Εξι μήνες (και βλέπουμε) στο… Ελλάντα!

Το 1985 ο Γιάτσεκ Γκμοχ είχε εκδώσει την αυτοβιογραφία του με τον τίτλο «Εξι χρόνια στο… Ελλάντα» και θαρρώ πως ο Ρικ Πιτίνο έχει ήδη αρχίσει να γράφει το δικό του πόνημα για να το εκδώσει το καλοκαίρι με τη βεβαιότητα ότι θα γίνει best seller και θα κόψει μονέδα…

Εξι μήνες στο Ελλάντα!

Εξι μήνες και βλέπουμε, διότι δεν αποκλείεται να μείνει περισσότερο, εάν κι εφόσον κρίνει πως αυτά που (έχει πει ότι) θα αφήσει ως παρακαταθήκη, μπορεί να τα πράξει ο ίδιος και συν τοις άλλοις δεν υποκύψει σε τυχόν σειρήνες από την πατρίδα του…

Τι θα έχει δει σε αυτούς τους έξι μήνες στο Ελλάντα ο Ρικ;

Τα πάντα όλα!

Τα απαρίθμησε κιόλας στο Περιστέρι και όντως ο αμερικανός προπονητής ούτε άδικο είχε, ούτε υπερέβαλε στα σχόλιά του, που δεν είναι και εξόχως τιμητικά για την πτωχή πλην τιμία πατρίδα μας…

Η αποχώρηση του Ολυμπιακού στο ημίχρονο του ημιτελικού του Κυπέλλου, ο τελικός Κυπέλλου με παιδιά στην εξέδρα, το κλείσιμο του φύλλου αγώνα στα γραφεία της λίγκας, οι άδειες κερκίδες στο Περιστέρι, ε, διάβολε, τέτοιες σκηνές είναι μοναδικές, πρωτοφανείς και ανεπανάληπτες στα μάτια ενός ανθρώπου που προέρχεται από μια χώρα με εντελώς

διαφορετική κουλτούρα και άμα τη αφίξει του εδώ υφίσταται ένα διαρκές πολιτισμικό σοκ.

Προχθές ο Πιτίνο περιέγραψε μέσα σε λίγες λέξεις τη σκαιά πραγματικότητα του ελληνικού μπάσκετ. Μεταξύ μας, μονάχα ένας ξένος, και δη κάποιος με τόσα κυβικά και με το δικό του βεληνεκές, θα μπορούσε να μας τρίψει στη μούρη την παράνοια που επικρατεί ολούθε…

Και τα είπε με κομψό τρόπο ο μπαγάσας, χώρια που πρότεινε κιόλας το επόμενο ματς (με την Μπουντούτσνοστ άραγε;) να γίνει με θεατές μόνο γυναίκες 25-40 ετών!

Εμείς βεβαίως εξακολουθούμε να ζούμε στην κοσμάρα μας. Οι αισθητήρες μας είναι χαλασμένοι εδώ και καιρό, αλλά je m’en fous κι απάνω τούρλα!