Θα μας λείψεις, Θανάση…

Οχι, δεν τον γνώριζα προσωπικά. Ενα γεια φευγαλέο είχαμε και μέχρι εκεί. Οι δρόμοι μας ουδέποτε συναντήθηκαν και μολονότι αγαπώ το μπάσκετ, δεν  μου έλαχε να κάνω ρεπορτάζ Παναθηναϊκού. Αλλά τον Θανάση Γιαννακόπουλο δεν χρειάζεται να τον έχεις συναναστραφεί. Τον έβλεπες στα γήπεδα, στην τηλεόραση, στις δημόσιες εμφανίσεις του. Και καταλάβαινες πολλά. Αν όχι τα πάντα. Ασφαλώς και θα λείψει σε όλους και σε μένα προσωπικά…

Θα μας λείψει γι’ αυτή την ωραία τρέλα που κουβαλούσε μέσα του. «Μα τι κάνει αυτός; Γιατί δεν αφήνει το κύπελλο στους παίκτες; Αυτός το κατέκτησε;» αναρωτιόμασταν οι περισσότεροι στο γραφείο όταν βλέπαμε τον αξέχαστο πλέον παράγοντα να σηκώνει πρώτος πρώτος τα τρόπαια της ομάδας του. Σταδιακά και σχετικά γρήγορα, αντιληφθήκαμε το προφανές: δεν το έκανε για ένα κομμάτι δόξας. Ούτε ήθελε να κλέψει τη δημοσιότητα από τους πρωταγωνιστές. Απλά ένιωθε οπαδός που βρέθηκε κοντά στο παρκέ και αξιοποίησε την ευκαιρία που του δόθηκε να χαϊδέψει μια κούπα. Τόσο απλά.

Θα μας λείψει για τις εντυπωσιακές του εκρήξεις που όλοι… αγαπήσαμε. Μα, ήταν τόσο χαριτωμένο να βλέπεις έναν άνθρωπο μεγάλης ηλικίας και ταυτόχρονα με πάθος εφήβου να κατεβαίνει τα σκαλιά του ΟΑΚΑ και να διαμαρτύρεται στους διαιτητές. Αφήστε που μετά συνήθως ζητούσε συγγνώμη!

Θα μας λείψει για την άδολη αγάπη του σε μια ομάδα. Γιατί ελάχιστοι στις μέρες μας, κυρίως άνθρωποι με υψηλή θέση στην κοινωνία, μπορούν να τσαλακώσουν το προφίλ τους και να παραδεχθούν την αρρώστια τους με κάτι. Ο Θανάσης Γιαννακόπουλος στο γήπεδο ήταν «ένας από εσάς» όπως έλεγε συχνά πυκνά στους οπαδούς του Τριφυλλιού. Οσον αφορά το «να με θάψετε με τη σημαία του Παναθηναϊκού», πιο γλυκιά ευχή – εντολή δεν έχω ακούσει!

Θα μας λείψει για τις στυλιστικές του επιλογές. Ναι, δεν ήταν πάντα στη μόδα οι γραβάτες με τα λαχούρια ή οι πολύχρωμες που κοσμούσαν την γκαρνταρόμπα του. Ωστόσο, αποτέλεσαν για χρόνια το σήμα κατατεθέν του.

Θα μας λείψει για την αγάπη που έδινε και έδειχνε προς όλα τα μέλη της οικογένειάς του. Οταν προ ολίγων ετών ψυχράνθηκε με τον ανιψιό του, τον Δημήτρη, ένα οχυρό πολύ υψηλό στα δικά μου μάτια, αυτό της οικογένειας, δέχθηκε ισχυρό κλονισμό. Γρήγορα, όμως, τα βρήκαν και άλλωστε μιλάμε για κρίκους μιας πράσινης αλυσίδας που ουδέποτε έπαψε να είναι ισχυρή. Ολοι οι Γιαννακόπουλοι ήταν ένα σώμα και μια ψυχή!

Θα μας λείψει για την παρουσία του στις συνεδριάσεις διαφόρων οργάνων. Τα του μπάσκετ είναι πρόσφατα και τα γνωρίζουμε όλοι. Οταν όμως ως σύμβουλος της ΕΠΟ πήγαινε στην ΕΠΑΕ, γνώριζε επακριβώς τι και γιατί θα το ψηφίσει. Ουδείς μπορούσε να τον κοροϊδέψει ή να του εξηγήσει το παραμικρό. Τα γνώριζε όλα.

Θα μας λείψει για όλα αυτά και για χιλιάδες περισσότερα. Τυχαία τον αγάπησαν και τον αποχαιρετούν με δάκρυα στα μάτια οπαδοί όλων των ομάδων;