε τον ολοκληρωτισμό μπορεί σήμερα να εκφραστεί μόνο με την καλλιέπεια του πιο μπρουτάλ καθεστωτισμού.

ΤΡΟΛ

Ο διευθυντής του γραφείου Τύπου εξανίσταται. Τον κάνουν να αγανακτεί η «τοξική εμπάθεια» και το «μίσος» με τα οποία υποτίθεται ότι εκφράζονται τα μη κυβερνητικά μέσα ενημέρωσης κατά του αρχηγού του. Αλλά με την ίδια ζέση που μιλούσε άλλοτε για «φραστικούς τραμπούκους» και «ψαλτάδες του εμφυλίου των λέξεων», μιλάει τώρα για «λίπος», «φαιά προπαγάνδα», «στρατό μισθωτών προπαγανδιστών» και «γιουσουφάκια». Θα μπορούσε να πει κανείς ότι ο Καρτερός συστήνεται στο κοινό αν όχι ως φραστικός τραμπούκος, τουλάχιστον ως ψάλτης. Αλλά το περιβάλλον είναι αυτό των σόσιαλ μίντια. Κι εκεί τι κάνει ο Καρτερός; Απλώς αυτοτρολάρεται…