Μαρφίν, 5 Μαΐου 2010

Στις 5 Μαΐου συμπληρώνονται εννέα χρόνια. Ο λυγμός θα παραμείνει ξανά βουβός. Δεν θα γίνουν πορείες, δεν θα ακουστούν συνθήματα, δεν θα λουφάρουν στα σχολεία, δεν θα γίνουν επεισόδια «εις Μνήμην».

Γιατί αυτοί δεν ήταν θύματα της στολής. Δεν χτυπούσαν τη γροθιά στην ακμή του φασισμού. Δεν προσπάθησαν να γίνουν Ηρόστρατοι. Απλοί άνθρωποι ήταν, εργαζόμενοι, δέσμιοι των «πρέπει» της εργοδοτικής ζούγκλας.

Τυπικοί στο ωράριό τους ακόμα και στις μέρες των απεργιών, για να μη δυσαρεστηθούν τα αφεντικά. Για να μη στοχοποιηθούν από τους βασιλικότερους των βασιλέων, τους εμπνευστές των φιρμανιών και των τελεσιγράφων, για να μη χαθούν οι στόχοι, να μη μειωθούν τα έσοδα.

Γιατί ήταν τριαντάρηδες και είχαν μπροστά τους μια ζωή που έπρεπε να πορευτούν με αξιοπρέπεια και το εργασιακό τους καθεστώς δεν τους εξασφάλιζε την ασυλία που είχαν προλάβει άλλοι στην πλατεία του κλάματος.

Καθημερινοί άνθρωποι που τα ρούχα τους δεν μύριζαν πετρέλαιο, δεν ήταν λεκιασμένα με λάδια και στις αυλές τους είχαν λουλούδια αντί για άδεια μπουκάλια μπύρας και στουπί.

Γιατί τα μόνα κοκτέιλ που γνώριζαν ήταν το Mojito και η Margarita και όχι οι μολότοφ. Αυτούς τους εμπρηστικούς μηχανισμούς που έχουν τη δύναμη να εξουδετερώνουν άρματα μάχης σε ανταρτοπόλεμο και κάποιοι τους μπερδεύουν με νεροπίστολα.

Δεν φορούσαν full face κουκούλες γιατί δεν είχαν τίποτε να κρύψουν. Τα πρόσωπά τους ήταν καθαρά, με το χαμόγελο και τη θλίψη τους, τη στενοχώρια και τους καημούς τους.

Αθώοι άνθρωποι που καταδικάστηκαν για ένα έγκλημα που έκαναν άλλοι.

Αταφες ψυχές που σέρνονται από τα πουλάρια του Αχιλλέα στα τείχη της Τροίας για να ικανοποιείται η εμπάθεια και η σκληροκαρδία αυτών που επιβουλεύονται τη νομιμοποίηση της βίας. Την καθύβριση του νεκρού.

Η παγίδα του μίσους που αδυνατούν να δουν οι τυφλωμένοι από τη μισαλλοδοξία είναι ότι σε δένει με τον χειρότερο εχθρό σου. Γίνεσαι ένα με αυτό που μισείς, που κατηγορείς, που αντιπαλεύεσαι.

Και καταντάς χειρότερός τους.