Ο Τσίπρας στην εποχή του Ζάεφ{CR}

Στον Αλέξη Τσίπρα αρέσουν οι φιέστες και τα μεγάλα λόγια. Νομίζει ότι τον καθιστούν πρωταγωνιστή της Ιστορίας. Φάνηκε για πολλοστή φορά με την επίσκεψή του στα Σκόπια. Πώς θα τον δει όμως εκείνη; Με τη Συμφωνία των Πρεσπών ο Τσίπρας θα μείνει πράγματι στην Ιστορία. Μα όχι όπως φαντάζεται. Αλλά ως ο έλληνας Πρωθυπουργός της εποχής του Ζάεφ. Με τις Πρέσπες ο πρωθυπουργός της Βόρειας, πλέον, Μακεδονίας είναι που αναδεικνύεται σε ιστορικό ηγέτη για τη χώρα του. Μακάρι να μπορούσε να πει κανείς το ίδιο και για τον Τσίπρα. Δυστυχώς συμβαίνει το αντίθετο.

Πυλώνας της εθνικής επιτυχίας του Ζάεφ είναι ακριβώς ότι κατάφερε και ενέταξε τον Τσίπρα στην πολιτική που τον κατέστησε πλέον εθνικό ηγέτη στη γείτονα χώρα. Η πολιτική αυτή εξασφάλισε στον Ζάεφ την ένταξη της χώρας του στο ΝΑΤΟ και της έδωσε το πράσινο φως για την ένταξη στην ΕΕ. Του έδωσε το δικαίωμα να επικαλείται ότι αναγνωρίστηκαν επιτέλους η γλώσσα και η ταυτότητα ουσιαστικά, όπως ακριβώς η χώρα του επί δεκαετίες επιθυμούσε, με ότι αυτό σημαίνει. Επίσης έθεσε τα θεμέλια, όχι για τον ίδιο τον Ζάεφ, αλλά πιθανότατα για κάποιον διάδοχό του, στο όχι απαραίτητα μακρινό μέλλον, να αρχίσει να μιλά για την «καταπίεση» των «δικαιωμάτων» των ομοεθνών του από το… αλύτρωτο κομμάτι τους στη «Νότια Μακεδονία». Τέλος, έδωσε στην Τουρκία – που δεν κρύβει τη χαρά της – μια ακόμα ψήφο και μια χώρα επιρροής μέσα στο ΝΑΤΟ σε πλήρη αντίθεση με όσα η κυβέρνηση υποστηρίζει. Δεν πρόλαβε να φύγει ο Τσίπρας από τα Σκόπια και ο τούρκος υπουργός Αμυνας Ακάρ ήδη ξεκίνησε τις επίσημες, εν προκειμένω ουσιαστικές επαφές αμυντικής συνεργασίας.

Οσοι θα μελετούν στο μέλλον αυτή την εποχή Ζάεφ θα δυσκολεύονται πολύ να κατανοήσουν το γιατί ο ελληνας Πρωθυπουργός αυτής της περιόδου προχώρησε σε όλα αυτά και μάλιστα αγνοώντας αλλά και διχάζοντας και λοιδορώντας την ίδια την ελληνική κοινή γνώμη, φτάνοντας να αποκαλεί εκατομμύρια Ελληνες ακροδεξιούς και φασίστες. Θα σπάνε το κεφάλι τους, αλλά, απάντηση δεν θα μπορούν να δώσουν – τουλάχιστον μέχρι να ανοίξουν διεθνή διαβαθμισμένα αρχεία μεγάλων δυνάμεων, κάτι που, κατά πάσα πιθανότητα, ως προς το συγκεκριμένο ζήτημα, ελάχιστοι εξ ημών θα προλάβουμε να δούμε. Οι ιστορικοί θα αναζητούν τα οφέλη για την Ελλάδα και δεν θα τα βρίσκουν. Θα διαβάζουν τις δηλώσεις της ελληνικής κυβέρνησης της εποχής μας, όπως άλλωστε και εμείς, και θα είναι αδύνατο να εντοπίσουν κάτι, σε αντίθεση με το τι εξασφάλισε η άλλη πλευρά, όπως αυτά που προαναφέρθηκαν. Αλλωστε ούτε ο Τσίπρας, ούτε ο Κοτζιάς, ούτε κανείς άλλος εξ αυτών, έχει αποδείξει συγκεκριμένα κάτι τέτοιο. Επειδή απλώς δεν υπάρχει. Είναι όλα θεωρίες.

Κατά τα λοιπά, για να συγκεφαλαιώσει κανείς την ιστορική διάσταση του περάσματος Τσίπρα από την εξουσία τώρα που φτάνει στο τέλος του, ας αναφερθούν απλώς τα βασικά: το… «σκίσιμο» των Μνημονίων, πρόσθετο χρέος 100 δισ., μονιμοποίηση της ελληνικής πτώχευσης, συγκυβέρνηση με τμήμα της Ακρας Δεξιάς, και κυρίως, πίσω από όλα αυτά, ως κοινός παρανομαστής, τα ατελείωτα ψέματα. Θα μείνει επίσης και γιατί ισοπέδωσε εντελώς μύθους (μα και αλήθειες) της Αριστεράς. Οπως και γιατί… χτύπησε τη διαπλοκή: έβαλε στην πολιτική έναν Κόκκαλη! Και κάτι τελευταίο: θα μείνει ως φίλος αυτού του «Ακη έρχομαι» με την πετσέτα.

Οσο κι αν τον ενοχλεί, με αυτά θα μείνει ο Τσίπρας στην Ιστορία.