Μυδράλιο!

Ηταν να μην πάρει μπροστά. Μέχρι να βρουν οι παίκτες τα πατήματά τους – για να χρησιμοποιεί και μια κοινοτοπία. Οταν αυτό συνέβη, τότε ο Ολυμπιακός έγινε ασταμάτητος, κυριολεκτικά μια μηχανή παραγωγής γκολ. Ας προσέξουν όλοι κάτι που μάλλον δεν συμβαίνει συχνά.

Μέχρι τώρα και μόλις δύο αγωνιστικές προτού λήξει η διοργάνωση της Σούπερ Λίγκας, στο Λιμάνι δικαιούνται να πανηγυρίζουν πως διαθέτουν την καλύτερη επίθεση. Μάλιστα, έχουν επιδόσεις που όλοι μπορούν να τις ζηλεύουν. Εχουν πετύχει πέντε φορές από τέσσερα γκολ σε παιχνίδια τους. Τρεις φορές το κοντέρ σταμάτησε στα πέντε. Και μία φορά έβαλε ο Ολυμπιακός μόνο… τρία γκολ. Οποιοι θεωρούν μικρά τα ανωτέρω επιτεύγματα, λαθεύουν. Διότι μπορεί το εγχώριο πρωτάθλημα να στερείται πολύ δυνατών ομάδων, ωστόσο είναι ένα μπόνους να βάζει κάποιος τόσα πολλά γκολ και να γεμίζει τα αντίπαλα δίχτυα. Χωρίς να σταματά, αλλά να σέβεται τον κόσμο στις εξέδρες. Οι Κόκκινοι το καταφέρνουν. Και δεν είναι διόλου τυχαίο ότι σε μια σεζόν που χάνει ο Ολυμπιακός τον τίτλο του πρωταθλητή και το Κύπελλο «πέταξε» μακριά ένεκα ενός αιφνίδιου αποκλεισμού από τη Λαμία, ο κόσμος πηγαίνει στο Γ. Καραϊσκάκης και στηρίζει την όλη προσπάθεια. Οποιος έχει μάτια βλέπει. Αρκεί να μην τυφλώνεται από πάθη και φανατισμό…

Τα μεγαλύτερα εύσημα ανήκουν στον Μαρτίνς. Ηρθε άγνωστος μεταξύ αγνώστων, πολλοί ήταν επιφυλακτικοί, άλλοι εκτίμησαν ότι ως Πορτογάλος θα μάθει την ομάδα να παίζει κυρίως άμυνα, άπαντες όμως έπεσαν έξω. ‘Η τουλάχιστον, δεν μέτρησαν τα πράγματα όπως θα έπρεπε. Ο Μαρτίνς ασφαλώς και κοίταξε την άμυνα της ομάδας του, όλοι οι σοβαροί τεχνικοί το κάνουν. Φρόντισε, όμως, να διδάξει τους ποδοσφαιριστές του έναν τρόπο ανάπτυξης με βάση το στοιχείο της ταχύτητας, την εναλλαγή της μπάλας, την υπεραριθμία στην επίθεση και τη μετατροπή πολλών ποδοσφαιριστών που δεν έχουν συνεχή επαφή με το γκολ, σε σκόρερ. Μόνο να δει κάποιος τον Γκιλιέρμε και πώς φτάνει κοντά στην εστία βάζοντας απανωτά γκολ, αρκεί. Οπως και τους άλλους μεσοκυνηγούς του Ολυμπιακού, αυτούς που λες και κάνουν χορευτικές κινήσεις στο χορτάρι, φορτώνοντας με γκολ αντιπάλους, ενθουσιάζοντας το κοινό και κάνοντας πολλούς να ομολογήσουν ότι αυτή η έκδοση έχει αρκετά ακόμη να δώσει στο μέλλον. Δεν χρειάζονται πολλά. Είναι φως φανάρι. Κάποιες μικρές πινελιές. Διότι ο Ολυμπιακός έρχεται με τη δύναμη που του δίνουν όσοι αναγνωρίζουν πως στο μεγαλύτερο κομμάτι της περιόδου έπαιξε το ωραιότερο ποδόσφαιρο, ένα ποδόσφαιρο επιθετικό και άκρως ελκυστικό για το φιλοθέαμον κοινό.