«Ακη, έρχομαι!..»

Μπορεί να είμαστε μια χώρα σε κρίση (οικονομική, νευρική κ.λπ.) αλλά, όλα κι όλα, τις επιτυχίες μας δεν πρέπει να τις βάζουμε στην μπάντα. Οφείλουμε να μας αναγνωρίσουμε, λοιπόν, ότι βάλαμε τα γυαλιά στους Αμερικάνους. Ναι, ναι, τα βάλαμε. Κι από εδώ και στο εξής, πρέπει να κινηθούμε σε κάθε επίπεδο ώστε η φράση «αμερικανικό όνειρο», αυτή που περιγράφει ως ειδική αξία, εθνική, το να μπορεί κάποιος να ανέβει από τα χαμηλά στα ψηλά ταξικά στρώματα, να αντικατασταθεί και να αναφέρεται ως «ελληνικό όνειρο».

Μας αξίζει, δικαιωματικά, κι ο άνθρωπος που θα μνημονεύεται ως το παράδειγμα του «ελληνικού ονείρου» από τις επόμενες γενιές και από τον κόσμο όλο, θα είναι, φυσικά ο Μανώλης ο Πετσίτης – το άρθρο μπαίνει διπλό, μπρος κι ανάμεσα στο όνομα για να γεμίζει το στόμα σου, όπως γεμίζει και το στέρνο περηφάνια.

ΟΝΕΙΡΟ ΤΡΕΛΟ… Είναι ένας φάρος ελπίδας ο Μανώλης ο Πετσίτης. Ενα όνειρο τρελό, όνειρο απατηλό, μα τόσο, τόσο, αληθινό.

Σε μια χώρα όπου οι έρευνες μετρούν πόσοι χάσαμε εισοδήματα, όπου η μεσαία τάξη έχει σχεδόν εξαφανιστεί ή κουτσοζεί, τρώγοντας τις αποταμιεύσεις της, όχι στα παιδιά ή στα εγγόνια της, αλλά για να πληρώνει υποχρεώσεις, ο Μανώλης είναι το νέο success story. Μέσα σε τρία μόλις χρόνια, ο Μανώλης πέτυχε για τον εαυτό του μια κινηματογραφική προσωπική εξέλιξη, βγαλμένη από σενάριο για ταινία με στόρι από αυτά που το Χόλιγουντ περιγράφει ως «rags to riches», που μεταφράζεται ως «από τα κουρέλια στα πλούτη». Το κουρέλια καθ’ υπερβολή φυσικά.

Ο Μανώλης ήταν ένα απλό παιδί από τη λαϊκή Καισαριανή, το μικρό προπύργιο της Αριστεράς μέσα στον αστικό ιστό, κι ώς το 2015 έκανε διάφορες δουλειές ανειδίκευτου κι είχε μια καφετέρια. Δεν ξέρουμε αν τότε ήταν αριστερός, ήταν, μάλλον όμως, από αυτούς που ένιωθαν πως η ζωή τούς χρώσταγε περισσότερα. Ξέσπαγε στο Facebook συχνά με διάφορα βρισίδια και σχόλια ελαφρώς συνωμοσιολογικά, αλλά έβλεπε κιόλας την ελπίδα να έρχεται, καβάλα σε άσπρο άλογο, στο πρόσωπο του φίλου του, του συμμαθητή του, του Νίκου Παππά και του ΣΥΡΙΖΑ, οι οποίοι θα γλίτωναν την Ελλάδα από τους «νταβατζήδες», τα Μνημόνια κ.ο.κ.

Οι προβλέψεις του έγιναν πράξη μόνο εν μέρει. Από τα Μνημόνια δεν γλιτώσαμε, η ζωή των περισσότερων δεν άλλαξε προς το καλύτερο αλλά αυτών που άλλαξε, άλλαξε για τα καλά. Ο Μανώλης άρχισε να ζει τη ζωή που δεν είχε ζήσει. Αφησε την καφετέρια, άρχισε να μπαινοβγαίνει στα σαλόνια του Μαξίμου και να σπάει και την πλάκα του, σαν λεβέντης τύπος που είναι, βγάζοντας φωτογραφία σαν να κάνει διάγγελμα στον λαό από τη θέση του πρωθυπουργού. Είναι έξω καρδιά ο Μανώλης. Το διασκέδαζε στις πίστες, στο πρώτο τραπέζι, εκεί που έβλεπε παλιά, από μακριά, να κάθονται οι σνομπ εκπρόσωποι της τάξης που δεν γούσταρε μαζί με τις ωραίες γυναίκες τους. Πήγε και ταξίδια, έφαγε απ’ τα ακριβά, ήπιε απ’ τα ακριβά και κάπνισε πούρα κουβανέζικα, με τα φύλλα τυλιγμένα με το χέρι στη χώρα της επανάστασης.

Κι αν φάνηκαν σε κάποιους κάπως ξαφνικά αυτά; Σκασίλα μας, στην υγεία μας και να σκάνε οι οχτροί μας.

ΓΕΛΑΕΙ… Ο Μανώλης ο Πετσίτης είναι, λένε, στη Λάρνακα και δεν μασάει μια. Μένει σε ένα σπίτι από αυτά τα μοντέρνα τα άνετα σε ένα συγκρότημα με πισίνες και ενοίκους που δεν φθονούν τα λεφτά του διπλανού. Από εκεί παρακολουθεί τι γίνεται στην πατρίδα και γελάει. Οι φίλοι του τον τραβάνε βίντεο χαλαρό, ντυμένο με μια πετσέτα μόνο, μετά τις βουτιές, να μιμείται τη βραχνάδα του Τσοχατζόπουλου και να λέει «Ακη, έρχομαι…» και ξεκαρδίζονται όλοι μαζί στα γέλια. Παραμένει χωρατατζής ο Μανώλης παρά τα χτυπήματα και απλός παρά τα λεφτά και τη δόξα. «Ακη, απλά έρχομαι!.. Τίποτε άλλο…».

Μανώλη εμείς είμαστε ακόμη μικροί, για να σε εκτιμήσουμε. Μας έμαθες όμως πολλά. Θα το πούμε κάπως σαν τον ποιητή: αν αποσυνδέσεις τον Μανώλη στο τέλος θα δεις να σου απομένουν ένας συμμαθητής, μια αριστερή παρέα και πολύ ηθικό πλεονέκτημα. Που σημαίνει: με άλλα τόσα, τον ξαναφτιάχνεις.