«Σάντερλαντ μέχρι θανάτου»

Στην εκκλησία του Σάντερλαντ ο εφημέριος μνημονεύει ξεχωριστά στις προσευχές του την ποδοσφαιρική ομάδα της πόλης. Και αν αυτό φαίνεται λίγο παράξενο ακόμα για να τα δεδομένα της Αγγλίας, είναι απόλυτα φυσιολογικό για τους κατοίκους – φιλάθλους που διατηρούν ζωντανή μια παράδοση που κρατάει από το 1879, και η οποία δεν είναι μόνο ποδοσφαιρική. Για την ακρίβεια, είναι πολύ περισσότερα από αυτό.

«To Σάντερλαντ ήταν η μεγαλύτερη πόλη με ναυπηγεία και ορυχεία στον κόσμο. Ολοι εδώ έχουν κάποιον συγγενή που έχει δουλέψει σε αυτές τις δουλειές. Ολοι. Δυστυχώς, δεν υπάρχουν δουλειές πια. Είναι σκληρή πόλη. Και για όλον αυτόν τον κόσμο το ποδόσφαιρο είναι σανίδα σωτηρίας. Το Σάντερλαντ είναι μια εργατούπολη και το βασικό θέμα συζήτησης είναι η ομάδα» λέει ο Πίτερ Φάρερ, κάτοχος εισιτηρίου διαρκείας από το 1992, στη σειρά ντοκιμαντέρ «Sunderland ’til I die» (Σάντερλαντ μέχρι θανάτου) που κυκλοφόρησε πριν από λίγο καιρό στην πλατφόρμα του Netflix και παρακολουθεί την ομάδα καθ’ όλη την πορεία της από το καλοκαίρι του 2017 μέχρι σήμερα.

«Από τότε που θυμάμαι να παρακολουθώ τη Σάντερλαντ, παίζουμε είτε για να ανέβουμε κατηγορία, είτε για να αποφύγουμε τον υποβιβασμό» λέει ο Φάρερ, και αυτό αντανακλά τη σκληρή πλευρά του ποδοσφαίρου που ζει σχεδόν από τη δεκαετία του ’70 και μετά, η Σάντερλαντ. Μια πραγματικότητα όμως που αποδεικνύει το «μέταλλο» από το οποίο είναι φτιαγμένες οι μεγάλες ιστορικές ομάδες. Το Stadium of Light γεμίζει σε κάθε παιχνίδι. Ακόμα και στη Λιγκ 1, στην οποία αγωνίζεται τώρα, η Σάντερλαντ έχει προσέλευση φιλάθλων που θα ζήλευαν και ομάδες της Πρέμιερ Λιγκ.

«Με έκαναν να πιω χθες το βράδυ» λέει η Τζόις Ρομ, σεφ της ομάδας, μετά την εντός έδρας ισοπαλία με 1-1 από τη Νόριτς που ήταν ακόμα μία απώλεια που συνέβαλε στον υποβιβασμό στη Λιγκ 1. «Συνήθως δεν πίνω τις καθημερινές, αλλά χθες μετά το ματς, πήγα σπίτι, έκανα ένα μπάνιο και κατέβασα μισό ποτήρι βότκα». Ο κόσμος ζει μαζί με την ομάδα. Οταν η Σάντερλαντ βρίσκεται σε πτώση, κανένας στην πόλη δεν χαμογελάει. Αυτή τη στιγμή, η ομάδα δεν είναι στην κατηγορία όπου ανήκει, αλλά τουλάχιστον είναι στην τρίτη θέση της Λιγκ 1 και θα παλέψει να επιστρέψει στην Τσάμπιονσιπ.

«Αν κάποιος δεν ξέρει από ποδόσφαιρο, του λες απλά ότι είμαστε σκατά και καταλαβαίνει. Στο κοινό αρέσει ο αυτοσαρκασμός. Αυτή είναι η ζωή του οπαδού της Σάντερλαντ. Ετσι πρέπει να το αντιμετωπίζουμε, αλλιώς θα τρελαθούμε» λέει ο Αλφι Τζόι, κωμικός και φαν της ομάδας. Σε ένα από τα σόου του έχει κάνει μια πρόταση: «Να ξεφορτωθούμε τον πρόεδρο και να φέρουμε τον Ρόμπερτ ντε Νίρο. Δεν χρειάζεται να πει λέξη, αλλά μόλις τον δουν οι παίκτες, θα τρομάξουν». Πράγματι, αυτή είναι η ζωή του οπαδού της Σάντερλαντ και κάθε ρομαντικού του ποδοσφαίρου που έχει μάθει να ζει με τις πίκρες και τις προπολεμικές στιγμές δόξας. Αυτό είναι όμως και το μεγαλείο του ποδοσφαίρου. Οπως και στη ζωή: Το δικαίωμα να ονειρεύεσαι.