Από τον Αμβρόσιο στον Μπελογιάννη

Ναι, αυτή η εικόνα μιλούσε από μόνη της, ακόμη κι αν δεν άξιζε για χίλιες λέξεις. Ο Παναγιώτης Κουρουμπλής δίπλα στον μητροπολίτη Καλαβρύτων και Αιγιαλείας Αμβρόσιο, με πεποιημένη σεμνότητα τη στιγμή που παραλαμβάνει την πλακέτα με διακήρυξη του Παλαιών Πατρών Γερμανού. Δεν φαίνεται διά γυμνού οφθαλμού, αλλά την ίδια εκείνη στιγμή ο υποψήφιος ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ διαφωνεί με τον Αμβρόσιο, όπως θα δηλώσει αργότερα. Αλλά «η Δημοκρατία είναι μεγαλόψυχη» – και ο Κουρουμπλής έχει το προνόμιο να την εκπροσωπεί, να τη διακονεί και να την εκφράζει. Είναι, όμως, και προσαρμοστική, ενίοτε δε υστερόβουλη. Ο ίδιος θα σπεύσει να δηλώσει σε ιντερνετικό κανάλι της Θεσσαλονίκης το πλήρωμα του χρόνου για τη διάκριση που έφτασε, καθότι ήταν «ο υπουργός Εσωτερικών που αναγνώρισε ως εθνική τοπική γιορτή της Αιγιάλειας τη μυστική συνάντηση της Βοστίτσας μεταξύ προυχόντων και Παπαφλέσσα». Σαν να λέμε, του το χρωστούσε η διαχρονία του νεότερου ελληνικού κράτους – την οποία με τη σειρά του εκφράζει και διακονεί ο μητροπολίτης.

Τόσος ιστορικός φολκλορισμός κι όμως χώρεσε στο τετράγωνο κάδρο μιας photo opportunity. Ο μεγαλόψυχος πολιτικός συναντούσε τον ποιμενάρχη του μισαλλόδοξου κηρύγματος, λίγες ημέρες μετά το Bella Ciao του Γαλατσίου. Ακούστηκε ότι με τον τρόπο αυτό ο Κουρουμπλής ακύρωνε απ’ την πλευρά του το σάλπισμα στους γεφυροποιούς και τις λοιπές κατασκευαστικές δυνάμεις του νέου πόλου. Και ότι έτρεξε προς άγραν ψήφων του βουνού και του λόγγου. Σε κάθε περίπτωση, δεν λειτούργησε διαφορετικά από μια μεγάλη μερίδα πολιτευτών του ΣΥΡΙΖΑ που αλλάζουν ετικέτες όπως ο Παϊτέρης κόμματα. Ο λενινιστικός δαρβινισμός του κυβερνώντος κόμματος μοιάζει με ιό που μεταδίδεται σε όποιον προσεταιρίζεται. Και διαδίδεται ανάμεσα στο πολιτικό σώμα με ταχύτητα επιδημίας. Πώς το είπε, να δείτε, ο Πέτρος Κόκκαλης; «Σκεφτείτε ότι ο πληθυσμός του πλανήτη το 2030 θα είναι 10 δισεκατομμύρια. Θα υποχρεωθούμε να καίμε το μισό πετρέλαιο απ’ ό,τι σήμερα. Ο Μαρξ μιλούσε για τον καπιταλισμό την εποχή που επικρατούσε η ιδέα ότι ο κόσμος είναι περατός, ενώ σήμερα το επίδικο είναι το μέλλον του πλανήτη». Αν ξεπεράσει κανείς τη στιγμιαία αμηχανία για την παλαιομαρξιστική ρητορική ενός νεοπροσήλυτου συριζαίου, θα φτάσει και στο συγκινητικό τέλος: «Μεγάλωσα με τη γιαγιά μου και τις παρέες της από την Αριστερά της πολιτικής μετανάστευσης… Τη θυμάμαι να κλαίει με μαύρο δάκρυ το 1989 όταν διαλύθηκε η Σοβιετική Ενωση». Με άλλα λόγια, τι άλλο θέλετε να επικαλεστώ για να σας αποκαλύψω την αριστερή μου ψυχή;

ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ΣΤΗΝ ΟΥΓΓΑΡΙΑ. Την ώρα που ο Κουρουμπλής άναβε ένα κεράκι στον Θεό, ο Τέρενς Κουίκ άναβε ένα στον «σατανά». Τουλάχιστον τον σατανά της νεανικής περιόδου, όταν ο ίδιος ήταν δοσμένος στη λαϊκή Δεξιά και εχθρός του ήταν ο κομμουνισμός. Κι έτσι από πρώην «παιδί του Καραμανλή», «διωκόμενος του ΠΑΣΟΚ» και ΑΝΕΛίτης τοποθέτησε στεφάνι στο μνημείο του Μπελογιάννη στην Ουγγαρία. Κι αυτό το στιγμιότυπο μιλάει από μόνο του. Και οι σκληρότεροι δεξιοί μαλακώνουν αν πρέπει να διατηρηθεί η εξουσία. Αν ο ΣΥΡΙΖΑ «ξεβάφει» σε όσους ενσωματώνει, άλλο τόσο τους «ξεπλένει» από παλιά ανομήματα. Εδώ μέχρι και η Κατερίνα Παπακώστα, που κάποτε παρομοίαζε τους «λαθρομετανάστες» με κατσαρίδες, σήμερα συμμετέχει στη φαντασιακή θέσμιση της προοδευτικότητας (και στα διαλείμματα φαντασιώνεται τη Μονμάρτρη στα Εξάρχεια).

Η εργαλειοποίηση συμβολισμών, η αλλαγή πολιτικής ταυτότητας και ο απολιτίκ χαμαιλεοντισμός καλλιεργούνται πλέον σε ένα κόμμα που πρώτο αποβάλλει τις ιδεολογικές του συντεταγμένες. Εχει επιδείξει, άλλωστε, τα ίδια ριφλέξ σε υποθέσεις με μεγαλύτερη σημασία από το «προσκύνημα» του Κουίκ. Εργαλειοποίηση των fake news, της δικαιοσύνης, της επιδοματικής πολιτικής. Πάνω σ’ αυτόν τον άξονα, οι πολιτικές σημαίες υποστέλλονται, ο καθένας γίνεται αυτό που δηλώνει και ο ΣΥΡΙΖΑ υποδέχεται τους νεοφώτιστους στον προνάρθηκα. Το ίδιο το κόμμα τρέφεται από τις αντιφάσεις του. Μπορεί να επαγγέλλεται την επιστροφή στην «κανονικότητα» και ταυτόχρονα να πισωγυρίζει στον τεχνητό παράδεισο των προσλήψεων. Μπορεί να αποστηθίζει την ορολογία της διεθνούς διπλωματίας, ενώ παράλληλα διεκδικεί το αλάθητο για το δημοψήφισμα του 2015. Με γεωμετρικούς όρους, η απόσταση από τον Αμβρόσιο ώς τον Μπελογιάννη ήταν μέχρι πρότινος ίση με εκείνη μεταξύ Τσίπρα και Καμμένου. Σήμερα είναι ίση με την απόσταση μεταξύ Σκουρλέτη και Ραγκούση.