Πλησιάζουμε το ελληνικό Χέιζελ

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει σημασία το αδίκημα αν το άλλοθι είναι καλό. Είναι αρκετό όμως αυτό; Σύμφωνα με τη θεωρία της εγκληματολογίας, ο ένοχος πρέπει να έχει επίσης κίνητρο, τα μέσα και την ευκαιρία.

Ας ξεκινήσουμε από το πρώτο. Είμαι φανατικός οπαδός του Παναθηναϊκού. Πονάω την ομάδα, στενοχωριέμαι που από πρωταγωνίστρια κατάντησε κομπάρσος, που έπαψε εδώ και χρόνια να είναι η καλύτερη εκπρόσωπος του ελληνικού ποδοσφαίρου στην Ευρώπη.

Κι εγώ τι κάνω; Της δίνω μία και πάει ακόμα πιο κάτω. Γιατί; Ποιο είναι το κίνητρο; Για τη διερεύνησή του πρέπει να  ασχοληθεί το εγκληματολογικό της αστυνομίας και όχι η Σούπερ Λίγκα, η ΕΠΟ, το υφυπουργείο. Το γεγονός ότι επιτέθηκαν μια χούφτα τσογλάνια στον πάγκο του Ολυμπιακού ήταν προσχεδιασμένο και για συγκεκριμένο σκοπό.

Ποιος επωφελείται από τη συγκεκριμένη δράση; Ποιος θα είναι ο κερδισμένος αν, για παράδειγμα, ο Παναθηναϊκός πέσει κατηγορία; Ποιος θα τον αγοράσει «μπιτ παρά» και στη συνέχεια θα εξυπηρετήσει τα συμφέροντά του; Αν έχουμε σοβαρό κράτος, η συγκεκριμένη υπόθεση πρέπει να ερευνηθεί σε βάθος. Να ταυτοποιηθούν τα καλόπαιδα από το κλειστό κύκλωμα του Ολυμπιακού Σταδίου και στη συνέχεια να αναζητηθεί με ποιους ήρθαν σε επαφή, αν εκτέλεσαν συμβόλαιο, αν πήραν χρήματα και πόσα;

Οποιος πιστεύει σήμερα πως τα επεισόδια έγιναν από «αγανάκτηση» ή απλώς ως αντίδραση για την πολιτική του Γιάννη Αλαφούζου πλανάται πλάνην οικτρά.

Ας συνεχίσουμε με τα «μέσα» και την «ευκαιρία». Αποτελεί κοινή θέση πως η αστυνομία ήταν για μια ακόμα φορά απούσα. Δεν γνωρίζω τον επιχειρησιακό σχεδιασμό. Εκ του αποτελέσματος ωστόσο αντιλαμβανόμαστε πως κάποιοι δεν έκαναν σωστά τη δουλειά τους.

Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση με την αστυνομία σύντομα θα έχουμε ένα ελληνικό Χέιζελ. Θα γράφουμε ιστορίες για τον πατέρα που πέθανε αγκαλιά με το παιδί του και τον νεαρό που πήγε για πρώτη φορά στο γήπεδο και ποδοπατήθηκε. Αυτό θέλουμε;