Ο «Νίκι Λάουντα» του Κ. Βήτα

Τρέχουν με ταχύτητες που μπορεί να ξεπεράσουν τα 300 χλμ. την ώρα, η αδρεναλίνη χτυπάει κόκκινο και χάνουν έως και 3,5 κιλά λόγω των θερμοκρασιών που αναπτύσσονται στα γκραν πρι της Formula 1. Δεν είναι η σκληρή διαδικασία των πιλότων που σαγηνεύει τον Κωνσταντίνο Βήτα, αν και είναι φανατικός του αθλήματος. Η γοητεία για τον σημαντικό δημιουργό κρύβεται στο μικρό περιθώριο λάθους, στις απρόβλεπτες συγκρούσεις, στην οδύνη που καραδοκεί όταν όλα ανατρέπονται. Και πάλι, δεν είναι τα μοναδικά στοιχεία που τον οδήγησαν να δώσει το όνομα του Νίκι Λάουντα σε ένα ορχηστρικό κομμάτι που περιέχεται – μαζί με τα «Περίεργη ώρα», «Κόκκινο φως», «Σπατάλη», «Ητα Ο» – στο νέο του ΕP που κυκλοφορεί από την Puzzlemusik. Και εξηγεί: «Η διαδρομή ενός αυτοκινήτου της F1 θα μπορούσε ίσως να παραλληλιστεί με τη δική μου εσωτερική διαδρομή. Μια πορεία που μπορεί να έχει υψηλές ταχύτητες, πάθος, ένταση, έκρηξη, αλλά και στραπατσαρίσματα. Παρακολουθώ τη F1 από τότε που ήμουν παιδί και ο Νίκι Λάουντα ήταν ο αγαπημένος μου πιλότος. Οταν έγραψα αυτό το ορχηστρικό κομμάτι το βάφτισα σχεδόν αυθόρμητα. Η “Περίεργη ώρα” αποτελείται από συνθέσεις που γράφτηκαν το 2018, μεταφέρουν σημειώσεις και αποσπάσματα από τη ζωή γύρω και μέσα μου…». Αλλωστε, όπως έχει δηλώσει, η επαφή του με τον κόσμο της μουσικής εμπεριέχει την προσπάθειά του για εξέλιξη. Μέσα από μια ηχητική παραγωγή επιδιώκει – όσο βέβαια μπορεί να γίνει αυτό – να μεταφέρει μια ακατέργαστη δύναμη.

Από εκείνη την εποχή που υπήρχε μόνο η επιθυμία για να εκφραστεί μέσα από τη μουσική μέχρι την αυριανή συναυλία στο Piraeus Academy έχουν μεσολαβήσει σχεδόν 30 χρόνια. Και θα μπορούσε κανείς να σταχυολογήσει πολλές ωραίες στιγμές σε αυτή την πορεία που έχει ως σημάδια της τους Στέρεο Νόβα (Μιχάλης Δέλτα και Αντώνης Πι), προσωπική πορεία με σημαντικές προτάσεις, συναυλίες, DJs set, μουσική για παραστάσεις. Τίποτα όμως δεν θα είχε συμβεί αν ο Κωνσταντίνος Βήτα δεν είχε πάρει την απόφαση να αφοσιωθεί ολοκληρωτικά στη μουσική. «Μέχρι το 1992 που κυκλοφόρησε ο πρώτος δίσκος των Στέρεο Νόβα έκανα πάρα πολλές δουλειές. Ασχολήθηκα με τη ζωγραφική, εργάστηκα ως γραφίστας, σε τυπογραφείο. Αλλά όταν είδα ότι η δουλειά μας είχε ανταπόκριση, ότι κάποιους αφορούσε, με έκανε να δω τη συνέχεια με περισσότερη πίστη και αισιοδοξία. Κατάλαβα τότε ότι η μουσική είναι η φύση μου». Τα νούμερα των πωλήσεων στα οποία αναφέρεται ο Κωνσταντίνος Βήτα αφορούν περισσότερους από 40.000 δίσκους και κανείς δεν ξέρει πόσα ακόμη CD, αφού ήταν η εποχή που γινόταν η έκρηξη στο είδος.

Από τα δώρα της διαδρομή αυτής κρατάει πολλά. Ενα από αυτά είναι αυτή η ίδια ένταση της χαράς όταν μπαίνει στο στούντιο να ηχογραφήσει. «Στην ερώτηση βέβαια “Στούντιο ή συναυλία;” απαντάω με σιγουριά “Συναυλία”. Ακόμη και αν ξεχνώ τα λόγια σε πολλά τραγούδια – κυρίως σε εκείνα που είναι ραπ. Γελάω κι εγώ μαζί με το κοινό. Είναι πολύ διασκεδαστικό γιατί από κάτω μού φωνάζουν τα λόγια και δημιουργείται ένας ακόμη δίαυλος επικοινωνίας». Πώς βλέπει άραγε το μέλος του πιο επιδραστικού συγκροτήματος των 90s τη μουσική σκηνή σήμερα; «Τα πράγματα έχουν προχωρήσει, έχουν εξελιχθεί. Αλίμονο αν δεν συμβαίνει αυτό. Δυσκολεύομαι όμως να καταλάβω γιατί υπάρχουν τόσο πολλά αγγλόφωνα συγκροτήματα στην Ελλάδα. Πολλές φορές δυσκολεύομαι να καταλάβω από ποια χώρα είναι ένα γκρουπ, γιατί τα περισσότερα έχουν ξένα ονόματα».