Βουγιουκλάκη: «Εχω κόμπλεξ ανωτερότητας»

Τον Οκτώβριο του 1991 η Αλίκη Βουγιουκλάκη είχε συμπληρώσει 30 χρόνια ως θιασάρχης και παρουσίαζε το τολμηρό της διάβημα, να ασχοληθεί με τη σκηνοθεσία στο θέατρο, ανεβάζοντας το έργο «Η κυρία δεν με μέλει». Οι σχετικές λεπτομέρειες μαζί με άλλα προσωπικά στιγμιότυπα παρουσιάζονται στη συνέντευξη που έδωσε στην Ελενα Δ. Χατζηιωάννου:

«Οταν ξεκίναγα δεν είχα καμία επιθυμία να γίνω σταρ ούτε φαινόμενο ούτε “αγέραστη” ούτε εθνική. Εγιναν αυτά. Φυσικά και όχι ερήμην μου. Το ξέρω. Οπως ξέρω ότι είμαι μια πάρα πολύ καλή ηθοποιός». Η αγέραστη λοιπόν Αλίκη παραπονιέται ότι την πονάει η μέση της. «Μήπως είναι από τα τακούνια;», το χιούμορ. Ενα χάρισμά της άγνωστο στο πλατύ κοινό. Οι συνεντεύξεις της – κυρίως οι τηλεοπτικές – έχουν μια πόζα. Με το χέρι στο πιγούνι και το βλέμμα στον φακό. Ομολογεί ότι δεν τα πάει καλά με τις συνεντεύξεις. Δεν τα πάει καλά με την τηλεόραση. Διχασμένη; «Οχι, καθόλου διχασμένη. Είμαι απολύτως ισορροπημένη. Ισως λίγο παγιδευμένη από τον ρόλο μου. Τον ρόλο της Αλίκης Βουγιουκλάκη. Που μπορεί να περιέχει όλους τους ρόλους που έπαιξα κι όσους μέλλει να παίξω, είναι όμως εν τέλει ένας. Κι αυτόν συχνά θέλει το κοινό να τον κάνω ορατό. Δεν κάνω πάντα ό,τι θέλει το κοινό. Αλλά δεν έχω και το κουράγιο να του γυρίσω την πλάτη. Να φτάσω στο άλλο άκρο»…

Στη συζήτησή μας έδειχνε αυθόρμητη, μη πεποιημένη και συγχρόνως καθόλου σεμνή. «Υστερα από 30 χρόνια θιασαρχική δουλειά, όπου έφερνα όλο το βάρος των επιλογών, καλλιτεχνικών και άλλων, όλο το οικονομικό ρίσκο, μια γυναίκα που δεν το ‘παιξε ποτέ αδύναμη, το να κάνω σήμερα τη μετριοπαθή δεν θα ‘ταν δήθεν; Ομως έπειτα από τόσα χρόνια στην πρώτη γραμμή δεν μπορώ να ανεχθώ αυτή την ισοπέδωση των πάντων. Βουγιουκλάκη, Πανατζής στην ίδια γραμμή; Κάποιες παρακαλλιτεχνικές στήλες, κάποιοι κριτικοί που με κάνουν “χώμα” για να υπάρξουν, ορισμένοι “καλλιτέχνες” που στηρίζουν την καριέρα τους σατιρίζοντάς με, δεν γίνεται. Δεν γίνεται να μη με πληγώνουν»…

Εχει κιόλας θυμώσει. «Η Κατρίν Ντενέβ έχει δύο εξώγαμα, η Λιζ Τέιλορ έκανε τον όγδοο γάμο της. Είναι κυρίες κι έτσι τις αντιμετωπίζουν όλοι έξω. Εδώ όλα ισοπεδώνονται κάτω από μια μπουλντόζα. Λάσπη, λάσπη. Απαιτώ τον σεβασμό που μου οφείλεται και ως ελεύθερος άνθρωπος και ως εργάτης του θεάτρου και ως ηθοποιός και ως επιχειρηματίας. Δεν έχω να απολογηθώ για τίποτα. Δεν έχω απωθημένα, πικρίες, θυμούς, απογοητεύσεις. Είμαι αισιόδοξη γιατί κατάφερα κάτι σπουδαίο. Να είμαι ελεύθερη. Παντρεύτηκα, χώρισα, έκανα ένα θαυμάσιο παιδί. Το μεγάλωσα καλά, ερωτεύτηκα, ξαναερωτεύτηκα. Δεν πρόκειται να κάνω άλλο γάμο. Οσο είμαι καλά με έναν άνθρωπο, θα είμαι μαζί του. Οταν τελειώσει μια σχέση, δεν θα την κρατήσω για κανέναν στον κόσμο. Το τέλος είναι και η αρχή. Αυτή είναι η ιδιωτική μου ζωή. Προκλητική; Εξαρτάται από αυτόν που την κρίνει. Πάντως για εμένα, τη μόνη αρμόδια, που την κρίνω – και την εγκρίνω -, δεν είναι δήθεν».

Ο Κώστας Σπυρόπουλος είναι δίπλα της. Τέσσερα χρόνια μαζί. Ουδέποτε δημόσια ομολογημένη σχέση. Πάντως ομολογημένη στους ενδιαφερομένους. Οπως στον γιο της που την εγκρίνει, γιατί βλέπει ευτυχισμένη τη μητέρα του. Ο Κώστας Σπυρόπουλος δεν λατρεύει απλώς την Αλίκη, αλλά τη θαυμάζει απεριόριστα. Λέει: «Ο Τάσος Λιγνάδης μάς έλεγε στη δραματική σχολή: το “βουγιουκλακίζειν” πρέπει να μπει στο ελληνικό λεξικό. Η Αλίκη είναι δημιουργός του εαυτού της, ενός ειδώλου που τόσοι και τόσοι επιχειρούν μάταια να μιμηθούν…».

Στο μεταξύ, η Αλίκη εκφράζει τις σκέψεις της για αναζήτηση μιας ακόμη θεατρικής στέγης και άλλων ιδεών.

«Εχω κόμπλεξ ανωτερότητας. Είμαι επιτυχημένη, και μάλιστα επί σειρά ετών, είμαι αυτοδημιούργητη, είμαι γερό κύτταρο, είμαι αισιόδοξη. Τα χρόνια που έχω στο θέατρο, οι άνθρωποι που γνώρισα, τα έργα που διάβασα, οι ρόλοι που έπαιξα, οι συνεργασίες που έκανα είναι μεγάλος πλούτος. Τώρα πια διεκδικώ από τον ίδιο μου τον εαυτό. Και είναι σημαντική αυτή η στιγμή. Η πιο εσωτερική, με όλη την αγωνία και την ηρεμία που έχει η σχέση με την ψυχή σου. Κοιμάμαι το βράδυ με χάπια – από την ένταση. Αλλά το πρωί χαμογελάω. Το χαμόγελο είναι μια σύνθεση συναισθημάτων. Κι εγώ χαμογελάω στη ζωή μου, στις πιο μοναχικές μου στιγμές».