Επιτέλους η Εθνική είναι του Αναστασιάδη

Η ισοπαλία που απέσπασε η Εθνική μας στη Βοσνία είναι ένα πολύ σημαντικό αποτέλεσμα για μια σειρά από λόγους. Η Εθνική μας δεν έχασε στην έδρα της ομάδας που θεωρείται ο βασικότερος αντίπαλός της στην προσπάθεια που κάνει για να προκριθεί στα τελικά του Euro του 2020. Γύρισε ένα ματς που ξεκίνησε με τον χειρότερο τρόπο: το 0-2 με το οποίο η ομάδα μας έχανε στο 15′ ήταν μάλλον κολακευτικό – το σκορ θα μπορούσε να είναι πιο βαρύ. Η ομάδα απέδειξε στη Βοσνία ότι έχει και βάθος: βοήθησε καθοριστικά στην ανατροπή του σκορ η τριάδα των παικτών που ήρθε από τον πάγκο – δηλαδή ο Μασούρας, ο Κολοβός και ο Κουλούρης. Επίσης και σε αυτό το ματς δεν φάνηκαν οι απουσίες: παίκτες όπως ο Μανωλάς, ο Μήτρογλου, ο Μάνταλος, ο Σταφυλίδης, ο Τοροσίδης, ο Πέλκας θεωρούνται βασικοί. Η Εθνική έδειξε ότι έχει έναν ηγέτη: ο Κώστας Φορτούνης, που για πρώτη φορά σκόραρε σε δυο συνεχόμενα ματς της Εθνικής, ήταν ο καλύτερος παίκτης της. Κυρίως, όμως, η Εθνική επιστρέφει από τη Ζένιτσα έχοντας δείξει ότι είναι πλέον μια κανονική ομάδα του Αγγελου Αναστασιάδη κι αυτό είναι το πιο βασικό. Τέτοια μεταμόρφωση προς το καλύτερο στη διάρκεια ενός ενενηντάλεπτου μπορεί να έχει μόνο μια ομάδα του Αναστασιάδη. Οχι στην Ευρώπη: στον κόσμο.

Φήμη

Ο Αναστασιάδης είχε πάντα τη φήμη του ανήσυχου προπονητή που παρεμβαίνει κατά τη διάρκεια ενός αγώνα – το κάνει όντως και ο λόγος που το κάνει συνήθως είναι για να διορθώσει τα λαθάκια του. Το χθεσινό ματς ήταν ένα κανονικό παιχνίδι του Αναστασιάδη. Ο προπονητής δεν είπε φυσικά στους παίκτες ότι πρέπει να μαζευτούν όλοι στην άμυνα και να διώχνουν την μπάλα πανικόβλητοι, όπως έκαναν στην αρχή του παιγνιδιού. Ούτε τους είπε να μην ακούν τον Βλαχοδήμο που τους φώναζε να πάνε τρεις στο τείχος, πριν ο Πιάνιτς εκτελέσει το φάουλ από το οποίο προήλθε το γκολ του 2-0. Ομως ο κόουτς παρουσίασε μια ομάδα που ήταν τόσο γεμάτη από στόπερ και κόφτες που ήταν αδύνατο να παίξει επιθετικό ποδόσφαιρο – αυτή την κακή προσέγγιση του προπονητή στο ματς παραλίγο να πληρώσει η Εθνική.

Διχάζει

Από την άλλη ο ίδιος προπονητής είχε το κουράγιο να αλλάξει τα πάντα στο δεύτερο ημίχρονο και να τελειώσει η ομάδα το ματς με πέντε κυνηγούς! Είπα το «κουράγιο»: λάθος μου. Δεν είναι θέμα κουράγιου: ο Αναστασιάδης πάντα έτσι κάνει. Εχει τον τρόπο να διορθώσει θεαματικά μια ομάδα, συνήθως γιατί η αρχική της ενδεκάδα αποδεικνύεται λάθος. Αυτός είναι και ο λόγος που συχνά διχάζει: αρκετοί εντυπωσιάζονται για τις παρεμβάσεις του την ίδια στιγμή που πολλοί δεν καταλαβαίνουν τις αρχικές επιλογές του. Κατά τη γνώμη μου δεν έχει νόημα να συζητάς για τις ικανότητές του: τον αποδέχεσαι για αυτό που είναι. Και ελπίζεις ότι ο τρόπος του θα έχει τα απαραίτητα αποτελέσματα, ώστε στο τέλος να του πεις μπράβο. Στη διάρκεια της διαδρομής καμία κριτική δεν έχει σημασία: έτσι κι αλλιώς ο Αναστασιάδης λάθη δεν αναγνωρίζει και αυτοκριτική δεν κάνει. Το είπε και μετά το τέλος του ματς της Εθνικής: «Τα παιδιά, όταν παίζουν όπως στα πρώτα είκοσι λεπτά αδικούν τον εαυτό τους». Το ότι αυτός εμφάνισε μια ομάδα με τρεις κόφτες και πέντε αμυντικούς λες και έπαιζε με τη Γαλλία του Εμπαπέ, δεν έχει καμία σημασία.

Πράξη

Ο Αναστασιάδης ήθελε να αναλάβει την Εθνική εδώ και πολλά χρόνια. Δεν υπάρχει έλληνας προπονητής που να πιστεύει στον έλληνα ποδοσφαιριστή πιο πολύ από αυτόν και όπου έχει δουλέψει ό,τι πέτυχε το πέτυχε γιατί στήριξε έλληνες παίκτες. Ο φόβος μου ήταν μήπως αρχίσει ξαφνικά να παριστάνει όχι τον πάτερ φαμίλια (τον ρόλο αυτό τον ξέρει καλά), αλλά τον μοντέρνο προπονητή που δεν έχει να ζηλέψει κάτι από τους ξένους κ.λπ. κ.λπ. Τον έβλεπα να τρέχει στα τηλεοπτικά κανάλια (αυτός που αν μπορούσε δεν θα πήγαινε ούτε σε συνεντεύξεις Τύπου), μάθαινα ότι στη θεωρία μιλούσε πιο πολύ για την Μπαρτσελόνα παρά για την Παναγιά, είδα ότι δεν πήρε μαζί του και κάποιους βασικούς συνεργάτες του και ομολογώ ότι φοβήθηκα μήπως αποφάσισε να δείξει ότι έχει γίνει κάποιος άλλος. Αλλά μετά το ματς με την Βοσνία ησύχασα: ο Αναστασιάδης είναι πάντα ο Αναστασιάδης και η Εθνική είναι πια μια ομάδα του Αναστασιάδη. Κανείς δεν ξέρει αν θα προκριθεί ή θα αποκλειστεί, αλλά τουλάχιστον είναι του Αγγελου. Υπάρχει κάποιος υπεύθυνος για την τύχη της.

Παραλίες

Τα δύσκολα βέβαια είναι μπροστά. Δεν αναφέρομαι στα παιχνίδια με την Αρμενία και την Ιταλία που είναι στο πρόγραμμα τον Ιούνιο, όταν και θα μαζευτούν οι διεθνείς από τις παραλίες για να αγωνιστούν: άλλα είναι τα δύσκολα. Αυτή η Εθνική προέκυψε και γιατί οι τραυματισμοί απλοποίησαν τη δουλειά του κόουτς. Η απουσία του Μάνταλου και του Πέλκα π.χ. είχε ως αποτέλεσμα να βρει χώρο ο Μασούρας και να αγωνιστεί η Εθνική για ένα μεγάλο διάστημα του παιχνιδιού με τη Βοσνία με κανονικά εξτρέμ: στα αριστερά έπαιξε ο Δώνης που κακώς τον ταλαιπωρούν χρησιμοποιώντας τον ως σέντερ φορ. Οταν επιστρέψουν οι τραυματίες θέλω να δω πώς θα το διαχειρισθεί το πράγμα ο προπονητής: το λέω γιατί τον καιρό του Μίκαελ Σκίμπε οι συμβουλές των τριγύρω (ότι δεν μπορεί να μένουν έξω οι παίκτες της ΑΕΚ και του ΠΑΟΚ) έδιναν και έπαιρναν! Ας ελπίσουμε πως και ο Αναστασιάδης, αλλά και ο Στέλιος Γιαννακόπουλος και ο Αγγελος Μπασινάς θα κρατήσουν τα αυτιά τους κλειστά. Διότι το ότι κάποιοι στην ΕΠΟ θα βρεθούν να τους θυμίσουν πόσο καλούς παίκτες έχουν ο ΠΑΟΚ και η ΑΕΚ είναι δεδομένο.

Αγιαξ

Η υποψία ότι για τις κλήσεις έχουν λόγο πάντα κι άλλοι, εκτός του προπονητή, ταλαιπωρεί γενικά τις Εθνικές ομάδες τα τελευταία χρόνια. Εγώ δεν πιστεύω ότι οι προπονητές υπάρχουν στις ομάδες γιατί κάνουν χάρες, αλλά άνθρωποι είναι και μπορεί να επηρεάζονται. Εγινε π.χ. μεγάλη φασαρία για το ότι στην Εθνική Νέων που αποκλείστηκε από τα τελικά του Πανευρωπαϊκού χάνοντας από τους Τσέχους υπήρχαν οκτώ παίκτες του ΠΑΟΚ. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι αυτό έγινε γιατί ο Γιάννης Γκούμας υπέκυψε σε συμβουλές: μιλάμε για έναν σοβαρότατο άνθρωπο. Αλλά οκτώ παίκτες σε Εθνική δεν είχε ούτε ο Αγιαξ του Κρόιφ. Και το ότι κάποιο λάθος έγινε φαίνεται από το ότι η Εθνική Νέων, μολονότι κέρδισε την πανίσχυρη Αγγλία, αποκλείστηκε με κάτω τα χέρια από τους Τσέχους…