Ο δύσκολος δρόμος του ελληνικού μπάσκετ

Εφτασε η τελευταία αγωνιστική της Ευρωλίγκας με τις δύο ελληνικές ομάδες να δίνουν ισάριθμους τελικούς. Θέλουν μόνο νίκες, ο Παναθηναϊκός για να προκριθεί σίγουρα και ο Ολυμπιακός για να… περιμένει τα αποτελέσματα των υπολοίπων προκειμένου να ελπίζει σε πρόκριση. Από μόνο του το γεγονός πως φτάσαμε στην 30ή αγωνιστική για να παίζουν την πρόκριση οι δύο ελληνικές ομάδες αποτελεί λόγο για προβληματισμό.

Είναι μονάχα τα χρήματα εκείνα που έχουν ανοίξει την ψαλίδα με τους συλλόγους που βρίσκονται στην κορυφή; Ή είναι και ο τρόπος με τον οποίο πλέον οι δύο ομάδες μας κάνουν τον σχεδιασμό τους; Πιθανότατα να ισχύει κάτι… ενδιάμεσο. Και ο προγραμματισμός και το γεγονός πως Τούρκοι, Ρώσοι και Ισπανοί έχουν και σπαταλούν περισσότερο χρήμα.

Απ’ αυτό, όμως, μέχρι το να καταλήγουν Παναθηναϊκός και Ολυμπιακός να αγωνίζονται για την οκτάδα την τελευταία αγωνιστική, υπάρχει απόσταση. Σημαντική. Και δείχνει πως πλέον δεν βρίσκεται το ελληνικό μπάσκετ εκεί που ήταν μέχρι και λίγα χρόνια πριν.

Θα είναι επιτυχία η πρόκριση στα προημιτελικά; Σαφώς. Οχι τόσο μεγάλη όσο μεγάλη θα είναι μια ενδεχόμενη αποτυχία του συγκεκριμένου στόχου. Για το Final 4, όμως, που κάποτε έμοιαζε με… δεδομένο, χρειάζεται υπέρβαση. Ο καθένας από τους τρεις πρώτους κι αν αγωνιστεί με Παναθηναϊκό και Ολυμπιακό, θα έχει τον πρώτο λόγο. Θα τον είχε ακόμα και με μειονέκτημα έδρας κόντρα στις ελληνικές ομάδες.

Χρειάζεται διαφορετική προσέγγιση στο μπάσκετ, σίγουρα περισσότερα χρήματα και να πέσουν οι τόνοι μεταξύ τους, για να επιστρέψουν οι δύο μεγάλες ομάδες σε εποχές που θεωρούνταν φαβορί για την κούπα. Χρειάζεται δρόμος. Δύσκολος. Και υπερβάσεις όχι μόνο αγωνιστικές, αλλά και οικονομικές. Αλλά με τις δύσκολες συνθήκες στον οικονομικό τομέα, απαιτείται σίγουρα καλύτερος σχεδιασμός. Διαφορετικά θα γίνει ο κανόνας να διεκδικούν μια θέση στην οκτάδα μέχρι το φινάλε.