Η Πιττάκη που επιμένει

Πρώτα απ’ όλα να διευκρινίσω ότι σωστά έχω βάλει τον τόνο στο όνομα. Αλλωστε δεν πρόκειται για κάποια κυρία αλλά για μια οδό. Την οδό Πιττάκη στου Ψυρή. Πήρε το όνομά της προς τιμήν του Κυριακού Πιττάκη, του οποίου η οικογένεια ήταν από τις πρώτες που είχε κατοικήσει στην περιοχή. Πάντως ο Κυριακός αναφέρεται ως «γεννηθείς στου Ψυρή το 1798». Από τους πρωτοπόρους της ελληνικής αρχαιολογίας, ήταν συνιδρυτής, το 1834, της Εν Αθήναις Αρχαιολογικής Εταιρείας.

Αυτά όμως αφορούν το παρελθόν. Στο παρόν έχουμε την οδό Πιττάκη, έναν από τους πιο μικρούς, τους πιο «εσωστρεφείς» ως προς τη δόμηση, αλλά συγχρόνως τους πιο πολύχρωμους και «χαρούμενους» δρόμους της πόλης. Ακόμη και αν δεν την έχετε περπατήσει, θα την έχετε, σίγουρα, προσέξει κατεβαίνοντας την Ερμού λίγο μετά το Μοναστηράκι. Μέσα στη σκοτεινιά της Αθήνας της κρίσης, τα… πορτατίφ της οδού Πιττάκη «φώτιζαν», μέχρι πριν από λίγους μήνες, τη διάθεση για αντίσταση στη μιζέρια της απαξίωσης και των κακότεχνων γκραφίτι. Πριν από επτά, περίπου, χρόνια οι κάτοικοι και οι επαγγελματίες της περιοχής προσέφεραν δεκάδες πορτατίφ, αμπαζούρ, απλίκες, φωτιστικά οροφής, φαναράκια, παλιά και καινούργια, φτηνά και πιο ακριβά, καλόγουστα και κιτσάτα. Ηταν η ανταπόκρισή τους στο κάλεσμα της ομάδας Imagine the City (έκτοτε εξελίχθηκε στην αστική μη κερδοσκοπική εταιρεία Place Identity Clusters) που είχε την ιδέα να κρεμάσει αυτά τα φωτιστικά σε όλο το μήκος του δρόμου έτσι όπως οι κερκυραίες νοικοκυρές κρεμούσαν τις μπουγάδες τους. Σε «σχοινιά» μεταξύ των απέναντι κτιρίων. Η ιδέα «άναψε», δημιουργώντας ένα σουρεαλιστικό και funky σκηνικό δρόμου, τον Νοέμβριο του 2012, με τη συνεργασία της ομάδας εικαστικού φωτισμού Beforelight και την υποστήριξη της Coca-Cola. Υστερα από έξι χρόνια (μέσα στα οποία η Πιττάκη «ταξίδεψε» με τις φωτογραφίες του Instagram, ξένων περιοδικών και σάιτ και τουριστικών αναφορών σε όλον τον κόσμο), οι υπηρεσίες του Δήμου της Αθήνας δεν εξασφάλισαν την απαραίτητη, ώστε να διατηρηθεί η εγκατάσταση, νομική και τεχνική υποστήριξη. Και το περασμένο καλοκαίρι τα πορτατίφ έσβησαν.

Οι ωραίες ιδέες όμως γεννιούνται για να επιβιώσουν. Ετσι, πριν από λίγες ημέρες, είδα ότι ο «ουρανός» της Πιττάκη γέμισε από ροζ ομπρέλες που συνθέτουν ένα μοναδικό σκηνικό άνοιξης μέσα στην πόλη. Ή σαν να βρίσκεσαι στο Σόχο τη δεκαετία του 1960. Ελπίζω, αυτήν τη φορά, να μείνουν.

Με τη δύναμη της επανάκαμψης

Ενα βράδυ, την περασμένη εβδομάδα, ανέβαινα με μια φίλη την οδό Κολοκοτρώνη (αφού είχαμε παρακολουθήσει στο Faust τον εξαιρετικό «Τελευταίο μονόλογο της Annie Sexton» με τη Μάρω Παπαδοπούλου). Περάσαμε τις άδειες, ρημαγμένες βιτρίνες του γωνιακού με τη Βουλής καταστήματος που, τα τελευταία χρόνια, έχει αλλάξει πολλές χρήσεις, με την «ομπρέλα» μάλιστα μεγάλων brand, που όμως καμία δεν φτούρησε, και κοντοσταθήκαμε λίγο πριν από τη Στοά Κεντρικόν. Αναλογιστήκαμε τι απέγινε το περίφημο θέατρο που βρισκόταν κάποτε εκεί, αναπολήσαμε τις δόξες του εστιατορίου, θυμηθήκαμε τα άλλα στέκια που της έδιναν ζωή την εποχή που η περιοχή ήταν μια μεγάλη δημοσιογραφική γειτονιά, μελαγχολήσαμε με την παρακμή των τελευταίων χρόνων.

Ως προς το τελευταίο, όμως, μας πρόλαβε η επιμονή των νέων επιχειρηματιών εστίασης ώστε να κερδηθεί το στοίχημα της επανάκαμψης. Την αρχή έκανε ο Σπύρος Κερκύρας με το 42 Barstronomy Bar, ένα σύγχρονο, «γαστρονομικό» – όπως λέει το όνομά του – μπαρ που, ανανεωμένο, ισορροπεί ανάμεσα στην κλασική κομψότητα (την αποπνέει άλλωστε το κτιριακό σκηνικό μέσα στο οποίο βρίσκεται) και τη μοντέρνα δημιουργικότητα. Κάτι που αποτυπώνεται και στο ανοιξιάτικο μενού του με τα διαχρονικά κοκτέιλ αλλά και τις φρέσκες, «πειραγμένες» συνταγές, χωρίς διακοσμητικές φιοριτούρες, με έμφαση στα αρώματα και στις γεύσεις των ποτών. Παράλληλα, σε λίγες εβδομάδες ξανανοίγει το εστιατόριο Κεντρικόν, το καφέ Kaya μαζεύει τον κόσμο του, ενώ, εντός ολίγου, μια νέα pizzeria προστίθεται στην επιχειρηματική «γειτονιά».

Στο περίμενε

Συνεχίζεται και εξαπλώνεται. Κερδίζοντας χρόνο, εις βάρος όμως της υπομονής και της αντοχής των θεατών. Μιλάω για το φαινόμενο της καθυστέρησης έναρξης της παράστασης σε πολλά, μην πω τα περισσότερα, θέατρα της Αθήνας. Κάτι που γίνεται μαρτύριο στα πιο μικρά, καινούργια θέατρα, με τα ανύπαρκτα φουαγέ. Με καθιερωμένη πλέον τη συνήθεια να μην ανοίγει η αίθουσα παρά μόνο ελάχιστα λεπτά πριν αρχίσει η παράσταση, ο κόσμος συνωστίζεται όρθιος, σε συνθήκες «σφιχτής αγκαλιάς», ή αναγκάζεται να περιμένει στον δρόμο, εκτεθειμένος στα κέφια των καιρικών συνθηκών. Οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι για τους ανθρώπους του θεάτρου. Από την άλλη, οι θεατές πληρώνουν από το υστέρημά τους για να τους στηρίξουν. Ο αλληλοσεβασμός θα βοηθήσει να γίνει αυτή η σχέση ακόμα καλύτερη.

Λεία Βιτάλη, συγγραφέας

Τι μου αρέσει στην Αθήνα

Αγαπώ ό,τι έχει πάθος και είναι ροκ. Η Αθήνα είναι ροκ. Λατρεύω τις μεγάλες ουρές του κοινού έξω από τα μικρά θέατρα του κέντρου τα βράδια. Κι ύστερα μεζεδάκι στα Εξάρχεια, «Πειναλέων» ή «Σαλέρο», όπου μαζεύονται οι φίλοι κι οι γνωστοί. Τα μεσημέρια αγαπώ τη βόλτα από το πατρικό μου ψηλά στην Καρνεάδου μέχρι την πλατεία για καφέ ή μπίρες στη «Βιβλιοθήκη». Αλλά το καλύτερό μου είναι εκτός Αθηνών. Εδώ και κάποια χρόνια συγκατοικώ με τη θάλασσα της Ραφήνας. Κι όταν αναδύεται από μέσα της εκείνο το τεράστιο χρυσό ροκ φεγγάρι κάνω τη βόλτα από το σπίτι μου πάνω στην άμμο μέχρι το λιμάνι αγκαλιά μ’ ένα bloody mary, έτσι όπως έμαθα να το φτιάχνω παλιά από τον γνωστό Φώτη, του μπαρ «17».