Γαλάζια «γέφυρα» στο Κέντρο

Παλιά, προ κρίσης, στην πολιτική ιδιόλεκτο χαρακτηριζόταν «μεσαίος χώρος». Σήμερα αποκαλείται «Κέντρο», ενίοτε και «Κεντροαριστερά». Οπως, όμως, κι αν επιλέγει κανείς να ονομάσει τη συγκεκριμένη δεξαμενή ψηφοφόρων, εκείνο που δεν αλλάζει είναι ο διακαής πόθος των μεγάλων κομμάτων να βουτήξουν σε αυτήν. Τόσο ο ΣΥΡΙΖΑ όσο κι η ΝΔ έχουν αποφασίσει να απευθυνθούν στους κεντρώους προκειμένου να αυξήσουν τα ποσοστά τους. Ο μεν με κινήσεις τύπου Γέφυρα, η δε μια συντονισμένη προσπάθεια να ρίξει γέφυρες στο κεντροαριστερό εκλογικό σώμα και σε στελέχη του χώρου. Για την αξιωματική αντιπολίτευση, πάντως, τα ανοίγματα στο Κέντρο δεν είναι απλός τακτικισμός. Αντίθετα, βρίσκονται πια στον πυρήνα της στρατηγικής της.
Σύμφωνα με μια διαδεδομένη στη γαλάζια έδρα πεποίθηση η ΝΔ μεγάλωνε, κέρδιζε δηλαδή τις εκλογές, μόνο όταν κατόρθωνε να πείσει τους ψηφοφόρους του Κέντρου. Εξού και η ρητορική του κόμματος έχει προσαρμοστεί εδώ και καιρό στο ύφος που εκφράζει, όπως λένε αρκετά από τα στελέχη του, το νυν αρχηγό του. Ενόψει των προγραμματισμένων εκλογικών αναμετρήσεων, π.χ., έχει αποφασιστεί να δίνεται έμφαση σε ζητήματα οικονομίας, στην – όπως την αποκαλούν στην Πειραιώς – «παραγωγική Ελλάδα», επειδή στην ανάλυσή τους αυτά είναι τα θέματα που πρωτίστως απασχολούν τους μετριοπαθείς ψηφοφόρους του Κέντρου.

Η ΓΛΩΣΣΑ ΤΩΝ ΣΥΜΒΟΛΙΣΜΩΝ. Πέρα από το φόκους στην ατζέντα των κεντρώων, το στενό προεδρικό επιτελείο έχει καταλήξει πως χρειάζονται και κινήσεις που παράγουν συμβολισμούς οι οποίοι «γράφουν» θετικά στους εν λόγω ψηφοφόρους. Σε αυτό το πλαίσιο εντάσσεται ακόμη και η εισήγηση του Κυριάκου Μητσοτάκη, την Πέμπτη, στην εσωκομματική διαδικασία του ΕΛΚ με θέμα τον Βίκτορ Ορμπαν. Ο πρόεδρος της ΝΔ έδωσε ιδιαίτερη έμφαση, λένε συνεργάτες του, στις αξίες της ελευθερίας και της δημοκρατίας, που είναι θεμελιώδεις για την Ενωση «γιατί δεν προσβλέπει στις ψήφους ενός ορμπανικού ακροατηρίου». Οπου ορμπανικού βλέπε ακροδεξιού.
Οι γέφυρες στο Κέντρο, βέβαια, δεν χτίζονται μόνο με συμβολικές ενέργειες. Στα θεμέλιά τους χτίζονται, για να το πούμε και με μια μεταφορά από το γνωστό δημοτικό τραγούδι, και άνθρωποι. Πολύ πριν κάνει μεταγραφές βουλευτών από το Κέντρο, όπως τους Ιάσονα Φωτήλα, Κατερίνα Μάρκου και Χάρη Θεοχάρη, ο Μητσοτάκης είχε επιλέξει για τις θέσεις στενών του συμβούλων ανθρώπους σαν τον ακαδημαϊκό και καθηγητή Συνταγματικού Δικαίου, Γιώργο Γεραπετρίτη, ο οποίος στο παρελθόν υπήρξε στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου. Ή τον καθηγητή Οικονομικής Ανάλυσης Θόδωρο Πελαγίδη, τον οποίο οι γνωρίζοντες πολιτογραφούσαν ως «βενιζελικό». Ταυτόχρονα, το κόμμα έχει ήδη ανακοινώσει τα ονόματα αρκετών υποψηφίων βουλευτών του που προέρχονται από τον κεντρώο χώρο. Πιο πρόσφατο παράδειγμα ο πρώην ποταμικός εκπρόσωπος Τύπου Δημήτρης Τσιόδρας που κατεβαίνει στην Α’ Αθηνών με τη ΝΔ, ενώ αναμένεται και η ανακοίνωση των Γρηγόρη Ψαριανού και Γιώργου Αμυρά.

ΣΤΕΛΕΧΗ ΜΕ ΕΜΠΕΙΡΙΑ. Οι πιο μυημένοι στα νεοδημοκρατικά διατείνονται ότι το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης επιθυμεί να εντάξει στους κόλπους του – όχι απαραίτητα με την τυπική του όρου έννοια, δηλαδή με την απόκτηση της κάρτας μέλους – στελέχη που σχετίζονταν με κάποιο τρόπο με τη διακυβέρνηση Σημίτη. Σε αντίθεση, μάλιστα, με τον ΣΥΡΙΖΑ που προσηλυτίζει ανθρώπους από τον προσωπικό κύκλο του πρώην πρωθυπουργού, η ΝΔ φαίνεται να επιθυμεί να πλησιάσει ανθρώπους με εμπειρία στη διαχείριση της εξουσίας. Τα ονόματα που ακούγονται πιο συχνά – χωρίς, ωστόσο, να επιβεβαιώνονται επισήμως – είναι της Αννας Διαμαντοπούλου, του Γιώργου Φλωρίδη και του Μιχάλη Χρυσοχοΐδη.
Η ΝΔ κινείται και σε τοπικό επίπεδο. Στην Κρήτη, φέρ’ ειπείν, το «νησί της δημοκρατικής παράταξης», όσοι ασχολούνται με τα δημοσκοπικά ποσοστά του κόμματος επιμένουν πως πλέον παρατηρούν εισροές από το ΠΑΣΟΚ προς τη ΝΔ. Τις αποδίδουν όχι μόνο στη ρητορική τους ή στην καταγωγή του Μητσοτάκη, αλλά και στο γεγονός πως έχουν κατορθώσει να προσελκύσουν στελέχη του ΠΑΣΟΚ. Οπως, ας πούμε η Θεανώ Βρέντζου, που είναι υποψήφια στο Ηράκλειο. Και ως φαίνεται δεν θα είναι η μόνη πρώην πράσινη που θα βαφτεί γαλάζια.