Νόμος και ιδεολογία

Τελικά το βάρος της υπεράσπισης του Τζούλιαν Ασάνζ από τον ΣΥΡΙΖΑ το ανέλαβε ο Στέλιος Κούλογλου. Ο ευρωβουλευτής χαρακτήρισε τη σύλληψη απαράδεκτη, σπεύδοντας να προσθέσει στην επόμενη φράση ότι ο ιδρυτής της Wikileaks «είναι υποψήφιος για το φετινό βραβείο της Ευρωπαϊκής Αριστεράς για Μάρτυρες Δημοσίου Συμφέροντος και Δημοσιογράφους που έχει θεσπιστεί με πρωτοβουλία μου και που θα απονεμηθεί την επόμενη εβδομάδα στο Στρασβούργο».

Ευρωεκλογές έρχονται, λογικό είναι οι υποψήφιοι να προβάλλουν αυτά που τους ενδιαφέρουν και τους συμφέρουν. Με την ευκαιρία όμως μάθαμε ότι το συγκεκριμένο βραβείο θεσπίστηκε από τον Κούλογλου επειδή διδάχθηκε από τα λάθη του βραβείου Ζαχάρωφ «που τελικά ο νικητής αποτελεί αντικείμενο πολιτικών παζαριών και κάποιες φορές χρησιμοποιείται ως εργαλείο για επεμβάσεις σε ξένες χώρες». Αυτά είπε (με αυτή τη σύνταξη) στην περυσινή απονομή, προσθέτοντας ότι δημιουργήθηκε μια ανεξάρτητη επιτροπή «που θα δώσει το βραβείο σ’ αυτούς που πραγματικά το αξίζουν».

Ο ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ μάλλον δεν εννοούσε τον Μαντέλα ή τον Ντούμπτσεκ, που έχουν τιμηθεί με το συγκεκριμένο βραβείο, αλλά τους πολιτικούς κρατούμενους της Κούβας ή της Βενεζουέλας, που κατά την ανεξάρτητη γνώμη του «δεν το αξίζουν». Το αξίζει όμως ένας άνθρωπος που κατέφυγε για εφτά χρόνια σε μια πρεσβεία προκειμένου να μη δικαστεί στη Σουηδία με τις κατηγορίες του βιασμού και της σεξουαλικής παρενόχλησης.

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι: η προσφορά του Ασάνζ και της Wikileaks στην αποκάλυψη εγκλημάτων των κυβερνήσεων, και πρωτίστως της αμερικανικής, είναι ανεκτίμητη. Και η έκδοσή του στις Ηνωμένες Πολιτείες με την κατηγορία της συνωμοσίας με την Τσέλσι Μάνινγκ θα αποτελούσε πράγματι πλήγμα για τη δημοσιογραφία. Στη συνέχεια, όμως, ο Ασάνζ συνεργάστηκε με ξένες μυστικές υπηρεσίες για την υποκλοπή ηλεκτρονικών μηνυμάτων (όπως στην περίπτωση της Εθνικής Επιτροπής του Δημοκρατικού Κόμματος) ή τηλεφωνημάτων (όπως στην περίπτωση της αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα). Βαρύνεται επίσης για το φόρτωμα στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης χιλιάδων ανεπεξέργαστων διπλωματικών τηλεγραφημάτων που έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή αθώων ανθρώπων.

«Οταν είσαι πολύ πιο έξυπνος από τους ανθρώπους γύρω σου, όπως συνέβαινε με μένα στην εφηβεία μου, δύο πράγματα συμβαίνουν», είχε πει ο Ασάνζ το 2010 στον New Yorker. «Πρώτον, αναπτύσσεις ένα τεράστιο εγώ. Δεύτερον, αρχίζεις να πιστεύεις ότι όλα μπορεί να λυθούν με λίγη σκέψη – όμως η ιδεολογία είναι υπερβολικά απλή για να αντιμετωπίσει τα πράγματα». Αυτό ήταν πάντα το πρόβλημα με τους συριζαίους. Εχουν ένα τεράστιο εγώ – χωρίς να είναι συνήθως πιο έξυπνοι από τους γύρω τους. Και χρησιμοποιούν την ιδεολογία για να εξηγήσουν τα πάντα. Χωρίς να καταλαβαίνουν ότι ο κόσμος δεν χωρίζεται μόνο στους καλούς και τους κακούς, τους δεξιούς και τους αριστερούς, τους ιμπεριαλιστές και τους αντιιμπεριαλιστές. Υπάρχουν κι άλλα κριτήρια. Οπως, για παράδειγμα, η τήρηση του νόμου.