«Κανείς μας δεν θα βγει ζωντανός!»

Ο Ουσέινου Σάι είναι ένας 47χρονος οδηγός σχολικού λεωφορείου στο Μιλάνο με καταγωγή από τη Σενεγάλη. Αποφάσισε να κάνει μια σφαγή. ‘Η να απειλήσει. Τώρα λέει ότι ήθελε απλά να κάνει «μια κίνηση διαμαρτυρίας για τους χιλιάδες Αφρικανούς που χάνουν τη ζωή τους στη Μεσόγειο στην προσπάθεια να φθάσουν στην Ευρώπη». Αποφάσισε να βάλει φωτιά στο σχολικό που οδηγούσε και στο οποίο επέβαιναν 51 12χρονοι μαθητές και τρεις δάσκαλοι. Ολοι σώθηκαν χάρη στην ψυχραιμία που επέδειξαν.

Ο Σάι αγόρασε μπιτόνια με πετρέλαιο, στουπιά και καλώδια και έφτιαξε ένα βίντεο στο οποίο έλεγε «θα ακούσετε για μένα», το οποίο έστειλε σε φίλους του. Το πρωί της Τετάρτης μετέφερε τους μαθητές από την Κρεμόνα πίσω στο σχολείο τους στο Μιλάνο. Κάποια στιγμή έβγαλε ένα μαχαίρι και ζήτησε από τους καθηγητές να δέσουν με τα καλώδια τα χέρια των μαθητών. Εκείνοι ξαφνιάστηκαν, αλλά αποφάσισαν να υπακούσουν. Εδεσαν σφιχτά τα χέρια των παιδιών στις πρώτες θέσεις, αλλά καθώς προχωρούσαν προς τα πίσω άρχισαν να τα δένουν πιο χαλαρά. Ο οδηγός φώναξε στους μαθητές να πετάξουν τα κινητά τους στο πάτωμα, όμως δύο πιτσιρικάδες τα έκρυψαν στις τσέπες του μπουφάν τους. Ο Ρικάρντο πήρε τηλέφωνο την αστυνομία, «μας έχουν απαγάγει με το πούλμαν, βοηθήστε μας» είπε. Ο Ράμι, γιος μεταναστών από το Μαρόκο, πήρε τηλέφωνο τον πατέρα του, προσπάθησε με σιγανή φωνή να του περιγράψει τι συμβαίνει και τον ρώτησε: πιστεύεις ότι είναι αστείο ή πραγματικότητα; Οι γονείς, τρελαμένοι από ανησυχία, πήραν κι αυτοί την αστυνομία.

Μέσα στο λεωφορείο επικρατούσε πανικός. Ο οδηγός είχε ποτίσει στουπιά με πετρέλαιο και τα είχε σφηνώσει στα παράθυρα ώστε, όπως είπε στα παιδιά, «να καούν τα πάντα». Κρατούσε έναν αναπτήρα και απειλούσε: «Εδώ θα πεθάνουμε όλοι. Κανείς μας δεν θα βγει ζωντανός. Οπως τα τρία κορίτσια μου που πνίγηκαν σε μια βάρκα που προσπαθούσε να διασχίσει τη Μεσόγειο». Η αστυνομία αντέδρασε γρήγορα. Τα περιπολικά εντόπισαν το λεωφορείο και οι αστυνομικοί έστησαν οδοφράγματα. Ο Σάι ήθελε να πάει στο αεροδρόμιο του Λινάτε για να πετάξει από εκεί για την πατρίδα του. Είχε ήδη ρίξει πετρέλαιο παντού στο πάτωμα. Πήρε δίπλα του ένα παιδί που καθόταν στην πρώτη σειρά. Στο πρώτο οδόφραγμα δεν σταματά και αγνοεί τα σήματα των καραμπινιέρων. Τα παιδιά όταν βλέπουν τους αστυνομικούς με προτεταμένα όπλα τους κάνουν νόημα να μην πυροβολήσουν και τους δείχνουν τα στουπιά με το πετρέλαιο – όλα μπορεί να γίνουν παρανάλωμα του πυρός μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Κάποιοι μαθητές αρχίζουν να κλαίνε, η κατάσταση είναι πολύ σοβαρή, η μυρωδιά από το πετρέλαιο βαριά και ο αναπτήρας ακόμα στα χέρια του Σάι. Αυτό δεν είναι videogame, είναι η πραγματικότητα.

Τελικά το λεωφορείο σταματά στο επόμενο οδόφραγμα. Δύο περιπολικά σταματούν στο πλάι του λεωφορείου, οι αστυνομικοί δεν δίνουν χρόνο στον δράστη, ανοίγουν την πόρτα του λεωφορείου και ορμάνε μέσα, προσπαθούν να μιλήσουν στον Σάι, να του αποσπάσουν την προσοχή. Τα παιδιά φωνάζουν και την ίδια στιγμή άλλοι καραμπινιέροι σπάνε τα πίσω παράθυρα και καλούν τα παιδιά να βγουν. Εκείνη τη στιγμή ο οδηγός αφήνει τον αναπτήρα να πέσει στο πάτωμα. Εμφανίζονται οι πρώτες φλόγες, η σκέψη ότι όλα μπορεί να τελειώσουν εκεί περνά από το μυαλό των καθηγητών.

Τα παιδιά μπορεί να είναι τρομαγμένα, αλλά είναι και αποφασισμένα να ζήσουν. Ενστικτωδώς πηγαίνουν προς το πίσω μέρος και βγαίνουν γρήγορα από τα σπασμένα παράθυρα. Οσοι είναι πια έξω φωνάζουν στους φίλους τους να βιαστούν, ουρλιάζουν, ενώ ο καπνός αρχίζει και γίνεται πιο πυκνός. Μια μαθήτρια ακούγεται να φωνάζει «Σ’ αγαπώ» – ίσως στη μητέρα της, ίσως σε φίλη της, ίσως στη ζωή. Ολοι έχουν βγει έξω.

Πώς αισθάνεσαι; ρώτησε χθες ο δημοσιογράφος της «Reppublica» ένα από τα παιδιά, τον Ανταμ. «Είμαι ανήσυχος, αλλά και λίγο χαρούμενος». Χαρούμενος, γιατί; «Γιατί μάθαμε να επιβιώνουμε». Οπως είπε και ο εισαγγελέας του Μιλάνου, «θα μπορούσε να ήταν μια σφαγή. Τελικά όμως ήταν ένα θαύμα».