Με τον Πέτρο Κόκκαλη κατά της διαπλοκής

Εχουν παρέλθει ήδη δεκαετίες από την ημέρα που ο όρος «διαπλοκή» εισήλθε, από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, στο ελληνικό πολιτικό λεξιλόγιο. Στις περιπτώσεις που συνοδεύθηκε από συγκεκριμένα ονόματα, ένα από τα πρώτα εξ αυτών υπήρξε το επίθετο Κόκκαλης. Τώρα, ο… ορκισμένος εχθρός της διαπλοκής και της διαφθοράς, ο ΣΥΡΙΖΑ και προσωπικά ο Αλέξης Τσίπρας, πάνε αυτή τη συζήτηση ένα πολύ μεγάλο βήμα παραπέρα: ο Πέτρος Κόκκαλης, ο γιος του ιδρυτή της δυναστείας, Σωκράτη Κόκκαλη, όχι απλώς δεν αντιμετωπίζεται πια από την κυβέρνηση ως «διαπλεκόμενος», αλλά, αντιθέτως, προορίζεται μετά βαΐων και κλάδων για το ψηφοδέλτιό της στις ευρωεκλογές!

Πρόκειται για κίνηση που δίνει τη χαριστική βολή, εξ επαφής, στον κρόταφο του πάλαι ποτέ λεγόμενου «ηθικού πλεονεκτήματος» της Αριστεράς. Το οποίο, βέβαια, έτσι κι αλλιώς, έχει από καιρό κουρελιαστεί από τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ. Ομως, ακόμα και στο χαμηλότερο σημείο της ιστορίας του, το «ηθικό πλεονέκτημα», ακόμα κάτι σήμαινε, έστω για εκείνους τους επίμονους ρομαντικούς της Αριστεράς που έβλεπαν βέβαια την πραγματικότητα, αλλά που δεν ήθελαν μέσα τους να την αποδεχθούν. Τώρα, εκείνοι είναι που μένουν πριν από κάθε άλλον άναυδοι από το άκουσμα αυτού του ονόματος στην αριστερή κυβερνητική εκλογική λίστα. Είναι ο οριστικός ενταφιασμός όλης αυτής της, στην πραγματικότητα πάντοτε ψευδεπίγραφης, «ηθικής υπεροχής» της Αριστεράς από την ίδια την ηγεσία της.

Οπως είναι φυσικό, το θέμα έχει προκαλέσει θύελλα στις τάξεις της Αριστεράς. Τόνοι μελάνι έχουν χυθεί από αριστερές υπογραφές κατά της οικογένειας Κόκκαλη και του ρόλου της στη δημόσια ζωή. Ετσι, πολλοί αναρωτιούνται: αφού συγκυβέρνησαν επί τόσο καιρό με μία έκφραση της Ακρας Δεξιάς, τώρα τι θέλουν ένα όνομα που η κοινή γνώμη το συναντά επί τόσα χρόνια δίπλα στη λέξη διαπλοκή; Γιατί το κάνουν; Τι μπορεί να συμβαίνει που επιβάλλει μία τέτοια απόφαση – πολιτική αυτοκτονία σε ένα κόμμα που ήδη βρίσκεται υπό κατάρρευση; Πολλοί είναι επίσης εκείνοι που αναρωτιούνται τι θα είχε συμβεί σήμερα στην Ελλάδα αν ένα άλλο κόμμα, όπως λ.χ. η ΝΔ ή το ΠΑΣΟΚ, είχαν ανακοινώσει εκείνα μια τέτοια υποψηφιότητα. Δεν θα είχαν ξεσηκωθεί και οι πέτρες να φωνάζουν για το σύστημα που καταλήστεψε και κατέστρεψε την Ελλάδα, για τους κομματικούς κρατικοδίαιτους επιχειρηματίες και για το «μοίρασμα της πίτας» από τους διεφθαρμένους πολιτικούς που μας οδήγησε εδώ; Θα υπήρχε μεγαλύτερο όπλο στην εκλογική φαρέτρα της Αριστεράς από κάτι τέτοιο;

Ομως, στην πολιτική, ουδείς αυτοκτονεί. Ολα γίνονται για κάποιον λόγο. Και, εν προκειμένω, σίγουρα, αυτός δεν είναι η μάχη κατά της διαφθοράς και της διαπλοκής…