Η διαιτησία στο μπάσκετ

Εκ των ων ουκ άνευ. Ο Παναθηναϊκός έχασε
τη δυνατότητα να πάρει ένα μεγάλο διπλό στη Μαδρίτη. Απώλεσε μια ευκαιρία χρυσή. Οι μυημένοι στο σπορ και στις συγκεκριμένες σειρές, επιμένουν ότι το πρώτο ματς είναι καθοριστικό και όποιος
θέλει να αιφνιδιάσει εκεί πρέπει να εστιάσει. Πιτίνο και παίκτες το έκαναν, έδειξαν μεγάλη σοβαρότητα και συγκέντρωση, ανέτρεψαν την κατάσταση, αλλά στο τέλος λες και έπαθαν μπλακάουτ. Κάπως έτσι, ήρθε τούμπα το παιχνίδι και η Βασίλισσα πανηγύρισε το 1-0.

Γνωστά αυτά. Οπως και τα πολλά σωστά που έκανε το Τριφύλλι το βράδυ της Τετάρτης. Ωστόσο, τώρα αναδύεται το εξής ζήτημα: στον Παναθηναϊκό πάνε να κάνουν πολλά λάθος. Και δεν σχετίζεται αυτό με τις δεδομένες κραυγές για τη διαιτησία. Είναι μέρος, αποτελεί κομμάτι του παιχνιδιού να διαμαρτύρεται κάποιος. Οταν, όμως, αυτό το κάνουν και μέλη της ομάδας, τότε το πράγμα διαφοροποιείται. Γιατί πολύ απλά αυτό σημαίνει ότι υφίσταται κίνδυνος να… χαλάσει το μυαλό τους. Δηλαδή, να προσέξουν περισσότερο τα γύρω γύρω, να δοθεί σημασία στα σφυρίγματα των διαιτητών και στο πώς θα διαχειρίζονται καταστάσεις και όχι αποκλειστικά στην αναμέτρηση. Το μπάσκετ είναι ένα παιχνίδι λαθών. Ισως εδώ η σημασία τους να είναι μεγαλύτερη σε σύγκριση με οποιοδήποτε άλλο. Γι’ αυτό και στις στατιστικές, πάντα υπολογίζονται τα λάθη. Διότι έχουν ως αποτέλεσμα να αλλάζει η κατοχή και να παίρνει το πλεονέκτημα ο αντίπαλος. Τι ζητούν οι προπονητές; Συγκέντρωση. Στον μεγαλύτερο δυνατό βαθμό. Σαφή προσήλωση στο πλάνο. Χωρίς την παραμικρή παρέκκλιση. Ωστε να αυξάνονται οι πιθανότητες επιτυχίες. Ναι, στο μπάσκετ ένα σφύριγμα μπορεί να αλλάξει τις ισορροπίες του ματς, να φέρει τα πάνω κάτω και να δημιουργηθεί νέο κλίμα στην αναμέτρηση. Κομβικός ο ρόλος των ρέφερι, όπως και παντού. Ας μην αμφιβάλλει ο οποιοσδήποτε. Ταυτόχρονα, το ίδιο σημαντική είναι και αφοσίωση. Σε όλους τους τομείς. Αν οι παίκτες του Παναθηναϊκού αντί να ακούνε τον Πιτίνο βάλουν στον νου τι θα δώσει ή τι έδωσε ο κάθε διαιτητής, πάει. Το πουλί μπορεί να πετάξει. Δεν είναι άπειρα παιδάκια. Το γνωρίζουν. Αντιλαμβάνονται πώς θα έρθει το break. Οι υψηλοί τόνοι είναι μιας μορφής πίεση, συσπειρώνουν την ομάδα, ανεβάζουν την αδρεναλίνη, αλλά δεν αποτελούν τον καλύτερο οδηγό γι’ αυτό που συνήθως αποκαλούμε «καθαρό μυαλό». Ενα ραντεβού με τη Ρεάλ μπορεί να κριθεί από τις αποφάσεις των διαιτητών. Αν όμως κάποιος θέλει να φτάσει έως το τέλος και να έχει ελπίδες, χρειάζεται να βάλει στην άκρη της σκέψης του τη διαιτησία. Να μην του γίνει εμμονή.