Ευρωεκλογές, η συνταγή {LF}και το φαγητό που καίγεται

Ο βαθμός ψηφοσυλλεκτικής ισχύος αποτελεί τον πιο κρίσιμο συντελεστή για τη συγκρότηση των ψηφοδελτίων από τους επιτελείς των κομμάτων για τις ευρωεκλογές. Η απάντηση δηλαδή στο απλό ερώτημα ποιους υποψηφίους να επιλέξω για να προσελκύσουν τους περισσότερους ψηφοφόρους.

Για τα κόμματα η συνταγή είναι απλή. Η αρχιτεκτονική προσομοιάζει με το μενού των επιτυχημένων εστιατορίων. Πρέπει να υπάρχει ποικιλία εδεσμάτων που να καλύπτουν όσο το δυνατόν περισσότερες προτιμήσεις και να διεγείρουν τους ουρανίσκους ακόμη και των πιο περίεργων ή των πιο απαιτητικών. Να ενισχύουν ή να αναδεικνύουν την εικόνα του σεφ.

Σε αυτό το πλαίσιο και με βάση και την ακτινογραφία των δημοσκοπήσεων, συνυπολογίζονται παράμετροι όπως η ποσόστωση συμμετοχής γυναικών, η γεωγραφική κάλυψη, οι εσωκομματικές ισορροπίες, η εκπροσώπηση ειδικών ομάδων ενδιαφέροντος όπως αθλητές, πολύτεκνοι, καλλιτέχνες, άνθρωποι ιδιαίτερων ικανοτήτων, μειονότητες, επαγγελματίες και κλάδοι, ειδικοί κ.ο.κ.

Η δοσολογία καθορίζεται από τις στοχεύσεις της εκλογικής στρατηγικής κάθε κόμματος, τους θετικούς συμβολισμούς που θέλει να εκπέμψει ή πολύ συχνά από τα αρνητικά σημεία που θέλει να αμβλύνει ή να συγκαλύψει αλλά και από την ικανότητα του κομματικού σχηματισμού να προσεταιριστεί υποψηφιότητες υψηλής επιρροής.

Αυτή η αποτύπωση φαντάζει και ορθολογική και σε μεγάλο βαθμό και δίκαιη, υπό την έννοια ότι δίνει τη δυνατότητα στον ψηφοφόρο να επιλέξει από μια ευρεία γκάμα υποψηφιοτήτων, εκείνον που θεωρεί ότι μπορεί να υπηρετήσει καλύτερα τις προσδοκίες του.

Είναι όμως έτσι; Η απάντηση δεν είναι ούτε προφανής ούτε εύκολη.

Καταρχήν το μενού είναι προκαθορισμένο από τις κομματικές ηγεσίες. Η εσωκομματική δημοκρατία στα αρχηγικά κόμματα της πατρίδας μας είναι στην καλύτερη περίπτωση αναιμική.

Σε δεύτερο επίπεδο προκύπτει ένα άλλο ζήτημα. Τι είναι σημαντικότερο για ένα κόμμα, να εκλεγούν οι ικανότεροι ή το κόμμα να συγκεντρώσει τις περισσότερες ψήφους;

Οι κυνικοί έχουν απαντήσει ήδη. Η νίκη μετράει. Οι ρεαλιστές θα αντιτείνουν πως την εποχή της δημοκρατίας της εικόνας που βιώνουμε, ο βαθμός αναγνωρισιμότητας των υποψηφίων καθορίζει εν πολλοίς και τη σειρά εκλογής. Πως κατανοούν πως δεν είναι εύκολο να συναγωνιστεί για παράδειγμα ένας επιστήμονας έναν τραγουδιστή αλλά και πως είναι κρίσιμο για τη Δημοκρατία να βρίσκονται πρόσωπα που μπορούν να κινητοποιούν μεγάλες ομάδες του πληθυσμού. Το αποτέλεσμα μετράει.

Πολλοί επίσης θα συμπλήρωναν πως στη δημοκρατία όλες οι κοινωνικές ομάδες πρέπει να εκπροσωπούνται. Πως η πολιτική δεν μπορεί να είναι προνόμιο των ειδικών. Και άλλοι πως έχουν ευθύνη και οι ψηφοφόροι για τις επιλογές τους.

Κάθε απάντηση υποκρύπτει μεγάλες αλήθειες…

Στις ευρωεκλογές όμως προκύπτουν πρωθύστερα και θεμελιώδη ερωτήματα από το ποιους να επιλέξω. Ποια είναι η Ευρωπαϊκή Ενωση, πώς συγκροτήθηκε, πώς και από ποιους διοικείται, τι έχει πετύχει, πού έχει αποτύχει, γιατί και σε τι χρειάζεται, τι πρέπει να διορθώσει, γιατί με αφορά ως πολίτη και ως Ελληνα, τι σηματοδοτεί η πολιτική μου επιλογή και γιατί έχει αξία;

Εχοντας βιώσει την κρίση αλλά και τον σημαίνοντα ρόλο της Ευρωπαϊκής Ενωσης και θετικά και αρνητικά, θα περίμενε κανείς η ουσιαστική συζήτηση για τις ευρωεκλογές να ήταν κυρίαρχη. Αυτό δεν συμβαίνει και αποδεικνύει πως κόμματα και διαμορφωτές της κοινής γνώμης ούτε κατανόησαν ούτε παραδειγματίστηκαν. Γιατί άραγε να μεμφθούμε τους ψηφοφόρους; Οταν οι σχεδιαστές της ατζέντας περί άλλα τυρβάζουν;

Δεν πειράζει, μετά τις ευρωεκλογές μπορούμε να συζητήσουμε με πάθος για την αύξηση της αποχής, την άνοδο του λαϊκισμού και των ακραίων, το δημοκρατικό έλλειμμα και την υποχώρηση ισχύος της Ευρώπης στον παγκόσμιο ανταγωνισμό και πόσο δυσκολεύουν τα πράγματα για την Ελλάδα.

Ο Γρηγόρης Τσιμογιάννης είναι σύμβουλος Στρατηγικής και Επικοινωνίας στην εταιρεία Precise Strategy