Ο Θανάσης όλων των Παναθηναϊκών

Oύτε έναν χρόνο δεν άντεξαν μακριά τα τρία αδέρφια…

Είχαν αποχαιρετήσει τον Ιούνιο του 2016 την αδερφή τους, Βασιλική Παναγούλια και ύστερα άρχισαν να παίρνουν σειρά ο ένας μετά τον άλλον: ο Κώστας στις 29 Απριλίου, ο Παύλος στις 10 Ιουνίου (ανήμερα την 31η επέτειο από την εκλογή του στην προεδρία του ερασιτέχνη Παναθηναϊκού) και χθες ο Θανάσης…

«Ο Θανάσης, ο ένας από σας», όπως συστηνόταν βροντωδώς προς τους φιλάθλους του Παναθηναϊκού κάθε φορά που το απαιτούσαν οι περιστάσεις για να υποδηλώσει (όχι την παρουσία του, αλλά) τη διαχρονική και άρρηκτη σχέση του μαζί τους. Εάν μάλιστα μπορούσε, θα έγραφε στις παλιές του τις… γραβάτες το πρωτόκολλο και έμπλεος υπερηφάνειας (όπως συνήθιζε να λέει) θα καθόταν μαζί τους στην εξέδρα…

Επίτηδες αναφέρω τις γραβάτες του διότι αυτές πια δεν ήταν ενδυματολογικά αξεσουάρ, αλλά (ο ίδιος τις θεωρούσε) έργα τέχνης: διακοσμημένες με καρτούν, ασορτί με τα σακάκια και τα καμιλό παλτό του, στοιχεία ταυτότητος μιας καλτ φυσιογνωμίας, που άφησε έντονο αποτύπωμα στο ελληνικό αθλητικό γίγνεσθαι.

Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος έφυγε για τον απάνω κόσμο χθες το πρωί σε ηλικία 88 ετών, ύστερα από νοσηλεία δυο μηνών στη Μονάδα Εντατικής Θεραπείας του νοσοκομείου «Υγεία». Διακομίσθηκε εκεί και παρέμεινε σε καταστολή, δυο ημέρες πριν από την ονομαστική γιορτή του με βαρύ θρομβωτικό αγγειακό εγκεφαλικό επεισόδιο από το οποίο δεν μπόρεσε ποτέ να συνέλθει.

Πάντα δίπλα στον Παύλο

Με καταγωγή από τη Σελλασία του νομού Λακωνίας, μεγαλωμένος στην Αθήνα, τρίτο παιδί του Δημήτρη Γιαννακόπουλου, βρισκόταν πάντοτε στο πλευρό του Παύλου, τόσο στον Παναθηναϊκό, όσο και στις οικογενειακές επιχειρήσεις και κυρίως στη φαρμακοβιομηχανία ΒΙΑΝΕΞ: πάντοτε δίπλα και συνήθως πίσω, αλλά όποτε αποφάσιζε να βγει μπροστά γινόταν σκέτος «Τυφώνας», όπως ήταν το παρατσούκλι, που του κόλλησε ο δημοσιογράφος Παντελής Διαμαντόπουλος μέσα από τη στήλη του στην εφημερίδα «Φως των Σπορ».

Ενας τυφώνας, που τα σάρωνε όλα με την ορμητικότητα και τις εκρήξεις του, όντας το alter ego του Παύλου, ακόμη και όταν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού φώναζαν στη διάρκεια των αγώνων μπάσκετ το σύνθημα «Παύλο θεέ, πάρε την ΠΑΕ»…

Τότε ο Παύλος (για να μη φέρει σε δύσκολη θέση τους Βαρδινογιάννηδες) έκανε νεύματα με τα χέρια του προς τα κάτω και την ίδια στιγμή μερικές θέσεις παραδίπλα ο Θανάσης κούναγε τα χέρια του προς τα πάνω για ν’ ανέβει η ένταση!

Εκτός από τη θητεία στον μπασκετικό Παναθηναϊκό από το 1987 έως το 2012, όταν μαζί με τον αδερφό του παρέδωσαν τα ηνία στον γιο του Παύλου, Δημήτρη, ο Θανάσης υπήρξε επίσης πρόεδρος τόσο του ερασιτέχνη συλλόγου από το 1999 έως το 2009, όσο και του τμήματος βόλεϊ, ενώ ενεπλάκη στο πολυμετοχικό σχήμα της ΠΑΕ και διετέλεσε αντιπρόεδρος της ΕΠΟ και πρόεδρος του Ρουφ.

Μικρός το δέμας, αλλά γίγας κι ελόγου του στην ψυχή και στα συναισθήματα ο Θανάσης Γιαννακόπουλος άφησε ένα τεράστιο κενό τόσο στη σύζυγο και στην κόρη του, όσο και σε όλο το κάδρο του ελληνικού αθλητισμού και της κοινωνίας. Η εικόνα του οδυρμού του (που μάλιστα μεταδόθηκε σε εθνικό δίκτυο) στις 17 του περασμένου Ιουνίου, μετά τον πέμπτο τελικό Παναθηναϊκός – Ολυμπιακός, όταν αφιέρωσε με λυγμούς την κατάκτηση του τίτλου στον Παύλο έμοιαζε με σκηνή αρχαίας τραγωδίας και μένει ανεξίτηλα χαραγμένη στην πράσινη συλλογική μνήμη την οποία ο ίδιος φρόντισε να εμπλουτίσει με μοναδικές στιγμές σε όλη τη διαδρομή του…

Από τα δυο εμφράγματα που έπαθε από την αγωνία του σε ματς του Παναθηναϊκού μέχρι τις συχνές καθόδους του από την εξέδρα προς τον πάγκο και τον αγωνιστικό χώρο για να κρούσει τον κώδωνα του κινδύνου, όπως συνέβη πλείστες όσες φορές με τελευταία εξ αυτών στις 14 του περασμένου Δεκεμβρίου στο φινάλε του ματς με την Νταρουσάφακα…

«Θα σας κλέψω τον Ελληνιάδη»!

Από το «είμαι αντι-Ολυμπιακός» όπως αυτοσυστηνόταν και τους τσακωμούς του με τους Αγγελόπουλους μέχρι τις αγκαλιές τους και την απειλή του «θα σας κλέψω τον Ελληνιάδη και να δω τι θα κάνετε»…

Από την αγωνιώδη προσπάθεια και την υπόσχεση που έδωσε στη μητέρα του Σπανούλη για να επιστρέψει ο Βασίλης (μετά τη θητεία του στους Ρόκετς) στον Παναθηναϊκό μέχρι το συγκινητικό αγκάλιασμά τους στη λήξη του πρώτου ημιχρόνου στον περυσινό πέμπτο τελικό…

Από το δώρο αξίας δύο εκατομμυρίων δολαρίων που έκανε το 2006 με τη μεταγραφή του Τόνι Ντελκ, τον οποίο μάλιστα δεν ήθελε ο Ομπράντοβιτς, μέχρι το κλάμα του τέσσερις μήνες νωρίτερα, όταν ο Αλβέρτης αστόχησε στο τελευταίο σουτ του τρίτου αγώνα των πλέι οφ με την Ταουγκρές…

Από το «ο Θεός αργάει, αλλά δεν ξεχνάει», που είπε το 2005 στη Μόσχα, έως τη δημόσια ομολογία του ότι «το να μην πάω στο γήπεδο όταν παίζει ο Παναθηναϊκός είναι σαν να λείπει ο παπάς από την εκκλησία στην κυριακάτικη λειτουργία»…

Από το «είμαι φόλα Παναθηναϊκός και θα πεθάνω για τον Παναθηναϊκό» μέχρι το «όταν θα ‘ρθει εκείνη η ώρα, θέλω να με θάψουν με την πράσινη σημαία με το τριφύλλι»…

Ασφαλώς θα γίνει το θέλημά του: με αυτή την πράσινη σημαία η οποία από χθες κυματίζει μεσίστια στον ιστό του Παναθηναϊκού θα ταφεί την ερχόμενη Τρίτη στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών, ενώ η σορός του θα εκτίθεται σε λαϊκό προσκύνημα από τις 8.30 το πρωί στη Μητρόπολη Αθηνών, όπου στις 14:00 θα ψαλεί η νεκρώσιμος ακολουθία…