Το μυστικό της πετυχημένης συνταγής

Εκατόν δώδεκα ματς. Κάτι παραπάνω από οκτώμισι χιλιάδες λεπτά στα τερέν της Ιταλίας και της Ισπανίας για την Ουντινέζε και την Ντεπορτίβο Λα Κορούνια. Η ευρωπαϊκή διαδρομή του Γκιγέρμε ωσότου φτάσει στον προορισμό που όπως όλα δείχνουν μπορεί να γίνει το λιμάνι του. Και αν στο ποδόσφαιρο όπως και στη ζωή τα πάντα είναι σχετικά και ποτέ δεν μπορείς να πεις ποτέ, για τον Γκιγέρμε ίσως μπορεί να γίνει μια εξαίρεση. Γιατί για κάποιο λόγο σου δίνεται η εντύπωση πως ο Βραζιλιάνος είναι ο χαφ που έψαχνε ο Ολυμπιακός εδώ και χρόνια. Και ο Ολυμπιακός η ομάδα που αναζητούσε ο χαρισματικός μέσος για να ταιριάξει το παράξενο παιχνίδι του. Τέτοιες καρμικές ιστορίες λοιπόν δεν τις αφήνεις να περάσουν έτσι. Ο γεννημένος στο Σάο Πάολο, Γκιγέρμε έπειτα από ένα ασφαλές δείγμα 31 αγώνων με τα ερυθρόλευκα έχει καταθέσει διαπιστευτήρια: Ενα «6άρι» που κατά βάθος στην καρδιά του νιώθει «10» και αναπόφευκτα ισορροπεί κάπου στο «8». Δεν είναι φυσικά ο πρώτος, ούτε ο τελευταίος. Συμβαίνει με τους περισσότερους Λάτιν που προσπαθώντας να προσαρμοστούν στις ευρωπαϊκές επιταγές του ποδοσφαίρου αναγκάζονται σε μια τέτοιου τύπου προσέγγιση. Φτάνει λοιπόν να τους καταλάβεις. Και όλα γίνονται πιο εύκολα.

Κατοχή μπάλας
Ο Ολυμπιακός είναι παραδοσιακά μια ομάδα με πολύ μεγάλα ποσοστά κατοχής της μπάλας. Από τους κεντρικούς του χαφ, ζητά εκ των πραγμάτων να είναι κάτι παραπάνω από «6». Την τελευταία 10ετία όσοι κατάφεραν να προσαρμοστούν σε αυτό, έκαναν σπουδαία πράγματα. Ρωτήστε τον Λούκα Μιλιβόγεβιτς, βασικό μεταγραφικό στόχο της Μίλαν με την τιμή του στο ποδοσφαιρικό χρηματιστήριο να αγγίζει πλέον τα 40 εκατ. ευρώ. Ρωτήστε τον Ανδρέα Σάμαρη που ετοιμάζεται για ημιτελικούς Γιουρόπα Λιγκ με την Μπενφίκα στην κορύφωση μιας σπουδαίας πενταετίας στη Λισαβόνα.
Διατηρώντας τα ίδια κριτήρια αναζήτησης, οι Πειραιώτες εντόπισαν και επέλεξαν πέρσι τον Γκιγέρμε. Και όσο ο καιρός περνά, τόσο καταλαβαίνει κανείς την ευστοχία της επιλογής τους. Ο Βραζιλιάνος δεν είναι απλά ένας ακόμη καλός ποδοσφαιριστής στο τόσο ποιοτικό ρόστερ που σχημάτισαν οι Ερυθρόλευκοι. Είναι ο μετρονόμος της ομάδας του Πέδρο Μαρτίνς. Και εκείνη το καταλαβαίνει, το αποδέχεται και πλέον το αναζητά στο χορτάρι. Ο ρυθμός που ανεβάζει στο αμυντικό τρανζίσιον στήνοντας παγίδες «ψηλά» στις πρώτες κατοχές του αντιπάλου. Ο ρυθμός που πασάρει στέλνοντας την μπάλα στα άκρα. Αλλάζει την ταχύτητα του παιχνιδιού. Δίνει άλλες προοπτικές. Οταν ο Γκιγέρμε είναι καλά, ο Ολυμπιακός είναι καλύτερα. Και όσο ο καιρός περνά και ο Βραζιλιάνος νιώθει σημαντικός και απολαμβάνει τον ρόλο του, τόσο και ξεδιπλώνει την γκάμα των ικανοτήτων του. Στα τελευταία τρία ματς πρωταθλήματος έχει σκοράρει 4 γκολ (!) και βέβαια έδωσε και εκείνη τη μαγική ασίστ στον Φορτούνη για το τελικό 4-0 επί της Ξάνθης. Στην θητεία του στην Ουντινέζε και την Ντεπορτίβο, στα χρόνια που προηγήθηκαν (2015-18) όλα τα γκολ του μαζί ήταν τρία. Αλλες ομάδες, με άλλες ανάγκες, με άλλο στιλ παιχνιδιού. Και μιας και πιάσαμε και αυτή την ειδική «ενότητα» που προφανώς και βρίσκεται στο επίκεντρο της συζήτησης με βάση τα τελευταία δείγματα: Τα γκολ που πέτυχε είναι βγαλμένα απο «καρμπόν». Με τον Ατρόμητο και με την Ξάνθη (το 1-0) η κίνηση στο πρώτο δοκάρι, περιμένοντας ότι ο Φορτούνης θα στείλει την μπάλα εκεί. Με τον Παναιτωλικό και με την Ξάνθη (2-0), η τοποθέτησή του «μέσα» από το πέναλτι ως «έξτρα φορ» σε μια μεγάλη κατοχή μπάλας του Ολυμπιακού που φτάνει ώς την αντίπαλη εστία από τις πτέρυγες και εκδηλώνεται με μια παράλληλη πάσα (Φορτούνης στο Αγρίνιο, Ομάρ στο Φάληρο). Ο πιο ασφαλής τρόπος για να καταλάβεις μια ομάδα «δουλεμένη» που λειτουργεί πάνω σε ένα συγκεκριμένο πλάνο είναι να αναζητάς αυτή την επανάληψη. Δείγμα ότι δεν συμβαίνει στην τύχη. Οτι δεν είναι προϊόν μιας συγκυρίας, ή έστω του ταλέντου.

Οταν έδεσε με τον Ποντένσε
Ο Πέδρο Μαρτίνς δυσκολεύτηκε να καταλάβει τον Γκιγέρμε που έφτασε στο τέλος της καλοκαιρινής μεταγραφικής περιόδου. Τον έβαλε στην ομάδα από τον Οκτώβρη. Μέχρι τότε εμπιστευόταν περισσότερο το δίδυμο Μπουχαλάκη – Καμαρά. Είχε επιπλέον τον Νάτχο, είχε ώς τα μισά του δρόμου και τον Γιάγια Τουρέ. Ηταν πολλές και καλές οι επιλογές του. Και σίγουρα μια πολύ δύσκολη αφετηρία σε ένα ρόστερ με είκοσι νέους παίκτες. Οταν πέρασε τον Γκιγέρμε στην εξίσωση δεν τον αποχωρίστηκε ποτέ. Ο Καμαρά στην πρώτη του κιόλας σεζόν έχει φτάσει στο σημείο να κοστολογείται από την αγορά με 15-20 εκατ. ευρώ. Αν θα έπρεπε όμως να αναζητήσουμε την πιο εύστοχη μεταγραφική κίνηση του καλοκαιριού για τη «μετάφρασή» της στο παιχνίδι του Ολυμπιακού, τότε το δίλημμα δεν θα συμπεριλάμβανε επ’ ουδενί τον Αφρικανό. Ο Γκιγέρμε και ο Ποντένσε. Αυτά είναι τα πρόσωπα που η επιρροή τους είναι χαρακτηριστική στο παιχνίδι των Ερυθρολεύκων. Εκείνος που στέκεται πίσω και εκείνος που στέκεται πλάι στον καλύτερο ποδοσφαιριστή της Ελλάδας. Τον Κώστα Φορτούνη (16 γκολ, 16 ασίστ) που πραγματικά φέτος πρέπει να νιώθει πως ο σχεδιασμός της χρονιάς έγινε ιδανικά για εκείνον. Στην επιλογή ενός (ακόμη Πορτογάλου) προπονητή που τον καταλαβαίνει καλά. Αλλά και συμπαικτών που είναι κομμένοι και ραμμένοι για το ποδόσφαιρο που μπορεί ο ίδιος να υπηρετήσει. Στο ποδόσφαιρο που γεμίζει το Καραϊσκάκης ασφυκτικά και κάνει τον κόσμο να χειροκροτεί.