Ο Ρικ Πιτίνο, ένας κανονικός προπονητής

Η ιστορία του ιταλοαμερικανού προπονητή του μπάσκετ Ρικ Πιτίνο που ανέλαβε τον Παναθηναϊκό και τον μεταμόρφωσε είναι διδακτική. Θα έπρεπε να μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι σε αυτήν τη χώρα χρειαζόμαστε παιδαγωγούς – περισσότερο ίσως και από καλούς προπονητές. Διότι και στα σπορ και όχι μόνο, αυτοί είναι που μας λείπουν.

Κόσμος

Ο Παναθηναϊκός στο μπάσκετ φέτος έχει μια θεότρελη σεζόν – τα όσα έχουν συμβεί στην ομάδα είναι δύσκολο να τα περιγράψει κανείς. Ο ΠΑΟ κέρδισε πέρυσι το πρωτάθλημα, αλλά έχασε το καλοκαίρι δύο από τους αμερικανούς πρωταγωνιστές του: τον Μάικ Τζέιμς και τον Κρις Σίγκλετον – ο πρώτος προτίμησε τα χρήματα που του έδωσε η Αρμάνι Μιλάνο και ο δεύτερος πήγε στην Μπαρτσελόνα. Παρ’ όλα αυτά ο ΠΑΟ έκανε αρκετές μεταγραφές – τόσες που ο κόσμος του ενθουσιάστηκε και το έδειξε. Το καλοκαίρι τελείωσε με τους οπαδούς των Πρασίνων να κάνουν ρεκόρ διαρκείας εισιτηρίων – γεγονός που δείχνει την τεράστια αισιοδοξία για μια καλή χρονιά. Μόνο που οι μεγάλες προσδοκίες καμιά φορά κρύβουν μεγάλες απογοητεύσεις.

Πασκουάλ

Ο ΠΑΟ ξεκίνησε με προπονητή τον Τσάβι Πασκουάλ, κάτοχο δύο πρωταθλημάτων στη σειρά, αλλά και με ένα ρόστερ αρκετά παράξενο: υπήρχαν πολλοί μεγάλοι σε ηλικία και πολλοί μικρότεροι. Ο Πασκουάλ στηρίχτηκε στον Καλάθη και έψαχνε να βρει τους κατά περίσταση καλύτερους από τους υπόλοιπους 13 παίκτες που είχε στην ομάδα. Ο Καταλανός πίστευε πως έχει να κάνει με συνειδητοποιημένους επαγγελματίες που θα τον άκουγαν. Αποδείχτηκε σε χρόνο ρεκόρ πως τα μεγάλα παιδιά δεν έδειχναν μεγάλη διάθεση συνεργασίας και τα μικρότερα είχαν ανάγκη από καθοδήγηση. Ο Πασκουάλ πελάγωσε και τότε ήρθε ο Πιτίνο. Ο οποίος ήταν μια εξαιρετική επιλογή για δύο λόγους: πρώτον γιατί μπορούσε να μιλήσει στους πολλούς Αμερικανούς που έχει ο ΠΑΟ στη γλώσσα τους και δεύτερον γιατί, ως προπονητής που έχει κάνει καριέρα στο κολεγιακό πρωτάθλημα των ΗΠΑ, μπορούσε να βοηθήσει τους μικρότερους να εξελιχθούν. Ολα αυτά έγιναν και τίποτα δεν θα ήταν παράξενο, αν δεν είχε προηγηθεί του ξαφνικού έρωτα του κόσμου του ΠΑΟ (και των δημοσιογράφων) για τον Πιτίνο, ένα διάστημα αμφισβήτησης που έκανε πολλούς να αναρωτιούνται για τη δυνατότητα προσφοράς του. Μέσα στον Ιανουάριο μετά τις ήττες του ΠΑΟ από τον Ολυμπιακό, τη Μακάμπι και τη Ρεάλ δεν ήταν λίγοι αυτοί που έλεγαν ότι θα ήταν προτιμότερο ο ΠΑΟ να πάρει έναν έλληνα προπονητή, που γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα. Το έλεγαν και οπαδοί και δημοσιογράφοι και οπαδοί δημοσιογράφοι.

Κατάρα

Η γνώση της ελληνικής πραγματικότητας έχει γίνει τα τελευταία χρόνια μια τεράστια κατάρα που κυνηγά τα ελληνικά ομαδικά σπορ. Θεωρητικά όποιος την επικαλείται ως εφόδιο λέει κάτι σωστό. Ο προπονητής που γνωρίζει την ελληνική πραγματικότητα δεν χρειάζεται χρόνο προσαρμογής, έχει καλή εικόνα για τους αντιπάλους, γνωρίζει τους παίκτες, ξέρει τα θέλω των οπαδών και των διοικήσεων. Ολα αυτά είναι σωστά, αλλά έχουν μικρή σχέση με την προπονητική. Διότι αν αρκούσαν αυτά για να γίνει κανείς καλός προπονητής, θα μπορούσε να κάνει αυτή τη δουλειά ο καθένας.

Καριέρα

Ο Πιτίνο χρειάστηκε χρόνο προσαρμογής κι ας ξεκίνησε την εν Ελλάδι καριέρα του με μια νίκη με αντίπαλο την ΤΣΣΚΑ στο ΟΑΚΑ. Αποδείχτηκε ότι δεν είχε καλή εικόνα για τους αντιπάλους του: αντιμετώπισε π.χ. τον Ολυμπιακό χωρίς αλλαγές στην άμυνα κι έχασε το ματς με κάτω τα χέρια. Δεν γνώριζε όλους τους παίκτες του και δεν είχε και πρόβλημα να το παραδεχτεί στις πρώτες δηλώσεις του: είπε ότι τους μαθαίνει σιγά σιγά. Επίσης έδειξε να αγνοεί τι αρέσει στους οπαδούς: πριν από λίγο καιρό είχε τονίσει ότι υπάρχει πιθανότητα να μην μπει στα play off ο ΠΑΟ – πιθανότατα κανείς δεν του εξήγησε ότι εδώ πρέπει πάντα να πουλάς ελπίδες. Αλλά όλες αυτές οι άγνοιες καθόλου δεν τον δυσκόλεψαν να αλλάξει τη χρονιά του ΠΑΟ, διότι ο τύπος ξέρει αναμφίβολα τη δουλειά του.

Φέτος

Θα το έλεγα κι αν ο ΠΑΟ δεν έφτανε στα play off της Ευρωλίγκας: η δουλειά του Πιτίνο δεν φαίνεται τόσο στα αποτελέσματα, φαίνεται η βελτίωση των παικτών του. Τα αποτελέσματα θα ήταν έτσι κι αλλιώς καλύτερα: κάθε χρόνο ο ΠΑΟ τελειώνει τη σεζόν κάνοντας συνεχόμενες νίκες γιατί κάτι κυνηγάει. Η διαφορά είναι ότι φέτος υπήρξε θεαματική η βελτίωση των παικτών του. Χάρη σε αυτόν είδαμε την πρόοδο του Παπαγιάννη και του Παπαπέτρου, καταλάβαμε τι παίκτης είναι ο Ντεσόν Τόμας, διαπιστώσαμε τη δυνατότητα προσφοράς του Κιλπάτρικ και του Βουγιούκα – είδαμε δηλαδή αυτό που στην αρχή απλά υποψιαζόμασταν. Οτι δηλαδή ο ΠΑΟ είναι μια ομάδα με ταβάνι ίσως, αλλά και με πολλές λύσεις. Ο Πιτίνο βοήθησε παίκτες: ο Παπαγιάννης, ο Μήτογλου, ο Θανάσης Αντετοκούνμπο και ο Παπαπέτρου κάποια μέρα θα τον ευγνωμονούν. Την ίδια στιγμή ξύπνησε τους Αμερικανούς του ΠΑΟ γιατί μπορεί και μιλάει τη γλώσσα τους: ο Λάγκφορντ, ο Κιλπάτρικ, ο Λοτζέσκι, ο Γκιστ και ο Τόμας, φυσικά και ο Καλάθης έχουν απέναντί τους κάποιον που καταλαβαίνουν και σέβονται. Το σπουδαιότερο είναι ότι ο τύπος έδιωξε από την ομάδα δυο «βαρίδια», τον Λάσμε και τον Πέιν, δείχνοντας ότι καμιά φορά ομάδες μεταμορφώνεις κι όταν κάνεις σκληρές επιλογές. Θα τα έκανε όλα αυτά ένας έλληνας προπονητής; Επιτρέψτε μου να αμφιβάλλω. Γνωρίζοντας την ελληνική πραγματικότητα θα προσπαθούσε να ρίξει τους παίκτες στο φιλότιμο, θα δενόταν περισσότερο με τα Ελληνόπουλα (που ξέρουν την ιστορία της ομάδας), θα έκανε ωραίες δηλώσεις για να τονώσει το φρόνημα των οπαδών και θα υπενθύμιζε συνεχώς πού ήταν ο ΠΑΟ όταν τον βρήκε, έτσι ώστε να πιστωθεί και την παραμικρή βαθμολογική πρόοδο και να εξασφαλίσει ένα νέο συμβόλαιο. Ενώ ο Πιτίνο για αυτό ειδικά είχε προαποφασίσει και προαναγγείλει πως θα μιλήσει μόνο το καλοκαίρι. Αν και εφόσον η ομάδα μπορεί να του εξασφαλίσει τις απαραίτητες συνθήκες δουλειάς: για έναν προπονητή αυτό και μόνο μετράει.

Στόχος

Ο ΠΑΟ ξεκινά τις μάχες με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Αυτή την εβδομάδα έχει μπροστά του δύο ματς εκτός έδρας: αν πάρει το ένα από τα δύο μπορεί στη συνέχεια στην Αθήνα να πάρει την πρόκριση στο Final 4 – αυτό ήταν ο μεγάλος στόχος της ομάδας πέρυσι το καλοκαίρι. Ο Πιτίνο λέει ότι η ομάδα του μπορεί να το κάνει, αν παίξει το μπάσκετ που ξέρει. Και πλέον όλοι το πιστεύουν, μολονότι είναι ένα κλισέ από αυτά που οι προπονητές επαναλαμβάνουν. Αυτό που μετράει είναι ότι το λέει ένας κανονικός προπονητής κι όχι ένας που προβάλλεται ως μάγος…