Ο Αριστοτέλης και ο Σκρουτζ

Ο Αριστοτέλης περιγράφει με τόση ένταση την οικονομική ευτέλεια, που με πείθει ότι είχε στον νου του κάποιον συγκεκριμένο. Αραγε ο πατέρας του Νικόμαχος, ένας γιατρός της μεσαίας τάξης στην πόλη Στάγειρα της Βορειοανατολικής Ελλάδας, περιόρισε το χαρτζιλίκι του Αριστοτέλη στο ένα τέταρτο του αντίστοιχου ποσού που λάμβαναν οι συμμαθητές του στο σχολείο; Μήπως ο Φίλιππος Β’, παρά την ανάθεση για τη δημιουργία θαυμάσιων γλυπτών και τα θρυλικά συμπόσιά του, ήταν τσιγκούνης απέναντι στους υπαλλήλους του;
Ο Αριστοτέλης περιγράφει με ιδιαίτερα ιδιωματικές και προσβλητικές λέξεις το αρχαιοελληνικό αντίστοιχο του Σκρουτζ του Καρόλου Ντίκενς: φειδωλός (τσιγκούνης), γλίσχρος (γλοιώδης, κολλώδης – δηλαδή τα χρήματα δεν μπορούν να αφαιρεθούν από αυτόν τον άνθρωπο) και κίμβιξ (αισχροκερδής). Ο καλύτερος από όλους τους χαρακτηρισμούς είναι ο κυμινοπρίστης, που σημαίνει κυριολεκτικά «αυτός που πριονίζει στα δύο ακόμα και τον σπόρο του κυμίνου». Αυτός μου θυμίζει τον παροιμιώδη φιλάργυρο που στεγνώνει και επαναχρησιμοποιεί το φακελάκι με το τσάι.

Από το «Αριστοτέλης – η αρχαία σοφία στη σύγχρονη ζωή» της Edith Hall, εκδ. Διόπτρα, μτφ. Βιολέτα Ζεύκη, σελ. 335