Στις επόμενες γενιές

Είχε υπολογιστεί στα πρώτα χρόνια της κρίσης. Από τα δέκα ευρώ των δαπανών του Δημοσίου τα τρία έπεφταν μέσα σε μια μαύρη τρύπα. Κανένας δεν ήξερε πού πήγαιναν, πώς πήγαιναν και γιατί πήγαιναν εκεί που πήγαιναν. Η σπατάλη δεν ήταν απλώς σπατάλη. Ηταν μια συνεχής διαρροή που φαινόταν αδύνατον να σταματήσει, χανόταν σε έναν άγνωστο χωροχρόνο της γραφειοκρατίας.

Δεν ισχύει ακριβώς στην περίπτωση της νέας υφυπουργού Μακεδονίας-Θράκης. Οι δαπάνες του υπουργείου της δεν χάνονται σε μαύρες τρύπες. Αλλά οι υπουργικές αποφάσεις που υπέγραψε μόλις μέσα σε μία ημέρα για να μοιράσει 203.000 ευρώ σε διάφορους πολιτιστικούς συλλόγους και φορείς είναι αδύνατον να μη φέρουν στον νου εκείνη την περίοδο της αλόγιστης σπατάλης. Οχι μόνο επειδή το κόστος των φωτοτυπιών του νομικού γραφείου της υφυπουργού και μόνο φτάνει τα 10.000 ευρώ, όπως αποκαλύπτεται από το ρεπορτάζ του «Ελεύθερου Τύπου». Αλλά και επειδή, τώρα πια, αυτά τα 10.000 ευρώ για τις φωτοτυπίες και όλες οι άλλες χιλιάδες ευρώ που μοίρασε σε μια μέρα η υφυπουργός και άλλες τόσες που μοίρασε πριν φύγει η προκάτοχός της δεν συσσωρεύονται απλώς στο δημόσιο χρέος όπως άλλοτε. Κόβονται από αλλού. Από ένα νοσοκομείο, ας πούμε, που χρειάζεται γάζες. Από βασικές κρατικές υποδομές που έχουν πραγματικά ανάγκη.

Η ευκολία με την οποία υπογράφει η υφυπουργός Μακεδονίας-Θράκης τις αποφάσεις είναι αντιστρόφως ανάλογη με τις δυσκολίες που ρημάζουν ένα κράτος σε περίοδο κρίσης. Και αυτή είναι η βασική διαφορά. Η υφυπουργός δεν αναβιώνει απλώς μια έξη ενός παρελθόντος κατά το οποίο το κράτος δανειζόταν ασύστολα φθηνό χρήμα. Το κράτος της Ελευθερίας Χατζηγεωργίου σπαταλά στερώντας. Το κάνει, όπως γινόταν άλλοτε, με τα λεφτά των όλων. Αλλά και με τη νοοτροπία μιας νέας γενιάς που υποτίθεται πως γαλουχήθηκε στους κινηματικούς δρόμους και το μόνο που φαίνεται να έμαθε τελικά στους δρόμους είναι να φορτώνει τις σπατάλες της στις επόμενες γενιές.