Πόνος για την ψυχή της Ευρώπης

Είναι πρωτοφανές το ρίγος συγκίνησης που διαπέρασε τη Γαλλία, την Ευρώπη και τον κόσμο από τη φοβερή καταστροφή στην Παναγία των Παρισίων. Ομως, όσο ξαφνικά και σαρωτικά ήρθε το κακό, τόσο άμεσα αναδύθηκε μέσα από τις στάχτες και μια ελπίδα. Που ξεπερνά ακόμα και αυτή την ίδια την καταστροφή ενός ναού που είναι σύμβολο, κιβωτός ιστορίας, πολιτισμού, συνείδησης και αισθημάτων. Σημείο υπαρξιακής αναφοράς, θρησκευτικής και κοσμικής, εκατομμυρίων ανθρώπων. Κομμάτι απ’ την καρδιά της αληθινής, πνευματικής και αξιακής ταυτότητας της Ευρώπης. Γι’ αυτό και οι φλόγες που έκαψαν την ιστορική εκκλησία του Παρισιού αναγέννησαν αμέσως, την ίδια στιγμή, μια αίσθηση κοινότητας και συνέχειας που έμοιαζε πια εδώ και καιρό να έχει τόσο πικρά υποχωρήσει. Περίπου να έχει χαθεί. Μοιάζει μέσα σε λίγες ώρες τόσο πολλά να ξαναβρήκαν μέσα από αυτή την απώλεια το χαμένο νόημά τους.

Ολα όσα συγκεφαλαιώνει αυτή η υπαρξιακή εστία στην καρδιά του Παρισιού και της Ευρώπης είναι αδύνατο να τα χωρέσει κανείς μέσα σε λίγες λέξεις. Μα δεν είναι και αναγκαίο, καθώς όλοι τα νιώθουν ακόμα κι αν δεν τα συνειδητοποιούν. Οι χιλιάδες Γάλλοι και ξένοι που τραγουδούσαν μαζί δακρυσμένοι κολλητά ο ένας στον άλλον το βράδυ της Δευτέρας το «Ave Maria» στις όχθες του Σηκουάνα, την ώρα που οι φλόγες έκαιγαν τον ναό, έδωσαν ξανά φωνή σε αυτή την αίσθηση κοινωνίας που τόσο έχει τρωθεί από χίλιες πλευρές τα τελευταία χρόνια. Ηταν μια πάνδημη συγκίνηση, παρόμοια με εκείνη της ζώσας ανάμνησης πολέμων που μόλις έχουν τελειώσει, γεμάτη από την απόφαση της οικοδόμησης της ζωής από την αρχή. Την απόφαση για την υπεράσπιση του σκληρού πυρήνα ενός ολόκληρου κόσμου που εκτείνεται πολύ πέρα από το τώρα, τις αδυναμίες και τη μικρότητά του. Και που γι’ αυτό ακριβώς στη δύσκολη ώρα μπορεί και τον νοηματοδοτεί από την αρχή. Μια αλήθεια που εγέρθηκε αυτόματα, αδιαμεσολάβητα, ακαθοδήγητα, πραγματικά. Δεν ήταν ούτε το ότι παγκόσμιας εμβέλειας μέσα ενημέρωσης διέκοψαν το πρόγραμμά τους και η εικόνα τους πάγωσε στην πυρκαγιά, ούτε τα αμέτρητα διεθνή δημοσιεύματα τα γεμάτα σεβασμό και γνήσια θλίψη, ούτε τα μηνύματα των πολιτικών από κάθε γωνιά της Γης. Ηταν ο πόνος για την ψυχή της Ευρώπης που ήρθε διαμιάς στην επιφάνεια μέσα από το μαύρο φως της φοβερής φωτιάς.

Η Γαλλία και το Παρίσι θα οικοδομήσουν ξανά την Παναγία των Παρισίων. Και θα το κάνουν με τέτοιο τρόπο που θα τιμήσει αληθινά τον βαθιά ουμανιστικό ευρωπαϊκό πολιτισμό. Γι’ αυτό δεν υπάρχει αμφιβολία. Ομως, όλα όσα έγιναν από την ώρα που ξέσπασε η φωτιά και μοιάζει να έδωσαν ξανά υπόσταση κοινωνίας δεν πρέπει να ξεχαστούν. Δεν ήταν απλώς επιδερμικά, ούτε ήταν μόνο της στιγμής. Σε αυτό το ισχυρό ρεύμα που διαπέρασε τον κόσμο σαν αστραπή οφείλει να σταθεί η Ευρώπη. Και να καταλάβει τι σημαίνει. Το πώς και το γιατί τόσοι άνθρωποι συγκλονίστηκαν μαζί τόσο βαθιά από αυτό το γεγονός. Εκεί βρίσκεται η χαμένη ταυτότητα της Ευρώπης που με τέτοια εκκωφαντική αποτυχία υποτίθεται ότι την αναζητούν οι πολιτικοί της και τα θεσμικά της όργανα που δεν λένε πια τίποτα σε κανέναν και που δεν τους νοιάζει άλλωστε. Εκεί βρίσκεται η ουσία. Αν η Παναγία των Παρισίων που την κατασπάραξαν οι φλόγες μπορέσει μέσα από την καταστροφή να κάνει τους ανθρώπους να την καταλάβουν και να την επιβάλλουν, τότε θα έχει κάνει το θαύμα της.