Τα διαμάντια δεν είναι παντοτινά{CR}

Κάθε φορά είναι χειρότερη από την προηγούμενη. Μοιάζει με καντήλι που τελειώνει το λάδι του και προκαλεί θόρυβο σαν να σε καλεί να του προσθέσεις κι άλλη ζωή.

Ο μύθος με τον οποίον μεγαλώσαμε, ο μύθος που αγγίζαμε με τις παιδικές ψυχές μας στις αλάνες κλέβοντας λίγη από τη δόξα του, έχει γεμίσει ρυτίδες.

«Παίζεις σαν τον Πελέ», φωνάζαμε στους καλύτερους. Και δώστου περισσότερες ντρίμπλες και να περισσότερα τρεξίματα. Ούτε κοφτερές πέτρες, ούτε σκισμένα παπούτσια, ούτε ξεφούσκωτες μπάλες μπορούσαν να σταματήσουν τους δικούς μας «Πελέ». Ενιωθαν ευλογημένοι από τον ίδιο τον Θεό μόνο για την παρομοίωσή τους με τον βασιλιά του ποδοσφαίρου.

Ο Γκαλεάνο γράφει για έναν ποδοσφαιριστή που έπεσε χτυπημένος στον αγωνιστικό χώρο. Είχε χάσει τις αισθήσεις του και όταν συνήλθε δεν θυμόταν πού βρισκόταν. Ενας συμπαίκτης του τον πλησίασε και του ψιθύρισε στ’ αυτί. Σαν να τον χτύπησε το ρεύμα, πετάχτηκε όρθιος, πήρε την μπάλα και περνώντας όποιον αντίπαλο βρήκε μπροστά του έβαλε γκολ.

Ρώτησαν αργότερα τον συμπαίκτη του τι του είπε και τον ανάστησε: «Του είπα πως είναι ο Πελέ», εξομολογήθηκε.

Το Μαύρο Διαμάντι είναι πια 78 ετών και τα προβλήματα υγείας τον ταλαιπωρούν εδώ και πολλά χρόνια. Ζει με ένα νεφρό από τότε που έγινε λεγεωνάριος στις Ηνωμένες Πολιτείες. Οι ουρολοιμώξεις τον έχουν στείλει αρκετές φορές στο νοσοκομείο, όπως τώρα στο Παρίσι, ενώ κινδύνευσε να χάσει ακόμα και τη ζωή του πριν από έξι χρόνια.

Η εικόνα του, καθήμενος σε αμαξίδιο στην κλήρωση του Μουντιάλ της Ρωσίας ύστερα από μια αποτυχημένη επέμβαση στο ισχίο και γύρω του να δέχεται παρηγορητικά χαμόγελα, ήταν γροθιά στο στομάχι.

Πού είναι ο θεός που πηδούσε στον ουρανό, που ζωγράφιζε λαβύρινθους με τα μαγικά του πόδια μέσα στους οποίους χάνονταν αντίπαλοι και θεατές;

Ο χρόνος είναι ο αμυντικός που δεν θα νικήσει ποτέ κανένας Πελέ, κανένας Μέσι, κανένας Ρονάλντο, όση δόξα κι αν κουβαλούν στις πλάτες τους.