Προπονητής, όχι κρουπιέρης

Το ποδόσφαιρο είναι ένα παιχνίδι, που παίζουν έντεκα εναντίον έντεκα και όλοι κρίνονται εκ του αποτελέσματος. Κερδίζεις; Ολα καλά κι όλα ωραία. Χάνεις; Ολα μαύρα κι άραχνα. Ρεφάρεις εκτός έδρας με τη Βοσνία, ενώ έχανες με 0-2; Γυρίζεις πίσω στην Ελλάδα στο άσπρο άλογο καβάλα. Το πώς και το γιατί, ποσώς ενδιαφέρουν. Αυτό που μετράει είναι ότι το «ελληνικό συγκρότημα» (όπως έλεγαν οι εκφωνητές της ΥΕΝΕΔ τον περασμένο αιώνα, που μας θύμισε ο Ντέμης Νικολαΐδης) ανέτρεψε αποτέλεσμα ύστερα από 17 χρόνια. Το πώς και το γιατί εμφανίστηκε αυτό το συνονθύλευμα των πρώτων 20 λεπτών ελάχιστους απασχόλησε. Εκτός αν θεωρείται a priori δεδομένο ότι κάθε φορά σε κάθε παιχνίδι θα είναι η Παναγιά μας. Θα βρίσκεται ένας διαιτητής σαν τον Ολλανδό να μας κάνει δώρο ένα πέναλτι για να μειώσουμε σε 1-2. Και στο επόμενο λεπτό να αποβάλλεται βλακωδώς ο καλύτερος ποδοσφαιριστής των άλλων.

Εξάρια

Αν ο βαθιά θρησκευόμενος Αναστασιάδης έχει εξασφαλίσει τη θεία χάρη, τότε κανένα πρόβλημα. Ο δρόμος προς τα τελικά του Γιούρο 2020 είναι ανοιχτός και τα σκυλιά δεμένα. Κι αφού έχει την πεποίθηση ότι «άλλος αποφασίζει για το αποτέλεσμα» (δηλαδή ο Θεός) μπορεί να κάνει ό,τι θέλει. Ποιος μπορεί να φέρει αντίρρηση στη μεταφυσική; Αν λοιπόν ο Σκίμπε κατέβαζε την Εθνική με τρία δεκάρια, ο Αγγελος έπαιξε με τέσσερα εξάρια. Εχοντας ξεκινήσει με τρεις στόπερ. Χωρίς εξτρέμ. Χωρίς σέντερ φορ. Με τον Φορτούνη απομονωμένο στην κορυφή της επίθεσης. Αυτός είναι ο Αγγελος. Ανέκαθεν. Πάντα θέλει να κάνει το διαφορετικό. Και στη συνέχεια ν’ αρχίζει τις παρεμβάσεις. Κι αν του κάτσει, να κερδίζει τις εντυπώσεις και να αποθεώνεται. Αυτό έκανε και στη Ζένιτσα. Δέκα παλικάρια κι ο Φορτούνης. Δεν μπαίνουμε στο γήπεδο για να παίξουμε ποδόσφαιρο. Αντιμετωπίζουμε τη Βοσνία, λες και είναι η Βραζιλία του Πελέ.

Τράπουλα

Ολοι τρέχουμε, όλοι μαρκάρουμε μπας και κρατήσουμε το μηδέν. Αποτέλεσμα; Οι αμυντικοί να κουτουλάνε μεταξύ τους. Τα χαφ να μην μπορούνε να κρατήσουνε την μπάλα (πολύ περισσότερο να την κατεβάσουνε) κι η πρωτοβουλία να ανήκει 100% στον αντίπαλο. Παίζοντας έτσι, πράγματι, εναποθέτεις τις ελπίδες σου στον Θεό. Οταν όμως κάνεις τέτοιες κουτουράδες, ακόμα και η Παναγιά, σηκώνει τα χέρια ψηλά. Δεν ασχολείται μαζί σου. Σε εγκαταλείπει. Εξού και το 0-2 στα πρώτα 15 λεπτά. Από κει και πέρα ο Αναστασιάδης άρχισε να ανακατεύει την τράπουλα. Κάτι που συνάδει με το επάγγελμα του κρουπιέρη και όχι του προπονητή, αλλά ας είναι. Και δεν αρκούσε βέβαια το ανακάτεμα. Πολύ περισσότερο βοήθησαν οι συγκυρίες. Τραβηγμένο πέναλτι υπέρ σου και αποβολή αντιπάλου ποδοσφαιριστή μέσα σε δυο λεπτά. Κι η αδυναμία της Βοσνίας να διαχειρισθεί το προβάδισμα.

Θάλασσα

Οι άλλοι ήτανε που γυρίσανε πίσω και μας δώσανε το γήπεδο να παίξουμε. Και πολύ περισσότερο από το 65 και μετά, όταν μείνανε με δέκα. Ή μήπως είχε άλλη επιλογή ο Αναστασιάδης; Να συνέχιζε δηλαδή και στο δεύτερο ημιχρόνιο με τέσσερα αμυντικά χαφ, ενώ έχανε με 0-2; Αν το έκανε θα έπρεπε να του πάρουν το διαβατήριο και να τον αφήσουνε στη Ζένιτσα. Οι αλλαγές σε τακτική και πρόσωπα δεν ήταν επιλογή. Ηταν μονόδρομος. Οταν το καράβι βουλιάζει και πέφτεις στη θάλασσα είσαι υποχρεωμένος να κολυμπήσεις. Για να σωθείς. Τέλος καλό, ωστόσο, όλα καλά. Καλή Σαρακοστή να έχουμε αφού ο κόουτς είναι θεοσεβούμενος και ξεκούραση μέχρι τον Ιούνιο. Οταν στις 8 και στις 11 του μήνα θα υποδεχτούμε στο ΟΑΚΑ (αφού στη Θεσσαλονίκη δεν θέλουν την Εθνική) Ιταλία – Αρμενία. Το ότι ο Αναστασιάδης θα κάνει κι άλλες κουτουράδες είναι δεδομένο. Νηστεία και προσευχή για να είναι κι αυτή τη φορά ο Θεός μαζί μας.