«Προσγειωμένος μετά το βραβείο»

«Είναι λίγο περίεργη η στιγμή. Αισθάνομαι μεγάλη συγκίνηση. Με το τραγούδι του Χορν “Πες μου μια λέξη” είχα δώσει εξετάσεις σε διαφορετικές δραματικές σχολές. Το είπα σε όλες τις εκδοχές από τζαζ μέχρι σύγχρονα. Κόπηκα παντού. Τώρα όμως με τιμούν με το βραβείο Χορν». Με αυτά τα λόγια και με έντονη συναισθηματική φόρτιση, ο Μιχάλης Συριόπουλος πήρε από τα χέρια του Σταμάτη Φασουλή τον χρυσό σταυρό του Δημήτρη Χορν.

Ο 33χρονος ηθοποιός είναι ο νικητής της 19ης απονομής του θεατρικού επαμειβόμενου βραβείου Δημήτρης Χορν που δίνεται σε αναγνώριση της καλύτερης ερμηνείας νέου άντρα ηθοποιού  κατά την περασμένη θεατρική περίοδο. Ο Συριόπουλος διακρίθηκε για την ερμηνεία του στο έργο «Καντίντ ή Η αισιοδοξία» του Βολταίρου, σε σκηνοθεσία Θωμά Μοσχόπουλου  που παρουσιάστηκε στο θέατρο Πόρτα και για τον ρόλο του  Κίμωνα  στην «Πόλη» της Λούλας Αναγνωστάκη, σε σκηνοθεσία Γιάννη Μόσχου που ανέβηκε στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών. Η κριτική επιτροπή που αποτελούνταν από τους Κώστα Γεωργουσόπουλο (πρόεδρος), Σταμάτη Φασουλή,  Ξένια Καλογεροπούλου, Λυδία Κονιόρδου και Αντιγόνη Καράλη, τον ξεχώρισε απέναντι στους άλλους συνυποψηφίους του Θάνο Λέκκα, Μιχάλη Πανάδη και Μάρκο Παπαδοκωνσταντάκη.

ΠΑΛΕΥΟΝΤΑΣ ΜΕ ΤΑ ΚΥΜΑΤΑ. Kατά την απονομή, ο Συριόπουλος αφιέρωσε τη διάκρισή του στους γονείς του που τον έκαναν να χαμογελάει στα δύσκολα. Μια συνθήκη που όπως δείχνει δεν ξεχνάει εύκολα. «Επειδή δεν προέρχομαι από θεατρική οικογένεια και ό,τι έχω καταφέρει το έχω καταφέρει από ένστικτο και σιγά σιγά, είναι πολύ όμορφα ξαφνικά κάποιος να σε ξεχωρίζει για τη δουλειά σου. Δεν σημαίνει τίποτα, αλλά και ταυτόχρονα σημαίνει πολλά. Είναι πολύ όμορφο συναίσθημα και είναι τόσα τα μηνύματα και οι ευχές που έχω πάρει αυτές τις μέρες που νιώθω πλήρης. Εμένα με φοβίζουν γενικότερα τα καλά λόγια. Κάνω ότι δεν τα ακούω. Γιατί αυτή η δουλειά δεν συμβαίνει μόνο μια φορά, πρέπει να συμβαίνει κάθε βράδυ. Είναι όμως μια ηθική ικανοποίηση όταν παλεύεις με τα κύματα με 98% ανεργία» τονίζει ο ηθοποιός μιλώντας στο «Νσυν» με αφορμή τη βράβευσή του.

«ΝΑ ΚΟΙΤΑΩ ΤΟΝ ΘΕΑΤΗ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ». Οντας χρόνια πια στον χώρο του θεάτρου, ο Μιχάλης βλέπει τη βράβευσή του με ψυχραιμία. «Δεν ξέρω τι θα σημαίνει το μετά. Πάντως θα ήθελα να μείνω προσγειωμένος ό,τι κι αν συμβεί. Σε σχέση με τους υπόλοιπους τρεις είμαι σε πιο πλεονεκτική θέση γιατί είμαι περισσότερα χρόνια στον χώρο κι έχω παίξει περισσότερα πράγματα. Εγώ πλέον δεν προσδοκώ ρόλους, όσο περίεργο κι αν ακούγεται. Προσδοκώ ωραίες συνεργασίες κι ωραίους ανθρώπους. Γιατί μου’ χει τύχει να παίξω μεγάλο ρόλο σε κακή συνεργασία και ήταν εφιάλτης. Μου αρέσει πάρα πολύ να λέω ιστορίες επί σκηνής γενναιόδωρα και να συναντώ Ανθρώπους με Α κεφαλαίο στις πρόβες, που να μαγευόμαστε από το θέατρο και να τιμούμε το σανίδι. Αυτό για μένα είναι το θέατρο. Να έχει ανθρωπιά, γενναιοδωρία και να μην κάνω δουλίτσες. Να κάνω δουλειές που να κοιτάω τον θεατή στα μάτια».

Ο Συριόπουλος γεννήθηκε το 1986 στη Θεσσαλονίκη και αποφοίτησε από τη Δραματική Σχολή Σύγχρονου Θεάτρου του Βασίλη Διαμαντόπουλου, στην οποία επέστρεψε τώρα ως υπεύθυνος σπουδών. Εχει συμμετάσχει σε αρκετές θεατρικές παραστάσεις όπως «Ο γλάρος» (ΚΘΒΕ), «Η δίκη του Κ.» (Πόρτα), «Το σκλαβί», «Ο βυσσινόκηπος». Αυτήν την περίοδο εμφανίζεται στο έργο «Η αρχή του Αρχιμήδη» (Skrow). Εχει σκηνοθετήσει παραστάσεις όπως «Στον καθρέφτη του χρόνου ρέουν οι λέξεις διαυγείς». Στην τηλεόραση εμφανίστηκε στις σειρές «Η εκδρομή» (Αntenna) και «Η αδερφή της αδερφής της αδερφής μου» (Alpha).