Πόλεμος από Τσίπρα στη διαπλοκή αγκαλιά με τον… Κόκκαλη

Ενα από τα πιο δυνατά συνθήματα του ΣΥΡΙΖΑ, αυτά που χρησιμοποίησε για να ανέβει στην εξουσία, ήταν ο αγώνας εναντίον της διαπλοκής. Το ίδιο αφήγημα ακολουθεί την κυβέρνηση ακόμα και σήμερα: «Η Ελλάδα του χθες, της χρεοκοπίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς, τελείωσε. Τον επίλογο τον έχει ήδη γράψει ο ελληνικός λαός» έλεγε τον περασμένο Ιούλιο από το βήμα της Βουλής ο Αλέξης Τσίπρας. Ομως η «Ελλάδα του χθες» εκπροσωπείται καλύτερα μέσα στα δικά του ψηφοδέλτια. Από χθες το βράδυ ο Πέτρος Κόκκαλης είναι και επισήμως υποψήφιος ευρωβουλευτής με τον ΣΥΡΙΖΑ. Κι αν η επιλογή δεν αποτελεί πρόβλημα για τον ίδιο, αποτελεί σίγουρα για το κυβερνών κόμμα, που αποχαιρετά, για άλλη μία φορά, το ηθικό του πλεονέκτημα.

Η ανακοίνωση της Κουμουνδούρου επιβεβαίωσε το φλερτ που υπήρχε στον αέρα. Η συμμετοχή του Κόκκαλη στο ευρωψηφοδέλτιο ακούγεται σε δημοσιογραφικά και πολιτικά πηγαδάκια εδώ και περίπου τρεις μήνες. Τόσους όσους χρειάστηκε το Μέγαρο Μαξίμου για να πάρει την απόφασή του. Σύμφωνα, δε, με πληροφορίες, τη συζήτηση με τον επιχειρηματία είχε αναλάβει ο υπουργός Επικρατείας Χριστόφορος Βερναρδάκης. Στελέχη της αντιπολίτευσης, στο άκουσμα της είδησης, υποστήριζαν χθες πως ο ΣΥΡΙΖΑ θέλει να θυμίσει την αριστερή ιστορία της οικογένειας Κόκκαλη – και μαζί, τις δικές του αριστερές ρίζες για όσους παραπονιούνται στη θέα των «γεφυρών» και των πασοκογενών που το τελευταίο διάστημα περνούν την πόρτα του κόμματος. Ο απόγονος του σημαντικού γιατρού που ασκούσε την επιστήμη του αφιλοκερδώς, που αποτέλεσε υπουργός της Κυβέρνησης του Βουνού και ήταν καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του εμβληματική προσωπικότητα για την Αριστερά, ίσως θεωρήθηκε η πιο σωστή λύση για κάτι τέτοιο.

Κάποιοι το πήγαν ένα βήμα παρακάτω, θυμίζοντας πως στο πακέτο υπάρχει ακόμα ένα μέλος της οικογένειας, το οποίο ήταν το μυαλό πίσω από τη δημιουργία ενός εκ των μεγαλύτερων επιχειρηματικών ομίλων στην Ελλάδα, ασχολήθηκε ενεργά με το ποδόσφαιρο και συνδέθηκε στενά με τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ – τόσο στενά, που για ένα κομμάτι της κοινής γνώμης ταυτίστηκε με τα στελέχη που έδρασαν στο παρασκήνιο και θεωρήθηκαν ο ορισμός της διαπλοκής. Αυτούς τους ίδιους που η κυβέρνηση επιχείρησε να εργαλειοποιήσει εναντίον των πολιτικών της αντιπάλων, με σκοπό την κυριαρχία στον προοδευτικό χώρο. «Μιλάνε όλοι, μιλάει και η αρχηγός του κόμματος του Γιάννου, του Ακη και του Τσουκάτου» σχολίαζε μόλις πριν από λίγες ημέρες το Γραφείο Τύπου του ΣΥΡΙΖΑ για την επικεφαλής του Κινήματος Αλλαγής. Ομως οι ίδιοι κανόνες δεν ισχύουν για όλους.

Σύγχυση. Από τον Πέτρο Κόκκαλη έως τη Μυρσίνη Λοΐζου, η ιστορία του συριζαϊκού ψηφοδελτίου δείχνει και το μπέρδεμα που υπάρχει αυτήν τη στιγμή εντός του κυβερνητικού στρατοπέδου. Ενα κόμμα εναντίον της διαπλοκής, μόνο όταν η «διαπλοκή» δεν συντάσσεται μαζί του. Ενα κόμμα εναντίον της οικογενειοκρατίας, που ποντάρει την επιτυχία του ευρωψηφοδελτίου του σε βαριά ονόματα, ανεξαρτήτως του αν αξίζουν ή όχι – και όποιο του βγει. Ενα κόμμα που έχει ρίξει όλο το βάρος του στρατηγικού του σχεδιασμού στο άνοιγμα προς την Κεντροαριστερά, στηριζόμενο όμως στην κακή πλευρά της ιστορίας της. Και ένα κόμμα που, μπροστά στην πιθανότητα μιας μεγάλης ήττας στις κάλπες που έρχονται, κάνει τη μια λάθος κίνηση μετά την άλλη.

Τα αφηγήματα έχουν πάντα ένα τέλος – και στον «πόλεμο εναντίον της διαπλοκής» έχει από καιρό μπει τελεία. Οπως κι αν το δει κανείς, η επιλογή Κόκκαλη δεν αλλάζει απολύτως τίποτα στον τρόπο που πολιτεύεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Είναι, απλά, άλλη μία ημέρα στο γραφείο.